به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، همزمان با تداوم حملات آمریکا به مناطق جنوبی کشور، موجی از واکنشهای هیجانی و استوریهای همشکل از سوی برخی چهرههای فرهنگی و هنری به راه افتاده است. اما این «کنشگریهای مجازی»، به جای آنکه صدای رسای مردم در برابر تجاوز دشمن باشد، به دلیل فقدان صراحت در نام بردن از عامل اصلی جنایت و همچنین سابقه سکوتهای تأملبرانگیز این چهرهها در حوادثی نظیر آنچه در میناب رخ داد، با انتقادات جدی مواجه شده است. به نظر میرسد این مواضع، بیش از آنکه در دفاع از وطن باشد، تکمیلکننده پازل رسانهای دشمن برای عادیسازی تجاوز و دوقطبیسازی در جامعه است.
سؤالی که مطرح است این است که چرا بخشی از جامعه هنری در بزنگاههای گذشته، سکوت پیشه کردند و حالا در ماجرای جنوب، تبدیل به فعالان پرشور «ضد جنگ» شدهاند؟ آیا این کنشگریها برآمده از دغدغهی ملی است یا حرکتی در راستای «مارکت فضای مجازی» برای دیده شدن و همرنگ جماعت شدن با خط خبری رسانههای معاندی همچون اینترنشنال؟
نکته کلیدی در این میان، «آدرس غلط» دادن است. کنشگری درست و صادقانه، مستلزم شفافیت در نام بردن از عامل جنایت است. وقتی هنرمندی از «رنج جنوب» میگوید، اما عامدانه از ذکر نام «آمریکا» به عنوان متجاوز اصلی طفره میرود، در واقع در حال خنثیسازی مفهوم دفاع از وطن است. سکوت در برابر نام عامل جنایت، به معنای عادیسازی تجاوز و تضعیف اراده ملی برای ایستادگی در برابر دشمن است.
جای تعجب است که چگونه برخی از این چهرهها که زمانی در برابر تضییع حقوق مردم در دیگر نقاط کشور سکوت کرده بودند، اکنون با ادبیاتی که گویی تنها «صلح در خلاء» را فریاد میزند، به میدان آمدهاند. وقتی مواضع «ضد جنگ» به جای آنکه دشمن متجاوز را هدف بگیرد، به کلیگویی و ابراز غمهای انتزاعی محدود میشود، عملاً در حال تکمیل پازل دشمن برای ایجاد دوقطبی در جامعه و تضعیف روحیه مقاومت است.
اگرچه اکثریت مردم با هوشمندی کامل، تفاوت بین «سلبریتیبازی» و «دفاع واقعی از وطن» را درک میکنند و میدانند چه کسانی از خون هموطنان برای پرستیژ اجتماعی خود استفاده میکنند، اما لازم است خطکشیها دقیقتر از همیشه ترسیم شود. مردم جنوب، بیش از دلسوزیهای سطحی و نمایشی، نیازمند صداقت هنرمندانی هستند که اگر ادعای وطندوستی دارند، در برابر متجاوز سکوت نکنند و «دفاع از وطن» را با شعارهای ضد جنگِِ بیخاصیت، معامله نکنند. این نوع واکنشهای هیجانی، نه تنها باری از دوش مردم برنمیدارد، بلکه غباری است که تشخیص حق از باطل را در این روزهای حساس، سختتر میکند.