حالا بیش از یک دهه بعد، دو تیم بار دیگر در مرحله یک چهارم جام جهانی مقابل هم قرار گرفته‌اند؛ این بار با انگیزه‌هایی متفاوت، اما هدفی مشترک؛ رسیدن به نیمه‌نهایی. آرژانتین به‌عنوان مدافع عنوان قهرمانی، بار دیگر با برچسب مدعی وارد میدان می‌شود. تیمی که در این تورنمنت نشان داده میان زیبایی و نتیجه‌گرایی تعادل برقرار کرده و در لحظه‌های حساس، راه رسیدن به پیروزی را به‌خوبی می‌شناسد. اما شاید هیچ تیمی به اندازه سوئیس برای قدرت‌های فوتبال دردسرساز نباشد. سوئیسی‌ها سال‌هاست ثابت کرده‌اند حتی اگر مالکیت توپ را واگذار کنند، با انضباط تاکتیکی، دفاع منسجم و صبر مثال‌زدنی می‌توانند هر حریفی را به دردسر بیندازند. همین تضاد سبک‌ها، جذاب‌ترین بخش این مسابقه را می‌سازد. آرژانتین دوست دارد با گردش سریع توپ، بازی را در اختیار بگیرد، از کناره‌ها حمله کند و با تغییر ریتم، دفاع حریف را از هم باز کند. در مقابل، سوئیس احتمالا با فشردگی خطوط دفاعی، بستن فضا‌های مرکزی و اتکا به ضدحملات، منتظر همان یک اشتباه خواهد ماند؛ اشتباهی که می‌تواند سرنوشت ۹۰ دقیقه را تغییر دهد. جالب این‌که سوئیس در سال‌های اخیر بار‌ها نشان داده تیمی نیست که برابر مدعیان به‌راحتی تسلیم شود. این تیم بار‌ها قدرت‌های بزرگ فوتبال را تا آستانه حذف پیش برده و معمولا اختلاف شکست‌هایش مقابل تیم‌های بزرگ بسیار اندک بوده است. همین ویژگی باعث شده بسیاری، سوئیس را یکی از سرسخت‌ترین حریفان مرحله حذفی بدانند. تاریخ تقابل‌های آرژانتین و سوئیس همواره به سود آلبی‌سلسته بوده است. دو تیم تاکنون هشت بار مقابل هم قرار گرفته‌اند که سهم آرژانتین پنج پیروزی، سهم سوئیس تنها یک برد و دو بازی نیز با تساوی به پایان رسیده است. شاید کلید این دیدار نه در محوطه جریمه، بلکه در میانه میدان باشد؛ جایی که آرژانتین تلاش می‌کند ریتم همیشگی خود را به بازی تحمیل کند و سوئیس به دنبال برهم زدن همین نظم است. اگر آلبی‌سلسته زود به گل برسد، کار برای سوئیس دشوار خواهد شد، اما هرچه زمان بگذرد و نتیجه مساوی بماند، اعتمادبه‌نفس تیم اروپایی بیشتر می‌شود. درست مثل ۱۲ سال پیش، این تقابل هم بوی یک نبرد طولانی و نفس‌گیر را می‌دهد؛ مسابقه‌ای که شاید باز هم یک لحظه جادویی برنده‌اش را به ما بشناساند.