فرارو- شش ماه نخست سال ۲۰۲۶ برای سینمای بریتانیا و جهان، مجموعهای از آثار متفاوت و جسورانه را به همراه داشته؛ فیلمهایی که از بازآفرینی تاریخ و ادبیات تا روایتهای شخصی، سیاسی و تجربی را دربر میگیرند.
به گزارش فرارو به نقل از گاردین، در این فهرست، نگاهی داریم به مهمترین فیلمهایی که از ابتدای سال میلادی تاکنون توجه منتقدان را جلب کردهاند؛ آثاری که هرکدام به شکلی متفاوت نشان میدهند جادوی سینما هنوز زنده است.
«سانگ سانگ بلو»
گاهی ایدهای که روی کاغذ ساده به نظر میرسد، به یکی از غافلگیرکنندهترین تجربههای سینمایی سال تبدیل میشود. «سانگ سانگ بلو» از همین جنس آثار است. این فیلم با بازی هیو جکمن و کیت هادسن، داستان زوجی از شهر میلواکی را دنبال میکند که با اجرای ترانههای نیل دایموند و فعالیت در قالب گروهی واقعی به نام «لایتنینگ اند تاندر»، به تدریج مسیر شهرت را طی میکنند.
اما فیلم صرفاً درباره موفقیت یا موسیقی نیست. روایت آن در لایههای زیرین خود به رابطه، جاهطلبی و تغییرات غیرمنتظره زندگی میپردازد. منتقدان این اثر را داستانی واقعی، عجیب و در عین حال سرگرمکننده توصیف کردهاند؛ فیلمی که اگرچه در ظاهر حالوهوایی دلنشین و امیدبخش دارد، اما بارها با چرخشهای ناگهانی و گاه تلخ مخاطب را غافلگیر میکند.
«هَمنت»
کلویی ژائو در اقتباس سینمایی از رمان تحسینشده مگی اوفارل، یکی از جاهطلبانهترین آثار سال را ساخته است. «هَمنت» با بازی پل مسکال و جسی باکلی، روایتی آزاد و شاعرانه از خانواده شکسپیر ارائه میدهد و به این پرسش میپردازد که چگونه تجربه از دست دادن فرزند میتواند الهامبخش خلق یکی از بزرگترین تراژدیهای تاریخ ادبیات شود.
در مرکز این فیلم، اجرای جسی باکلی قرار دارد؛ منتقدان نقشآفرینی او را از نقاط اوج سال دانستهاند. حضور او به شخصیت عمق و حسی میدهد که بدون نمایش اغراقآمیز احساسات، اندوه را به شکلی ملموس منتقل میکند.
«۲۸ سال بعد: معبد استخوان»
مجموعه «۲۸» با قسمت تازه خود نشان داده هنوز ظرفیت شگفتزده کردن مخاطب را دارد. «۲۸ سال بعد: معبد استخوان» در فضایی خشن، پرتنش و سرشار از انرژی روایت میشود؛ جایی که گروهی خشن و آشوبطلب در جهانی گرفتار زامبیها برای بقا میجنگند.
منتقدان این قسمت را بهترین فیلم مجموعه دانستهاند؛ اثری که هم از نظر هیجان بصری و هم در خلق لحظههای غیرمنتظره، سطح تازهای را تجربه میکند. یکی از سکانسهایی که بیش از همه مورد توجه قرار گرفته، صحنهای است که رالف فاینس با موسیقی گروه آیرن میدن همراه میشود؛ لحظهای که از نگاه بسیاری به یکی از بهیادماندنیترین اجراهای کارنامه او تبدیل شده است.
«صدای هند رجب»
یکی از سیاسیترین و در عین حال تأثیرگذارترین آثار امسال، «صدای هند رجب» است. کوثر بنهانیه در این مستند به بازسازی کشته شدن دختربچهای پنجساله در غزه میپردازد و برای روایت، از صدای واقعی او استفاده میکند. فیلم میان مستند و بازآفرینی در حرکت است و از طریق بازسازی فضای مرکز تماس امداد و واکنش امدادگران، تجربهای عاطفی و تکاندهنده خلق میکند. منتقدان، جسارت فیلم در استفاده از صدای واقعی و ترکیب آن با بازسازی نمایشی را از ویژگیهای برجسته اثر دانستهاند.
«انتخاب دیگری نیست»
کارگردان فیلمهای مشهور «ندیمه» و «اولدبوی» این بار سراغ روایتی رفته که هم خندهدار است و هم آزاردهنده. «انتخاب دیگری نیست» داستان کارمند تعدیل شدهای را روایت میکند که برای بازگشت به بازار کار، نقشهای تاریک و غیرمنتظره طراحی میکند. فیلم در ابتدا حالوهوای کمدیهای کلاسیک بریتانیایی را تداعی میکند، اما به تدریج به اثری درباره بحران هویت مردانه، فشار اقتصادی و فروپاشی روابط خانوادگی تبدیل میشود.
«نخستی»
یوهانس رابرتس که پیشتر با آثار دلهرهآور شناخته شده بود، در «نخستی» سراغ داستانی ساده اما مؤثر رفته است. فیلم درباره شامپانزهای خانگی است که کنترلناپذیر میشود و اتفاقهایی خونین و پرتنش را رقم میزند. با وجود ساختار آشنا، اجرای دقیق و ریتم مناسب باعث شده این اثر به یکی از سرگرمکنندهترین فیلمهای سال تبدیل شود.
«هملت»
آنیل کاریا در نسخه تازه «هملت» سراغ بازخوانیای مدرن از اثر شکسپیر رفته است. در این روایت، ریز احمد نقش شاهزادهای گرفتار را بازی میکند که داستان او این بار در بستر یک کسبوکار خانوادگی مبهم و پیچیده روایت میشود. فیلم به جای احساساتگرایی، بر فاصلهگذاری و فضای سرد تأکید دارد و تصویری متفاوت از یکی از شناختهشدهترین تراژدیهای جهان ارائه میدهد.
«آندره احمق است»
این فیلم با وجود موضوع تلخش، یکی از غیرمنتظرهترین آثار سال محسوب میشود. داستان از جایی آغاز میشود که شخصیت اصلی با تشخیص سرطان روبهرو میشود؛ اما فیلم به جای تمرکز صرف بر رنج، سراغ طنز تلخ، خشم و گفتوگوهای صادقانه درباره زندگی میرود. منتقدان معتقدند در میان انبوه آثار مرتبط با بیماری، این فیلم موفق شده زاویهای تازه پیدا کند.
«بیهمتا»
جیمز سوئینی در «بیهمتا» ترکیبی از کمدی، روانشناسی و درام خلق کرده است. فیلم مدام میان لحظات خندهدار، فضای ناآرام و لحظههای عاطفی جابهجا میشود و از همین تغییر مداوم انرژی میگیرد. اثر در کنار شوخطبعی، نگاهی به هویت، روابط انسانی و پیچیدگی تجربه زیسته افراد دارد.
«سایه پدرم»
آکینولا دیویس جونیور در نخستین تجربه بلند خود، داستانی در نیجریه دهه ۱۹۹۰ روایت میکند. فیلم درباره دو پسربچه است که پس از مدتی طولانی دوباره با پدر غایب خود روبهرو میشوند. «سایه پدرم» با ریتمی آرام اما احساسی، رابطه میان حضور، غیبت و معنای عشق را بررسی میکند.
«هنوز تمام نشده، جف باکلی»
امی برگ در مستندی تازه به زندگی و مرگ جف باکلی، خواننده و ترانهسرای دهه ۹۰، پرداخته است. فیلم با استفاده از گفتوگو با مادر، نزدیکان و افرادی که او را میشناختند، تصویری انسانی و نزدیک از هنرمندی ارائه میدهد که زندگی کوتاه اما اثرگذاری داشت.
«کیک رئیسجمهور»
یکی از متفاوتترین فیلمهای سال، داستان دختربچهای نهساله در عراق است که مدرسه او را مجبور میکند برای تولد صدام حسین کیک تهیه کند. این مأموریت ساده به سفری تبدیل میشود که کودک در آن با چهرههای مختلف جامعه روبهرو میشود و واقعیتهای پیچیده زندگی را تجربه میکند. فیلم با ریتمی آرام پیش میرود اما در نهایت به پایانی میرسد که بار معنایی آن بسیار فراتر از یک داستان کودکانه است.
در مجموع، نیمه نخست ۲۰۲۶ نشان میدهد سینما همچنان فضایی برای ریسک، تجربه و روایتهای تازه دارد؛ از آثار شخصی و احساسی گرفته تا فیلمهایی که با سیاست، تاریخ و تخیل بازی میکنند و مخاطب را به تجربهای متفاوت دعوت میکنند.