گروه ورزشی: تنها دو دقیقه از نیمهنهایی جام جهانی میان آرژانتین و انگلیس گذشته بود که اولین جرقه تنش زده شد؛ خطای اعلامنشده روی لیونل مسی، اعتراض دستهجمعی همتیمیهای او و در نهایت تکل انتقامجویانه و تحقیرآمیز انزو فرناندز از پشت روی الیوت اندرسون.
این صحنه، آغازگر جنجالی بود که روزنامه تلگراف را واداشت تا مقالهای با عنوان «۳۱ ضربه ناجوانمردانه آرژانتین به انگلیس» منتشر کند. اما آیا آلبیسلسته واقعاً تیمی خشن و بیرحم است یا این تنها یک ذهنیت اغراقآمیز رسانهای است؟
آمار رسمی جام جهانی ۲۰۲۶ تصویر متفاوتی را نشان میدهد. هرچند آرژانتین با ۸۸ خطا، بیشترین خطا را در این تورنمنت ثبت کرده، اما این رقم بهدلیل بازیهای طولانی و دو وقت اضافه بوده است. در واقع، با محاسبه میانگین خطا در هر ۹۰ دقیقه، آرژانتین با ۱۱.۴ خطا در رده بیستویکم تیمهای خطاکار قرار میگیرد. دریافت تنها ۹ کارت زرد و صفر کارت قرمز، آنها را در زمره شاگردان خوب جام قرار میدهد؛ تا جایی که حتی اسپانیای تکنیکی، بسیار بیشتر از آرژانتین جنگنده جریمه شده است.
بخش عمدهای از خطاهای آرژانتین، نه وحشیگری، بلکه نمایشی از «بینش تاکتیکی» و «بدجنسی هوشمندانه» است. هلدادنهای بیمورد لئاندرو پاردس، خطاهای بیمحابا اما بدون قصد مصدومیت جولیانو سیمئونه و متوقفکردن ضدحملات در میانه زمین، همگی ابزارهایی برای سنجش آستانه تحمل داور هستند.
برخلاف بازیکنانی که پس از خطا نقش یک جنتلمن بیگناه را بازی میکنند، آرژانتینیها ترسی از ایفای نقش «آدمبده» ندارند. ضربه کریستین رومرو به امام عاشور مصری، بدون حتی یک نگاه به عقب، نمونه بارز این رفتار است.
در روزگاری که فوتبال ملی در سراسر جهان یکدست و «اروپایی» شده است، آرژانتین همچنان به سنتهای آمریکای جنوبی خود وفادار مانده؛ فوتبالی مبتنی بر جنگهای روانی، تقابلهای فیزیکی شدید و تحریک حریف.
آنها بهشکلی کاملاً منظم، بیانضباط هستند! دفاع پیشگیرانه و فیزیکی آلبیسلسته باعث شده تا در کل جام، تنها ۷ خطا در یکسوم دفاعی خود مرتکب شوند. بازیکنان آرژانتین قصاب فوتبال نیستند؛ آنها بادیگاردهای متعصب و باهوشی هستند که برای حفاظت از لیونل مسی، تا آخرین توان، مرزهای قانون را به چالش میکشند.
∎
این صحنه، آغازگر جنجالی بود که روزنامه تلگراف را واداشت تا مقالهای با عنوان «۳۱ ضربه ناجوانمردانه آرژانتین به انگلیس» منتشر کند. اما آیا آلبیسلسته واقعاً تیمی خشن و بیرحم است یا این تنها یک ذهنیت اغراقآمیز رسانهای است؟
آمار رسمی جام جهانی ۲۰۲۶ تصویر متفاوتی را نشان میدهد. هرچند آرژانتین با ۸۸ خطا، بیشترین خطا را در این تورنمنت ثبت کرده، اما این رقم بهدلیل بازیهای طولانی و دو وقت اضافه بوده است. در واقع، با محاسبه میانگین خطا در هر ۹۰ دقیقه، آرژانتین با ۱۱.۴ خطا در رده بیستویکم تیمهای خطاکار قرار میگیرد. دریافت تنها ۹ کارت زرد و صفر کارت قرمز، آنها را در زمره شاگردان خوب جام قرار میدهد؛ تا جایی که حتی اسپانیای تکنیکی، بسیار بیشتر از آرژانتین جنگنده جریمه شده است.
بخش عمدهای از خطاهای آرژانتین، نه وحشیگری، بلکه نمایشی از «بینش تاکتیکی» و «بدجنسی هوشمندانه» است. هلدادنهای بیمورد لئاندرو پاردس، خطاهای بیمحابا اما بدون قصد مصدومیت جولیانو سیمئونه و متوقفکردن ضدحملات در میانه زمین، همگی ابزارهایی برای سنجش آستانه تحمل داور هستند.
برخلاف بازیکنانی که پس از خطا نقش یک جنتلمن بیگناه را بازی میکنند، آرژانتینیها ترسی از ایفای نقش «آدمبده» ندارند. ضربه کریستین رومرو به امام عاشور مصری، بدون حتی یک نگاه به عقب، نمونه بارز این رفتار است.
در روزگاری که فوتبال ملی در سراسر جهان یکدست و «اروپایی» شده است، آرژانتین همچنان به سنتهای آمریکای جنوبی خود وفادار مانده؛ فوتبالی مبتنی بر جنگهای روانی، تقابلهای فیزیکی شدید و تحریک حریف.
آنها بهشکلی کاملاً منظم، بیانضباط هستند! دفاع پیشگیرانه و فیزیکی آلبیسلسته باعث شده تا در کل جام، تنها ۷ خطا در یکسوم دفاعی خود مرتکب شوند. بازیکنان آرژانتین قصاب فوتبال نیستند؛ آنها بادیگاردهای متعصب و باهوشی هستند که برای حفاظت از لیونل مسی، تا آخرین توان، مرزهای قانون را به چالش میکشند.