دو فصل نخست این مجموعه در ۳۹ قسمت به‌کوشش گروه فرهنگ‌و‌اندیشه شبکه چهار سیما تولید شد و در آن زندگی شخصیت‌هایی، چون باقر ساروخانی پدر جامعه‌شناسی ارتباطات ایران، مهدی گلشنی استاد نامدار فیزیک و فلسفه، علی شیرازی استاد برجسته هنر خوشنویسی، دکتر سید محمود طباطبائی‌فر چهره ماندگار پزشکی، آیت‌الله علی‌اکبر رشاد فقیه و استاد حکمت اسلامی، آیت‌الله غلامرضا فیاضی استاد فلسفه و حکمت اسلامی، دکتر احمد خاتمی استاد برجسته زبان و ادب فارسی، دکتر محمدعلی آذرشب استاد ممتاز زبان و ادبیات عرب دانشگاه تهران، حسن انوری چهره ماندگار زبان و ادبیات فارسی و نصرت‌الله تابش نظریه‌پرداز سینمای اسلامی به‌تصویر کشیده شد. فصل سوم این مستند نیز به‌کوشش گروه فرهنگ‌و‌ادب شبکه چهار سیما در ۲۶ قسمت تولید شده است که از چهره‌های شاخص آن می‌توان به دکتر رضا شعبانی چهره ماندگار تاریخ ایران، داریوش فرهود پدر علم ژنتیک ایران، سید‌حسین صفایی چهره ماندگار و رئیس پیشین دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، سید‌یحیی یثربی پژوهشگر و استاد فلسفه و عرفان اسلامی، فضل‌الله صلواتی پژوهشگر و استاد تاریخ اسلام و انقلاب اسلامی، رضا بدرالسماء هنرمند نقاش و نگارگر، محمود جعفری دهقی استاد دانشگاه تهران و رئیس انجمن علمی ایران‌شناسی و دکتر نادرقلی نادری رارانی نویسنده، محقق و قرآن‌شناس اشاره کرد. 
تهیه‌کنندگی این مجموعه بر‌عهده صدرا صدوقی است. وی در پاسخ به این پرسش که ایده اولیه تولید آئینه عمر از کجا شکل گرفت به جام‌جم می‌گوید: ایده این برنامه از یک دغدغه قدیمی شکل گرفت؛ دغدغه ثبت روایت زندگی کسانی که بخش مهمی از هویت علمی و فرهنگی ایران را ساخته‌اند، اما کمتر فرصت یافته‌اند خودشان روایتگر زندگی و تجربه‌های‌شان باشند. او توضیح می‌دهد که احساس می‌کردند میان جامعه و مفاخر کشور فاصله‌ای ایجاد شده و بسیاری از نسل جوان، این چهره‌ها را فقط در حد یک نام می‌شناسند؛ از همین‌رو تصمیم گرفتند مجموعه‌ای تولید کنند که صرفا به معرفی آثار مکتوب و پژوهش‌های علمی نپردازد، بلکه انسان پشت آن آثار را نیز به مخاطب بشناساند؛ با همه فرازوفرود‌های زندگی، تلاش‌ها، دغدغه‌ها و نگاه فرهنگی آنان. وی در پاسخ به این‌که هدف اصلی از ساخت این مستند چه بود، بیان کرد: ثبت تاریخ، معرفی یک شخصیت، یا انتقال یک پیام اجتماعی و فرهنگی، عنوان می‌کند که آئینه عمر در حقیقت مجموعه‌ای است که در قالب آن، هر‌سه هدف را به‌صورت هم‌زمان دنبال کردیم. از‌یک‌سو، ثبت بخشی از تاریخ شفاهی فرهنگ و علم ایران است؛ ازسوی‌دیگر معرفی شخصیت‌هایی که نقش مؤثری در شکل‌گیری سرمایه فرهنگی کشور داشته‌اند و در نهایت انتقال این پیام که توسعه فرهنگی بدون شناخت صاحبان اندیشه امکان‌پذیر نیست. صدوقی می‌گوید تلاش کردند نشان دهند موفقیت این بزرگان محصول سال‌ها پشتکار، پژوهش، اخلاق حرفه‌ای و مسئولیت اجتماعی بوده است؛ موضوعی که می‌تواند برای نسل امروز الهام‌بخش باشد. 
 عبور از کلیشه‌ها با روایت مستقیم و چندبعدی
صدوقی در مورد ملاحظاتی که در انتخاب روایت و زاویه دید مستند داشته، توضیح می‌دهد که از ابتدا تصمیم گرفتند روایت، صرفا زندگی‌نامه‌ای یا گزارشی نباشد. او می‌گوید: مهم‌ترین اصل برای ما این بود که شخصیت اصلی، خود راوی زندگی‌اش باشد و مخاطب بدون واسطه تصویر او را ببیند. در کنار آن، روایت همکاران، شاگردان و پژوهشگران نیز به‌گونه‌ای انتخاب شد که تصویری چندبعدی از شخصیت علمی و انسانی هر فرد ارائه شود. وی می‌افزاید که تلاش کردند روایت از اغراق، قهرمان‌سازی و کلیشه فاصله بگیرد و بر مستندات، خاطرات معتبر و تجربه‌های زیسته استوار باشد. او معتقد است مهم‌ترین تفاوت آئینه عمر در این است که بیش از آن‌که به شهرت افراد توجه کند، به اثرگذاری آنان می‌پردازد. در این مجموعه تلاش شده شخصیت‌هایی معرفی شوند که شاید کمتر در رسانه‌ها حضور داشته‌اند، اما سهمی ماندگار در فرهنگ، ادب، هنر و علوم‌انسانی ایران دارند. ویژگی دیگر، اتکای جدی به پژوهش و گفت‌و‌گو‌های تخصصی است. صدوقی می‌گوید: ما صرفا به ثبت خاطرات اکتفا نکردیم، بلکه کوشیدیم زمینه‌های تاریخی، علمی و فرهنگی فعالیت هر شخصیت نیز برای مخاطب تبیین شود تا اثر، ارزش مرجعیت خود را در سال‌های آینده نیز حفظ کند. صدوقی تاکید دارد که پژوهش در آئینه عمر یکی از مهم‌ترین مراحل تولید بود: منابع ما تنها به کتاب‌ها و مقالات محدود نمی‌شد، بلکه از اسناد آرشیوی، فیلم‌ها و تصاویر قدیمی، مصاحبه‌های پیشین، یادداشت‌های منتشرنشده و گفت‌و‌گو با نزدیک‌ترین همکاران، شاگردان و اعضای خانواده شخصیت‌ها نیز استفاده کردیم. تلاش شد هر اطلاعاتی پیش از ورود به متن مستند، راستی‌آزمایی شود تا روایت نهایی از استحکام تاریخی و علمی برخوردار باشد. همین نگاه پژوهش‌محور موجب شد بسیاری از جزئیاتی که تاکنون کمتر مطرح شده بود، برای نخستین‌بار در این مجموعه روایت شود. وی در پاسخ به این‌که چقدر از تصاویر، اسناد یا گفت‌و‌گو‌های آرشیوی در این اثر به‌کاررفته، می‌گوید استفاده از منابع آرشیوی یکی از ارکان اصلی آئینه عمر است، اما تلاش شد آرشیو صرفا نقش تزیینی نداشته باشد. هر تصویر، سند یا گفت‌وگوی قدیمی، زمانی وارد روایت شده که به روشن‌تر‌شدن بخشی از زندگی یا فعالیت علمی شخصیت کمک کند. 
 هنر تبدیل داده‌ها به روایتی جذاب و مستند
صدوقی درباره چالش‌های تولید توضیح می‌دهد که در فرآیند تولید، هر‌سه مورد تامین منابع، دسترسی به سوژه‌ها، یا روایت‌پردازی به‌نوعی چالش تولید بودند، اما اگر بخواهد یکی را مهم‌تر بداند، باید به روایت‌پردازی اشاره کند. درباره شخصیت‌های فرهنگی و علمی معمولا حجم زیادی از اطلاعات وجود دارد، اما هنر مستندساز این است که از میان این انبوه داده‌ها، روایتی منسجم، جذاب و درعین‌حال دقیق خلق کند. او می‌افزاید که ازسوی‌دیگر، بسیاری از مفاخر ما در سال‌های پایانی عمر قرار دارند و ثبت خاطرات و تجربه‌های آنان نیازمند سرعت عمل، برنامه‌ریزی دقیق و حساسیت فراوان است. به همین دلیل، تلاش کردند میان جذابیت رسانه‌ای و امانت‌داری تاریخی تعادل برقرار کنند. وی در مورد این‌که آیا نکته یا واقعیتی کشف شد که نگاهش را تغییر دهد، می‌گوید بله تقریبا در هر قسمت با نکته‌ای روبه‌رو شدند که نگاه‌شان را عمیق‌تر کرد: شاید مهم‌ترین کشف این بود که بسیاری از این چهره‌های ماندگار، بیش از آن‌که خود را صاحب افتخار بدانند، خود را متعلم در مسیر یادگیری می‌دانستند. این روحیه تواضع علمی و اخلاق حرفه‌ای، در گفت‌و‌گو‌ها بار‌ها خود را نشان می‌داد و برای ما بسیار الهام‌بخش بود. درباره معیار‌های انتخاب مصاحبه‌شوندگان و کارشناسان، صدوقی ملاک اصلی را آشنایی عمیق و تجربه مستقیم می‌داند و توضیح می‌دهد که تلاش کردند از افرادی دعوت کنند که سال‌ها با شخصیت موردنظر زندگی، همکاری یا شاگردی کرده‌اند و می‌توانند تصویری واقعی و مستند ارائه دهند. البته صرف نزدیکی کافی نبود؛ اعتبار علمی، توان تحلیل و پرهیز از نگاه‌های احساسی یا اغراق‌آمیز نیز برای‌شان اهمیت داشت. به‌همین دلیل در کنار اعضای خانواده، از استادان دانشگاه، پژوهشگران، همکاران و شاگردان برجسته نیز بهره گرفتند تا روایت نهایی از زوایای مختلف شکل بگیرد و به یک روایت تک‌صدایی محدود نشود. 
وی در پاسخ به این‌که چطور تلاش کردند روایت مستند هم برای مخاطب عام جذاب باشد و هم برای مخاطب تخصصی معتبر، می‌گوید: این شاید مهم‌ترین دغدغه ما در تمام مراحل تولید بود. اگر مستند بیش‌از‌حد تخصصی می‌شد، بخش زیادی از مخاطبان با آن ارتباط برقرار نمی‌کردند و اگر بیش از اندازه ساده‌سازی می‌شد، اعتبار علمی خود را از دست می‌داد؛ او توضیح می‌دهد بر همین اساس کوشیدند زبان روایت، روان و قابل‌فهم باشد، اما درعین‌حال از دقت پژوهشی فاصله نگیرد. استفاده از خاطرات، تصاویر آرشیوی، روایت‌های شخصی و فضاسازی تصویری، جذابیت اثر را برای مخاطب عمومی افزایش داد و در مقابل، اتکا به منابع معتبر، گفت‌و‌گو با صاحب‌نظران و راستی‌آزمایی اطلاعات، اعتماد مخاطب تخصصی را جلب کرد. به‌باور او، مستند موفق اثری است که هم پژوهشگر از دیدن آن رضایت داشته باشد و هم مخاطب عادی تا پایان روایت با آن همراه بماند. در مورد محدودیت‌ها، وی می‌گوید که طبیعتا تولید هر مستند پژوهش‌محور با محدودیت‌هایی همراه است و آئینه عمر نیز از این قاعده مستثنا نبود. در برخی قسمت‌ها به‌دلیل در دسترس نبودن برخی اسناد یا ازمیان‌رفتن بخشی از آرشیو‌های تصویری، ناچار بودند روایت را بر پایه منابع مکتوب و گفت‌و‌گو‌های تکمیلی بازسازی کنند. 
صدوقی معتقد است که مهم‌ترین پیام این مجموعه، باور به ارزش دانش، پشتکار و مسئولیت فرهنگی است: زندگی مفاخری که در آئینه عمر به تصویر کشیده شده، نشان می‌دهد هیچ موفقیت ماندگاری یک‌شبه به‌دست نیامده است. آنچه این شخصیت‌ها را ممتاز کرده، استمرار در آموختن، نظم، سختکوشی و احساس تعهد نسبت به جامعه بوده است. 
 مستندسازی به‌مثابه سرمایه‌ای ماندگار
صدوقی درباره این پرسش که اگر فرصت داشته باشد چه بخشی از این مستند را کامل‌تر یا متفاوت‌تر خواهد ساخت، می‌گوید: مستند، برخلاف آثار داستانی، هیچ‌گاه به‌معنای واقعی کلمه پایان نمی‌یابد؛ زیرا همواره امکان کشف اسناد تازه و روایت‌های جدید وجود دارد. صدوقی می‌گوید اگر فرصت و امکانات بیشتری فراهم باشد، علاقه‌مند است دامنه پژوهش‌ها گسترده‌تر شود و زمان بیشتری به معرفی فضای اجتماعی و تاریخی هر شخصیت اختصاص دهند تا مخاطب بهتر بتواند جایگاه او را در بستر تحولات فرهنگی ایران درک کند. همچنین ثبت روایت‌های بیشتری از شاگردان و هم‌نسلان این مفاخر می‌تواند به غنای تاریخی مجموعه بیفزاید و آن را به منبعی کامل‌تر برای پژوهش‌های آینده تبدیل کند. 
وی در پاسخ به این‌که آیا آئینه عمر قرار است ادامه‌دار باشد یا به مجموعه‌ای از مستند‌های مشابه تبدیل شود، می‌گوید از ابتدا نگاه ما به آئینه عمر یک پروژه مقطعی نبود، بلکه آن را آغاز مسیری برای مستندسازی زندگی و میراث مفاخر ایران می‌دانستیم. خوشبختانه ظرفیت این حوزه بسیار گسترده است و هنوز شخصیت‌های بسیاری وجود دارند که زندگی و خدمات آنان شایسته ثبت و معرفی است.