به گزارش ایرنا، تمام شد؛ رؤیای نوشهری‌ها برای تثبیت در قامتِ یک مدعی در لیگِ دسته یک، بدون حتی یک میزبانیِ واقعی در خانه به پایان رسید. تیمِ «شاهین» که با هزاران امید و آرزو و برای زنده کردنِ خاطراتِ دورانِ طلاییِ «شموشک» پا به میدان گذاشته بود، حالا در پایانِ فصلی پر از تلاطم، باید در لیگِ دسته دوم بجنگد. این سقوط، تنها یک باختِ ورزشی نیست؛ بلکه تراژدیِ مدیریتی است که بال‌های شاهین را پیش از اوج گرفتن، چید.

از همان روزهای نخستینِ فصل، «بسته شدنِ ضعیفِ تیم» زیرِ نظر کیانوش رحمتی، زنگِ خطری بود که برای هوادارانِ پرشورِ نوشهری به صدا درآمد. تیم در مسیرِ نتیجه‌گیری دچارِ لغزش‌های پیاپی شد تا در نهایت سکانِ هدایت به محسن بنگر، از چهره‌های نامدارِ فوتبالِ ایران، سپرده شود.

حضوری که اگرچه کورسوی امیدی را در دلِ هواداران روشن کرد، اما با مدیریتِ پرتنش و ساختارِ متزلزلِ باشگاه، خیلی زود به بن‌بست رسید و با جداییِ پرسروصدای بنگر به پایان رسید.

در ادامه، انتخابِ علی نظرمحمدی نیز نتوانست گره‌گشای کلافِ سردرگمِ این تیم باشد. علی‌رغمِ وعده‌های بقا، روندِ نزولی تیم تداوم یافت تا «خانه به‌دوشی» و بازی در ورزشگاه‌های غیرخانگی، به پاشنه‌ی آشیلِ شاهین تبدیل شود.

سرانجام، تساویِ یک بر یک مقابل نیروی زمینی در ورزشگاه «وطنی»، تیرِ خلاص را بر پیکره‌ی این تیمِ ریشه‌دار زد تا سقوطِ شاهین، نود ارومیه و داماش گیلان به دسته‌ی پایین‌تر، پیش از سوتِ پایانِ مسابقاتِ رسمی، قطعی شود.

حالا در حالی که گردِ یأس بر چهره‌ی ورزشِ این شهر نشسته، آنچه باقی مانده، حسرتِ فرصتی است که با سوءمدیریت سوزانده شد. شاهینِ نوشهر، قربانیِ «بی‌ثباتی» شد؛ همان دردی که سال‌هاست ریشه‌ی فوتبالِ استان را هدف گرفته و اجازه نمی‌دهد طلوعِ دوباره‌ی ستاره‌های درخشان، به ثباتِ بلندمدت بدل شود.

**مهدی رضی کارشناس ورزشی