برزیل تاکنون دو بار موفق شده در سه جام جهانی پیاپی به جمع چهار تیم برتر برسد؛ نخست بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ و بار دیگر از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۲. سلسائو در این دو دوره سه عنوان قهرمانی جهان را نیز به دست آورد؛ در سالهای ۱۹۷۰، ۱۹۹۴ و ۲۰۰۲.
اما آلمان همچنان معیار ثبات در تاریخ جام جهانی محسوب میشود. مانشافت بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ چهار دوره متوالی به نیمهنهایی رسید؛ رکوردی بینظیر که بیش از هر چیز، نقلقول مشهور گری لینکر را جاودانه کرد: «فوتبال بازی سادهای است؛ ۲۲ نفر ۹۰ دقیقه دنبال توپ میدوند و در پایان، آلمانیها برنده میشوند.»
آن نسل آلمان با ستارههایی مانند الیور کان، میروسلاو کلوزه و میشائیل بالاک در حافظه فوتبال جهان ماندگار شد.
البته این تنها دوره درخشش متوالی آلمان نبود. مانشافت پیش از آن نیز بین سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۴ و سپس از ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰ سه بار پیاپی به نیمهنهایی جام جهانی رسیده بود. حاصل این تداوم، سه قهرمانی جهان در سالهای ۱۹۷۴، ۱۹۹۰ و ۲۰۱۴ بود.
اکنون فرانسه با هدایت دیدیه دشان و درخشش کیلیان امباپه، نام خود را کنار برزیل ثبت کرده و تنها یک صعود دیگر تا رسیدن به رکورد تاریخی آلمان فاصله دارد؛ موفقیتی که بیش از هر چیز، ثبات و تداوم نسل طلایی خروسها را به نمایش میگذارد.
امباپه و دشان؛ معماران نسل طلایی فرانسه
فرانسه با تکیه بر کیلیان امباپه، ستاره خط حمله خود، و هدایت دیدیه دشان، به رکوردی تاریخی از حضور در سه نیمهنهایی متوالی جام جهانی رسیده است. دشان معمار اصلی این موفقیت به شمار میرود؛ مربیای که طی سالهای اخیر ذهنیت پیروزی را در تیم ملی فرانسه نهادینه کرده و فرهنگی ساخته که در فوتبال ملی کمتر نمونهای برای آن پیدا میشود.
این نسل از فرانسه، همانند تیمهای افسانهای آلمان در تاریخ جام جهانی، جایگاه ویژهای در حافظه فوتبال خواهد داشت؛ تیمهایی که با قدرت بدنی، نظم تاکتیکی، صلابت و فشار بیامان، پیش از آغاز مسابقه نیز رقیبان خود را تحت تأثیر قرار میدادند.
در نقطه مقابل، تیمهای بزرگ برزیل در دهههای گذشته هویتی کاملاً متفاوت داشتند؛ تیمهایی که با خلاقیت، تکنیک و فوتبال تماشایی، هر مسابقه را به جشن زیباییهای این ورزش تبدیل میکردند. تنها استثنا، جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا بود؛ جایی که کارلوس آلبرتو پریرا با رویکردی عملگرایانه، قدرت و انسجام را جایگزین فوتبال نمایشی کرد. آن قهرمانی اگرچه با درخشش روماریو شناخته میشود، اما بدون نقش بازیکنانی مانند دونگا و مائورو سیلوا هرگز به دست نمیآمد.
جادوی امباپه در قلب موفقیت فرانسه
این تیم فرانسه در سالهای اخیر بارها پوست انداخته و تکامل یافته است. از ترکیب قهرمان جام جهانی ۲۰۱۸، امروز تنها لوکاس هرناندز، عثمان دمبله و البته کیلیان امباپه همچنان در جمع آبیها حضور دارند.
در این سالها، ستارههایی مانند پل پوگبا، آنتوان گریزمان، رافائل واران، اولیویه ژیرو و انگولو کانته هر کدام سهم مهمی در موفقیتهای فرانسه داشتهاند، اما اگر قرار باشد یک بازیکن نماد این نسل تاریخی باشد، بدون تردید آن نفر کیلیان امباپه است.
مهاجم رئال مادرید همواره بهترین نسخه خود را با پیراهن تیم ملی فرانسه به نمایش گذاشته است. در قهرمانی سال ۲۰۱۸، او از درخشش پوگبا و حمایت همیشگی گریزمان بهره برد، اما حتی در آن تیم پرستاره نیز امضای خودش را پای بزرگترین مسابقات گذاشت.
چهار سال بعد، در فینال فراموشنشدنی جام جهانی ۲۰۲۲، امباپه با نمایشی استثنایی آرژانتینِ لیونل مسی را تا آستانه شکست پیش برد و یکی از ماندگارترین فینالهای تاریخ فوتبال را رقم زد.
اکنون نیز او بار دیگر رهبر فرانسه است؛ تیمی که همچنان با ثبات، قدرت و جاهطلبی پیش میرود و با صعود به سومین نیمهنهایی متوالی جام جهانی، نام خود را در کنار بزرگترین نسلهای تاریخ این رقابتها ثبت کرده است.
∎