به گزارش خبرنگار حماسه و جهاد دفاع‌پرس، آیت‌الله محمدمهدی ربانی‌املشی (ره)، از روحانیون برجسته، از شاگردان نزدیک و پرانرژی حضرت امام خمینی (ره) و از یاران دلسوز و صادق انقلاب اسلامی، عمری را در راه دفاع از اصول دینی و میهن اسلامی سپری کردند.

زندگی‌نامه این عالم وارسته، مسیری پر از پرتلاطم مبارزه با استبداد داخلی، تحمل تبعید‌های سخت، ایستادگی در برابر توطئه‌های دشمنان و خدمت به نظام جمهوری اسلامی را روایت می‌کند. از ساده‌زیستی و تقوای پدرش تا حضور فعال در نهضت‌های ملی و اسلامی، از تحمل مشقات تبعید در شوشتر و شهر بابک تا تصدی مسئولیت‌های کلیدی، چون دادستانی کل کشور و عضویت در شورای نگهبان، همه و همه نشان‌دهنده تعهد عمیق ایشان به آرمان‌های امام و انقلاب است.

شهادت این مجاهد عرصه جهاد تبیین و قلم، که بر اثر توطئه مسمومیت توسط عناصر نفوذی دشمن رقم خورد، اوج فداکاری و ایثار او را در آخرین لحظات زندگی نشان می‌دهد. گزارش پیش‌رو، سیر تحولات زندگی، مبارزات سیاسی، خدمات حوزوی و مسئولیت‌های اجرایی آیت‌الله ربانی‌املشی را با تکیه بر خاطرات و اسناد معتبر، بازگو می‌کند.

تولد و خانواده
آیت‌الله محمدمهدی ربانی‌املشی در تاریخ ۱۵ شعبان ۱۳۵۳ قمری (مصادف با ۳ آذر ۱۳۱۳ شمسی) در شهر مقدس قم متولد شد. پدر ایشان، مرحوم «ابوالمکارم ربانی‌املشی»، روحانی مقیم قم و اهل املش گیلان بود. با توجه به تقارن تولد فرزندش با حلول نیمه شعبان و سالروز میلاد امام زمان (عج)، نام «محمدمهدی» برای او انتخاب شد. وی در سنین پایین (کمتر از ۶ سالگی) مادر خود را از دست داد و تحت تربیت پدر، بزرگ شد. پدر آیت‌الله ربانی، روحانی‌ای ساده‌زیست، باتقوا و بسیار فقیر بود که معیشت اصلی‌اش از طریق دریافت شهریه کم و اقامه نماز‌های استیجاری تأمین می‌شد. ایشان همواره فرزندانش را به ساده‌زیستی سفارش می‌کرد و خود را آلوده به دنیا نمی‌دانست.

تحصیلات حوزوی
تحصیلات اولیه آیت‌الله ربانی‌املشی از حدود ۵ سالگی در مکتب‌خانه و سپس در مدرسه سنایی قم آغاز شد. به دلیل دوری منزل از شهر و سختی مسیر، ایشان با دشواری‌های زیادی، به ویژه در زمستان‌ها، رو‌به‌رو بودند. به دلیل نگرانی پدر از جو مسموم مدارس جدید و تأثیرات منفی آن بر ایمان، آیت‌الله ربانی‌املشی برای ادامه تحصیل در علوم دینی وارد حوزه علمیه قم شد. ایشان مقدمات و سطح را با دقت بالا نزد اساتید معتبر گذراند. از شاگردان خاص حضرت امام خمینی (ره) بود و نقش مهمی در جلب رضایت امام برای انتشار رساله عملیه ایشان با عنوان «نجات العباد» ایفا کرد؛ به طوری که بخشی از این رساله توسط خود آیت‌الله ربانی‌املشی تنظیم شد.

دوران مبارزه و تبعید‌ها
فعالیت‌های سیاسی آیت‌الله ربانی‌املشی از نوجوانی آغاز شد. در دوران نوجوانی، پس از شنیدن ندای شهید سیدعبدالحسین واحدی، طلاب مدرسه فیضیه را به تعطیلی درس و حضور در جلسه تشییع تشویق کرد. در دوران نهضت ملی شدن صنعت نفت، از هواداران آیت‌الله کاشانی بود و در انتخابات و تحصن‌ها علیه مصدق (در جهت حمایت از کاشانی) فعالیت داشت. با ظهور نهضت اسلامی امام خمینی (ره)، مبارزات ایشان اوج گرفت. ایشان در خاطرات خود اشاره می‌کند که جزو شاگردان پرانرژی امام بود.

در اواخر دهه ۴۰، بیت امام پاتوق ایشان و دوستانی مانند آشیخ حسن صانعی بود. پس از دستگیری سران سازمان مجاهدین خلق، آیت‌الله ربانی‌املشی تلاش کرد تا از اعدام آنها جلوگیری کند و به همین دلیل بازداشت و زندانی شد. در زندان، اعلامیه‌ای تند علیه شاه که در جیب داشت را پنهان کرد و با وجود استفتائاتی که در جیبش بود، بدون بازجویی درباره آن آزاد شد که آن را کرامتی الهی می‌دانست.

ایشان در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۵۱ به همراه آیات گرامی، یزدی و جنتی بازداشت و برای اعتراض به احکام زندانیان سیاسی نزد مراجع تقلید رفتند. در مرداد ۱۳۵۲ به همراه گروهی از روحانیون هوادار امام به تبعید‌های دورافتاده فرستاده شد. آیت‌الله ربانی‌املشی ابتدا به شوشتر تبعید شد که شرایط سختی داشت (گرما، آلودگی و نبود امکانات) و حتی از زندان سخت‌تر توصیف کرد. پس از شهادت حاج آقا مصطفی خمینی، در مراسم چهلم ایشان سخنرانی کرد و پس از آن، به دلیل مسئولیت در برگزاری مراسم و تظاهرات، مجدداً به شهر بابک در استان کرمان تبعید شد.

مسئولیت‌ها پس از پیروزی انقلاب و شهادت
پس از پیروزی انقلاب، آیت‌الله ربانی‌املشی مسئولیت‌های متعددی را بر عهده گرفت:

سفر به گیلان و مازندران برای بررسی مشکلات مردم به دستور امام خمینی.
 نمایندگی استان گیلان در مجلس خبرگان تدوین قانون اساسی.
 عضویت در ستاد انقلاب فرهنگی (خرداد ۱۳۵۹).
 دادستانی کل کشور و عضویت در شورای عالی قضایی پس از شهادت آیت‌الله بهشتی.
 عضویت در شورای نگهبان (از دی ۱۳۶۱).
 امامت جمعه موقت تهران (که تنها سه نوبت طول کشید).
 عضویت در جامعه مدرسین و حزب جمهوری اسلامی.

در صبح دوم شهریور ۱۳۶۰، منافقین به منزل ایشان حمله کردند، اما با رشادت محافظان، حمله نافرجام ماند. آیت‌الله ربانی‌املشی سرانجام در تاریخ ۱۷ تیرماه ۱۳۶۴ به شهادت رسید. بر اساس اعترافات سید مهدی هاشمی و کشفیات سپاه در سال ۱۳۶۵، دشمنان با استفاده از مواد سمی و سرطان‌زا که توسط یکی از عناصر نفوذی در اختیار داشتند، ایشان را مسموم کردند. سید مهدی هاشمی در اعترافات خود تأیید کرد که برنامه‌ریزی برای مسموم کردن نامرئی آیت‌الله ربانی‌املشی توسط عوامل سازمان مجاهدین انجام شده بود. همچنین در کشفیات خانه تیمی باند سید مهدی هاشمی، مقادیری پودر اکلیلی سرطان‌زا یافت شد.

انتهای پیام/ 122