هرگاه سخن از شکوه و عظمت به میان می‌آید، ناخودآگاه ذهن‌ها به‌سوی کاخ‌های بلند و سربه‌فلک‌کشیده می‌رود، اما وقتی پیکر مطهر آقای شهید ایران، این کوه استوار و باصلابت در میان سیل خروشان اشک‌ها و فریادهای «لبیک یا خامنه‌ای» تشییع شد، همه معادلات جهان در هم شکست، تشییعی که در تهران و چهار نقطه نورانی جهان اسلام اعم از قم، مشهد و فراتر از مرزهای جغرافیایی، در نجف و کربلا، با عظمتی بی‌نظیر برگزار شد، نه فقط یک مراسم سوگواری، که نمایشی از اتحاد امت اسلام بود.

در ایامی که رسانه‌های غربی به‌دنبال القای انزوای ایران و اسلام بودند، این امت اسلام بود که با حضور حماسی خود در تشییع رهبر شهید، پاسخی قاطع و کوبنده به جهانیان داد، جمعیتی که از پیر و جوان، زن و مرد، شیعه و سنی شکل گرفته بود و آنچنان موجی آفرید که خیابان‌ها گنجایش آن را نداشت. صحنه‌هایی که از نجف و کربلا به جهان مخابره شد نشان داد که محور مقاومت، جغرافیا نمی‌شناسد؛ آنجا که نام حسین(ع) بر زبان جاری‌ست، دل‌های عاشق برای یاران او می‌تپد.

عجیب اینکه این شکوه و عظمت تنها به شهرهایی که پیکر مطهر را در آغوش کشیدند، محدود نشد، بلکه در کشورهای متعددی که امکان انتقال پیکر نبود، مراسم تشییع نمادین با حضور صدها هزار نفری آزادگان جهان برگزار شد؛ از هند گرفته تا لبنان و بحرین و حتی برزیل. این گستره بی‌مانند، پیامی روشن داشت: آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای تنها رهبر یک کشور نبود، بلکه پرچمدار عزت اسلامی بود که فقدانش آزادگان جهان را سوگوار و بیدار کرد.

حالا بیایید قضاوت را به وجدان جهانی بسپاریم؛ آیا برای هیچ‌یک از سران کشورهای ابرقدرت، پادشاهان اروپایی و عرب یا رؤسای جمهور کشورهای غربی چنین تشییعی با این عظمت و شکوه مردمی برگزار شده است؟ هرگز! هیچ‌گاه مردم با این شور خودجوش، پیکر رهبری از جنس خویش را همراهی نکرده‌اند. این عظمت، گوهره حقیقی نظام اسلامی را به رخ جهانیان کشید؛ مردم‌سالاری دینی که در آن، عشق به رهبر از روی ترس یا اجبار نیست، بلکه از عمق ایمان و باور قلبی می‌جوشد.

این تشییع بی‌سابقه، یک رویداد سیاسی زودگذر نبود، تابلویی از تمدن نوین اسلامی بود که بر تارک جهان عَلم شد. به راستی که «عظمت اسلام» و «شکوه ایران» در این روزها نه در بیانیه‌های سیاسی، بلکه در چشمان پر از اشک کودکانی نقش بست که در آغوش مادرانشان، بر تابوت امام شهید خود می‌گریستند. تاریخ خواهد نوشت که بار دیگر ایران ثابت کرد زنده بودن یک مکتب، به ماندن یا رفتن یک فرد نیست، بلکه امتداد راهی است که در قلب‌ها ریشه دوانده است، و این بزرگ‌ترین پیروزی برای تمامی کسانی بود که در ظهر گرم تابستان، در سوگ یار، قامت عشق را برافراشتند.