همین یک جمله کافی است تا مشخص شود انگلیس در مرحله یکچهارم نهایی با چه حریفی روبهرو خواهد شد؛ تیمی که شاید پرستارهترین ترکیب جام را نداشته باشد، اما اعتماد بهنفسش بعد از حذف پرافتخارترین تیم تاریخ جام جهانی به اوج رسیده است.
سه شیرها البته مسیر متفاوتی را طی کردهاند. شاگردان توماس توخل با پیروزی مقابل کنگو و مکزیک، بدون سروصدای زیاد خود را به جمع مدعیان رساندهاند؛ درست همان سبکی که سالهاست از انگلیس میشناسیم. تیمی که کمتر نمایشهای پرزرق و برق ارائه میدهد، اما در بازیهای حذفی بهخوبی میداند چگونه برنده شود.
با این حال، همه نگاهها به یک نبرد دوخته شده است؛ ارلینگ هالند مقابل خط دفاعی انگلیس. مهاجم نروژ بارها ثابت کرده برای گلزنی به موقعیتهای متعدد احتیاج ندارد. کافی است مدافعان تنها یکبار تمرکز خود را از دست بدهند تا ماشین گلزنی نروژ کارش را انجام دهد. در سوی دیگر، انگلیس امیدوار است با حضور جود بلینگام، دکلان رایس و هری کین جریان بازی را در اختیار بگیرد و اجازه ندهد توپ با سرعت به هالند و مارتین اودگارد برسد. از نظر تاکتیکی نیز این مسابقه تقابل دو فلسفه متفاوت است. انگلیس دنبال مالکیت توپ، گردش آرام بازی و شکستن لایههای دفاعی حریف خواهد بود، اما نروژ احتمالا همان نسخهای را اجرا میکند که مقابل برزیل جواب داد؛ دفاعی فشرده، صبوری و ضدحملاتی برقآسا که با یک پاس اودگارد و یک استارت هالند میتواند سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. وقتی به سابقه بازیهای دو تیم نگاه میکنیم، تراز کلی تقابلها به سود انگلیس است. دو تیم تاکنون ۱۵بار به مصاف هم رفتهاند که انگلیس ۶بار برده، نروژ ۴بار برده و ۵بازی نیز با تساوی به پایان رسیده است. شاید جالبترین نکته این بازی، تفاوت فشار روانی دو تیم باشد. انگلیس همیشه با برچسب مدعی وارد جام جهانی میشود و سالهاست در حسرت فتح دوباره این جام مانده. نروژ، اما چیزی برای از دست دادن ندارد. حذف برزیل، این تیم را از یک شگفتیساز به رقیبی خطرناک تبدیل کرده؛ تیمی که حالا باور دارد میتواند قربانی بزرگ بعدی را هم انتخاب کند. شاید همین تفاوت ذهنیت، مهمترین نبرد پنهان این دیدار باشد.