به گزارش مفدا جیرفت ، در روز وداع، از نخستین ساعتهای بامداد، خودم را به میان جمعیتی رساندم که برای وداع با رهبر شهید انقلاب گرد هم آمده بودند. از همان لحظهای که قدم در خیابان گذاشتم، احساس میکردم در میان دریایی از انسانها ایستادهام؛ مردمی که هر کدام با اشک، دعا و زمزمه، خاطرات سالها همراهی با رهبرشان را مرور میکردند. سکوتهای کوتاه، اشکهای بیاختیار و فریادهای "لبیک"در هم میآمیخت و فضایی میآفرید که وصف آن با واژهها آسان نیست.
تشییع پیکر مطهر رهبر شهید امامخامنهای، باشکوهترین صحنهای بودکه تاریخ معاصر به خود دید. صحنهای که همتای آن را تنها در قیام کربلا میتوان جست.
در مشهد توفیق حضور در مراسم وداع را پیدا کردم. فضای شهر رنگ دیگری داشت. زائران و مجاوران، دوشادوش یکدیگر، با چشمانی اشکبار و دلهایی اندوهگین، در مراسم حضور یافته بودند. صدای صلوات، نوحه و دعا در خیابانها طنینانداز بود و حال و هوایی معنوی بر شهر سایه افکنده بود.
جهان این روزها چشم به ایران دوخته است؛ سرزمینی که هر بار با خون خود، طوفانی به پا میکند. حماسهای از جنس ایمان، غیرت و وفاداری تاریخی رقم خورد. تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، حضرت آیتالله خامنهای که بیش از هشتاد روز از شهادتش میگذرد .
در آن لحظهها، ناخودآگاه واقعه عاشورا در ذهنم تداعی میشد؛ حماسهای که پیام آزادگی، عزت و ایستادگی را برای همیشه در تاریخ ماندگار کرد. بسیاری از حاضران نیز از همین مفاهیم سخن میگفتند و باور داشتند که راه حق و آرمان، با رفتن اشخاص پایان نمییابد، بلکه در ایمان و اراده مردمی که به آن باور دارند، ادامه پیدا میکند.
ملت ایران نیز در تهران، قم و مشهد، با الهام از همان روحیه حسینی، در این تشییع باشکوه، فریاد زد که هرگز زیر بار ظلم و ذلت نخواهند رفت.
سیل عظیم جمعیتی که از هر سو به سوی پیکر مطهر رهبرشهید روانه می شد، گواه این حقیقت بود که خون شهدا هرگز هدر نمیرود و راه پرافتخار انقلاب ادامه خواهد یافت.
در این وداع تاریخی، مردم ایران این بار نیز با گامهایی استوار و دلهایی پر از یاد یار، پیمان جاودانه خود را با آرمانهای انقلاب و رهبری تجدید کردند. و از عمق جان سوگند خوردند که تا همیشه، حافظان حریم ولایت و فداییان مسیر شهدا بمانند.
نقطه عطف این وداع تاریخی، بیعتی دوباره با "خَلَف صالح" آن رهبر فرزانه بود. در سایه این تشییع عظیم، امت مسلمان ایران بار دیگر با ولی فقیه و جانشین برحق ایشان دست بیعت دادند و اعلام کردند که انقلاب اسلامی نه به شخص، بلکه به خط و ایدهای تعلق دارد که با خون شهیدان آبیاری شده است.
این تشییع باشکوه، زندهترین گواه بر این حقیقت بود که خمینی و خامنهای زندهاند؛ نه در پیکر، بلکه در اندیشه، در ایمان، در غیرت و در رگهای تاریخ این ملت جاریاند. راه آنان با همین بیعتهای دوباره و با همین اشکها و فریادهای "لبیک" ادامه خواهد یافت؛ راهی که نه به خاک سرد فراموشی سپرده میشود و نه به دست فرسودگی زمان.
این باشکوهترین صحنهای بود که تاریخ معاصر به خود دید؛ صحنهای که همتای آن را تنها در قیام کربلا میتوان جست. فریاد "لَبَّیْک یا خامنهای" و "لَبَّیْک یا حُسَین" در هم آمیخت تا طنین جاودان "هیهات مِنَّا الذِّلَّه"را برای همیشه در تاریخ ثبت کند؛ فریادی که نه فراموش میشود و نه خاموش.
نویسنده : فاطمه دادگستر دانشجو پزشکی خبرنگار مفدا جیرفت