سعید آقایی؛ مهدی تاج در تمامی سالهای اخیر ادعاهای ریز و درشت بسیاری داشته که در میان آنها یکی از همه گل درشت تر است؛ ادعای رفاقت نزدیک با جیانی اینفانتینو رئیس فیفا. او حتی مدعی است که آنقدر با اینفانتینو رفیق شده و روابط نزدیکی دارد که رئیس فیفا او را به نام کوچک صدا می زند و به او می گوید: میدی! ادعایی عجیب و حیرت انگیز که حتی اگر آن را باور کنیم، در عمل هیچ خروجی برای فوتبال ایران نداشته است. در حقیقت از «میدی» گفتن های اینفانتینو فقط خود تاج حظ برده و فوتبال ایران هیچ عایدی نداشته. جالب اینکه در سال‌های اخیر، مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، بیش از هر رئیس دیگری در فوتبال ایران با جیانی اینفانتینو، رئیس فیفا، دیدار و گفت‌وگو داشته. تصاویر این دیدارها بارها در رسانه‌ها منتشر شده و از روابط صمیمانه و ارتباط مستقیم میان دو رئیس حکایت دارد؛ ارتباطی که انتظار می‌رفت در بزنگاه‌های حساس، بیش از گذشته به کمک فوتبال ایران بیاید.

تاج همواره از ارتباط مستمر خود با رئیس فیفا به‌عنوان یکی از ظرفیت‌های مهم فوتبال ایران و یکی از دستاوردهای خودش یاد کرده؛ از حضور در کنگره‌های فیفا و کنفدراسیون فوتبال آسیا گرفته تا دیدارهای دوجانبه و رایزنی‌های تلفنی، همه نشان می‌دهد کانال ارتباطی میان تهران و زوریخ حداقل در ظاهر فعال بوده. اما پرسش اصلی اینجاست که خروجی عملی این ارتباط برای فوتبال ایران چه بوده است؟

در ماه‌های اخیر، همزمان با مطرح شدن چالش‌های مرتبط با حضور تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ و سنگ اندازی آمریکای میزبان نگاه‌ها بیش از هر زمان دیگری به فیفا و شخص اینفانتینو دوخته شد. در شرایطی که انتظار می‌رفت با توجه به ادعاهای دهان پرکن تاج مبنی بر روابط نزدیک با اینفانتینو، رئیس فیفا با استفاده از اختیارات و نفوذ خود برای رفع موانع و محدودیت های پیش روی تیم ملی نقش پررنگ‌تری ایفا کند، هیچ نشانه‌ای از اقدام مؤثر و تعیین‌کننده از سوی عالی‌ترین مقام فوتبال جهان مشاهده نشد تا عملا تیم ملی با انبوهی از مشکلات و در شرایط نابرابر به مصاف رقبا برود.

این موضوع، پرسش دیگری را نیز مطرح می‌کند؛ اگر روابط نزدیک و دیدارهای مکرر میان رؤسای فدراسیون فوتبال ایران و فیفا نتواند در بزنگاه‌های مهم به تأمین منافع فوتبال ایران منجر شود، اساساً ارزش و کارکرد این سطح از تعاملات چیست؟ اینکه اینفانتینو فقط میدی، میدی بگوید و تاج لذت ببرد، برای فوتبال ایران کافیست؟

بدون تردید، ارتباط با مدیران ارشد فوتبال جهان برای هر فدراسیون یک امتیاز محسوب می‌شود، اما در دیپلماسی ورزشی، آنچه اهمیت دارد تعداد عکس‌های یادگاری،صدا کردن با نام کوچک و دیدارهای رسمی نیست، بلکه میزان تأثیرگذاری این ارتباط بر تصمیمات کلان و حل مشکلات فوتبال کشور است. روابط بین‌المللی زمانی موفق ارزیابی می‌شوند که بتوانند در بزنگاه‌های حساس به نتایج ملموس و قابل اندازه‌گیری منجر شوند.

در سال‌های گذشته، فوتبال ایران با پرونده‌های مختلفی در عرصه بین‌المللی مواجه بوده؛ از مسائل مربوط به میزبانی مسابقات و محدودیت‌های بین‌المللی گرفته تا چالش‌های مرتبط با حضور در رقابت‌های جهانی. در چنین شرایطی، انتظار افکار عمومی این است که ارتباط نزدیک مدیران فوتبال ایران با عالی‌ترین مقام فیفا، به ابزاری برای دفاع مؤثرتر از حقوق فوتبال کشور تبدیل شود. آنچه در جام جهانی هیچ اثری از آن ندیدیم تا مشخص شود تنها رابطه تاج با اینفانتینو همان میدی گفتن باشد!

شاید بهتر است یکی رئیس فدراسیون فوتبال را توجیه کند که عملکرد دیپلماسی فوتبال ایران نه بر اساس تعداد دیدارها و نشست‌های رسمی و نام بردن نام کوچک وی، بلکه بر پایه نتایج و دستاوردهای واقعی ارزیابی شود. در نهایت، آنچه در حافظه فوتبال ایران باقی می‌ماند، کیفیت و تاثیر خروجی این روابط است، نه تعداد دفعات دست دادن با رئیس فیفا و میدی گفتن اینفانتینو!

 258 253