به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکزی؛ خواجه جمالالدین بن علاءالدین محمد، شاعری که متخلص به «سلمان» بود.
وی در اوایل قرن هشتم هجری در ساوه به دنیا آمد و از آخرین قصیدهسرایان معروف ایران پیش از صفویان است.
او هم عصر با حافظ بود و این شاعر پارسی گوی در غزلیات خود از اشعار سلمان بهره جسته است.
مهمترین موضوعات در دیوانش بحثهای فلسفی، اخلاقی و حکمی، گذرا و فانی بودن دنیا، ناپایدار بودن لذتها، سلوک انسان و حرکتش از نفسانیت خویش تا وصل به معبود واقعی و ... است. سلمان در قالب قصیده، غزل، قطعه، ترجیعبند، ترکیببند، رباعی و مثنوی هنرنمایی کرده و در همۀ این انواع شعر استاد مسلم بود، اما در قصیده تواناتر بود تا آنجا که میتوان او را خاتم قصیدهسرایان بزرگ فارسی زبان بهویژه قصیدهگویان مداح دانست.
از جمله وجوه شهرت سلمان، سرودن قصیدهای مصنوع است بهنام «بدایع الابحار یا الاسحار» که در جوانی در مدح غیاثالدین محمد وزیر سروده است.
غزلیاتش در بسیاری از موارد، صورت استقبال از غزلیات سعدی و در بسیاری نمونهها، چاشنی عرفانی و گاه لحن قلندرانه دارد. از آثارش میتوان جمشید و خورشید؛ فرقنامه و دیوان شعر را نام برد.