به قلم محمود جنیدی‌جعفری، عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

«مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا؛ از مؤمنان مردانی هستند که به آنچه با خدا بر آن پیمان بستند (و آن ثبات قدم و دفاع از حق تا نثار جان بود) صادقانه وفا کردند، برخی از آنان پیمانشان را به انجام رساندند (و به شرف شهادت نایل شدند) و برخی از آنان (شهادت را) انتظار می برند و هیچ تغییر و تبدیلی (در پیمانشان) نداده‌اند».

در تاریخ ملت‌ها، روزهایی وجود دارد که زمان در برابر عظمت آنها سر تعظیم فرود می‌آورد؛ روزهایی که اشک، زبان بصیرت می‌شود و حضور، رساتر از هزاران خطابه سخن می‌گوید. وداع با خادمان صادق انقلاب اسلامی، اگرچه در ظاهر، بدرقه پیکرهایی است که از میان ما رفته‌اند، اما در حقیقت، تجدید عهد با راهی است که پایان ندارد؛ راهی که از عاشورا آغاز شد، در نهضت امام خمینی(ره) جلوه‌ای دوباره یافت و امروز در پرتو هدایت امام شهید و رهبر معظم انقلاب، به افق تمدن نوین اسلامی چشم دوخته است. 

قرآن کریم راز ماندگاری جبهه حق را در وفاداری به عهد الهی می‌داند؛ «فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا؛ گروهی پیمان خویش را به پایان رساندند و گروهی همچنان در انتظارند، اما هیچ‌گاه عهد خود را دگرگون نکردند». این آیه، تنها روایت گذشته نیست؛ تصویر امروز ملتی است که با حضور خود نشان می‌دهد عهد با خدا، عهدی همیشگی است.

امیرالمؤمنین علی(ع) در نهج‌البلاغه  (خطبه 127) می‌فرماید: همراه جمع مؤمنان باشید که دست قدرت الهی با جماعت است. چه تصویری روشن‌تر از آنکه میلیون‌ها انسان فارغ از تفاوت‌ها در کنار یکدیگر با حضوری آگاهانه وحدت امت را به نمایش می‌گذارند؟ این حضور تنها یک اجتماع انسانی نیست؛ تجلی همان «یدالله مع الجماعة» است؛ سرمایه‌ای که دشمن هرگز توان محاسبه آن را ندارد. حضرت امام خمینی(ره) بارها تأکید کردند که «پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیبی نرسد». این سخن، صرفاً یک توصیه سیاسی نیست؛ راهبردی برای حفظ هویت دینی و انقلابی جامعه است. 

تجربه چهار دهه گذشته نیز نشان داده است که هر جا پیوند مردم با ولایت استوارتر بوده، دشمن در رسیدن به اهداف خود ناکام‌تر مانده است. امام شهید نیز بارها بر این حقیقت تأکید کرده‌اند که «ملّت ایران با حضور خود در صحنه، بسیاری از توطئه‌های دشمن را خنثی کرده است». ایشان همچنین، تمدن نوین اسلامی را افق حرکت انقلاب اسلامی معرفی کرده‌اند؛ تمدنی که بر پایه ایمان، علم، عدالت، اخلاق، معنویت و مشارکت مردم بنا می‌شود، نه صرفاً بر قدرت مادی. 

از همین منظر، تشییع باشکوه خادمان انقلاب را نباید تنها یک مراسم عاطفی دانست. این حضور اعلام وفاداری به یک مکتب است؛ مکتبی که انسان را به عبودیت خدا، عزت امت، استقلال جامعه و مسئولیت‌پذیری در برابر سرنوشت خویش فرامی‌خواند. چنین حضوری سرمایه اجتماعی انقلاب را آشکار می‌سازد و نشان می‌دهد که ریشه‌های این درخت در اعماق ایمان مردم است. 

تمدن نوین اسلامی از همین صحنه‌ها جان می‌گیرد. تمدن پیش از آنکه در فناوری، اقتصاد و قدرت نظامی جلوه کند، در روح انسان‌ها متولد می‌شود. جامعه‌ای که فرهنگ وفاداری، ایثار، وحدت، امید و ولایت‌مداری را در خود زنده نگه دارد، شایستگی آن را دارد که تمدنی الهام‌بخش برای جهان معاصر بنا کند. امروز هر گامی که در مسیر وداع برداشته شد، گامی به سوی آینده بود. هر اشک، نه نشانه ضعف، بلکه نشانه عشق به حقیقت بود. هر تکبیر، تجدید پیمانی بود با آرمان‌های امام راحل، خون پاک شهیدان و راهی که امام شهید، با صبر، حکمت و بصیرت، پرچم آن را برافراشته نگاه داشته‌اند. 

خداوند در قرآن وعده داده است: «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ». (سوره محمد، آیه 7) این وعده، قانون همیشگی تاریخ است. هرگاه امتی در راه خدا استقامت ورزد، خداوند نیز عزت و پایداری را نصیب او خواهد کرد. پس این وداع، پایان نبود؛ آغاز دوباره یک بیعت بود، بیعت با خدا، بیعت با راه امام(ره)، بیعت با ولایت و بیعت با آینده‌ای که نام آن تمدن نوین اسلامی است؛ آینده‌ای که به فضل الهی، با ایمان ملت، خون شهیدان، هدایت رهبری و مجاهدت نسل‌های مؤمن، روزبه‌روز به افق تحقق نزدیک‌تر خواهد شد.

و العاقبة لاهل التقوی و الیقین