صاحب‌خبر - مسئله ما با برخی بزرگواران این است که «ثبات نظری» ندارند و لذا هیچ رخدادی، نقض بر «ایده سیاستی‌»‌شان محسوب نمی‌شود. آمریکا به توافق ملتزم باشد، تایید ایدۀ آن‌هاست، توافق را نیم‌بند اجرا کند، تایید ایدۀ آن‌هاست، توافق را پاره و بر آن تف کند، تایید ایدۀ آن‌هاست. هیچ و هیچ حالتی در عالم واقع نیست که نقض ایدۀ سیاستی این اعزه باشد. روش کار این اعزه چیست؟ مثلاً ایده «توافق» را همزمان با چندین و چند صورت‌بندیِ مانعۀالجمع (در مبانی و نتایج) از قبیل «تبدیل دستاورد میدان به دستاورد حقوقی»، «تاکتیکی برای تنفس میدان» و... به مخاطب می‌فروشند و چند دستگیرۀ مختلف برای خود فراهم می‌کنند. هرکدام که فرو ریخت، به دیگری چنگ می‌زنند. قدیمی‌ترها ضرب‌المثلی داشتند که گربه تیزهوش را هر طور به هوا بیندازی، آخرش روی چهار دست و پا فرود می‌آید. عنوان شیک‌ترش شاید «بندبازی سیاستی» باشد. این «بندبازی سیاستی» غالباً با «جادوی رتوریک» پوشانده می‌شود؛ ترکیبی از «قلمبه‌سلمبه‌گویی»، «مبهم‌گویی»، «سر دواندن مخاطب لابلای کوچه‌های کلمات و خسته کردن او»، «حماسه‌سرایی»، و البته همه با چاشنی مفاهیم مقدس و ایدئولوژیک. آری چنین است برادر... اینطور می‌خواهند امت مبعوث را بازی دهند...∎​