به گزارش همشهری آنلاین پزشکان معمولا از سه دسته داروی خوابآور برای تجویز به بیمارانشان استفاده میکنند.
یک- بنزودیازپینها: این داروها مانند مانند لورازپام و تمازپام گاما یک ناقل عصبی در مغز به نام «گابا-آمینوبوتیریک اسید» (GABA) را هدف قرار میدهند که فعالیت عصبی را کاهش میدهد و خواب را بهبود میبخشد. این داروها میتوانند عادتزا باشند، ممکن است باعث خوابآلودگی در طول روز شوند و ممکن است با زوال عقل مرتبط باشند.
دو- داروهای غیربنزودیازپینی: این داروها مانند زولپیدم و اسزوپیکلون- نیز بر GABA اثر میگذارند، اما سریعتر از بدن خارج میشوند و عوارض جانبی کمتری دارند و امکان بیدار شدن منظم و مختل نشدن عملکرد روزانه را در روز بعد فراهم میکنند. با این حال، این داروها همچنان خطر راه رفتن در خواب و خوابآلودگی در طول روز را افزایش میدهند که میتواند منجر به افتادن و آسیبدیدگی شود.
سه-آگونیستهای گیرنده ملاتونین: این داروها مانند راملتئون گیرندههای ملاتونین را در مغز هدف قرار میدهند. این داروها به سرعت از بدن خارج میشوند و تصور نمیشود که عادتزا باشند.
توجه داشته باشید که این داروها فقط برای استفاده کوتاه مدت و تحت نظر پزشک شما در نظر گرفته شدهاند. گرچه این داروها برای درمان بیخوابی مفید هستند. اما داروها فقط یکی از گزینههای درمان بیخوابی هستند. رفتاردرمانی، که شامل بررسی عادات خواب و نحوه تفکر شما در مورد خواب و روالهای آن است، به همان اندازه در درمان بیخوابی مؤثر است.
اگر میخواهید دارو یا مکملی را برای رفع بیخوابی مصرف کنید، با پزشک یا داروساز خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که با سایر داروهایی که مصرف میکنید، تداخل نخواهد داشت.
اگر بیش از یک شب بیخوابی گاه به گاه دارید، ممکن است زمان آن رسیده باشد که بفهمید علت اصلی بیخوابی شما چیست.
بیشتر مشکلات خواب را میتوان بدون دارو اصلاح کرد. اما ممکن است رویکردهای زیادی لازم باشد. مشکلات خواب اغلب ناشی از عوامل زیادی هستند، نه فقط یک چیز که بتوان با یک قرص آن را برطرف کرد.