به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، یک تصویر در جنگ ۴۰ روزه به سرعت در شبکه‌های اجتماعی پر رنگ شد.  تصویر دخترکی جنوبی که بر بزرگ‌ترین تاب خاورمیانه، در سواحل بندرعباس، در نوسان بود؛ نوسانی که نه از سر لهو و لعب، که از سر زندگی‌کردن در برابر مرگ بود. پشت او، افق‌های نیلگون خلیج فارس خودنمایی می‌کرد و پشت‌تر از آن، شراره‌های حملات دشمن خبیث، قصد داشت این آرامش را به کام آتش بکشد. اما آن تاب، با هر حرکت رفت و برگشت خود، پیامی به جهان می‌فرستاد:

جنوب جان ایران است

امروز، جنوب ایران در خط مقدم نبرد با تجاوزگری است که نه حد و مرزی می‌شناسد و نه انسانی‌ترین قوانین را محترم می‌شمارد. حملات وحشیانه به این دیار، تنها گوشه‌ای از خباثت دشمنی است که خواب آسایش را از چشم این مرزوبوم ربوده. اما در این میان، خطر بزرگ‌تر، عادی‌سازی این تجاوزات است؛ خطری که اگر جامهٔ واقعیت بر تن کند، روح مقاومت را خواهد آزرد. بنابراین، هر ایرانیِ آزاده وظیفه دارد فریاد برآورد که «جنوب، فقط یک جغرافیا نیست؛ جان ایران است» و هرگونه تعدی به آن، تعدی به تمامیت وجودی این سرزمین به شمار می‌آید.

مقاومت در تاب‌آوردن مردم جنوب معنا می‌یابد.

اما مقاومت، تنها در میدان جنگ خلاصه نمی‌شود. مقاومت، در تاب‌آوردن مردم جنوب معنا می‌یابد؛ مردمی که با وجود بمب‌ها و موشک‌ها، مقاومت میکنند و چرخ زندگی را به گردش درمی‌آورند. این تاب‌آوری، بی‌حمایت یک ملتِ یکپارچه امکان‌پذیر نیست. امروز ایران باید یکصدا فریاد بزند که «جانمان را در طبق اخلاص می‌نهیم برای جنوب» و همه، از مسئولان تا هنرمندان و از کارگر تا روشنفکر، باید در این عرصه به پا خیزند.

با التماس و کرنش نمی‌توان دشمن را از خاک پاک کرد

مسئولان موظف‌اند در هر جمله و هر اقدام، نام جنوب را بر زبان جاری کنند و هنرمندان نیز با قلم و تصویر خود، نبرد را روایت کنند؛ چراکه جنگ در جنوب، تنها یک انتخاب نیست که در برابر آن سکوت کرد؛ جنگ، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر و پیروزی، سرنوشتی حتمی است.

اما در این میان، بعضی از بیماردلان و ترسویان خاموش‌اندیش، هنوز گمان می‌برند که با التماس و کرنش می‌توان دشمن را از خاک پاک کرد.

تاب دخترکی که وارونه روایت شد

آنان تاب آن دخترک را وارونه معنا کردند؛ تاب را نماد تسلیم و خواهش دانستند، غافل از اینکه تاب، خود رکنی از حرکت و پویایی است؛ هر رفتاری که با بازگشت به نقطهٔ اول، نشان از چرخهٔ زندگی دارد. تاب آن دخترک جنوبی، نه تسلیم، که نماد «بازگشت پرشکوه» بود؛ بازگشتی که در هر نوسان، شور مقاومتی تازه می‌آفریند.

امروز جنگیدن، تنها راهی است که برازندهٔ مردان و زنان این سرزمین است و آن تاب، پرچم این حقیقت است که جنوب، ایستاده است و خواهد ایستاد.

جنوب امروز، میدان دارِ نبرد و نمادِ عزت ایران است. تابِ خلیج فارس، دیگر یک بازی کودکانه نیست؛ پرچمی است که بر فراز ارادهٔ یک ملت به اهتزاز درآمده. ما مقاومت خواهیم کرد، تاب خواهیم آورد و پیروز خواهیم شد، چراکه جنوب، جان ایران است و ایران، هرگز زیر بار ذلت نخواهد رفت.