به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، تمام خیابان‌های تهران امروز برای بدرقه تو آمده‌اند. از روزی که عکسی از تو منتشر شد، چشم‌هایت در کنار آن پستانک معمولی ارزان داروخانه‌ها برایم آشنا بود؛ چشم‌هایی به رنگ آسمان که بس عجیب شبیه چشم‌های دختر سه ساله‌ام بود.

از صبح روز نهم اسفند پاستور اگر فقط همین چشم‌ها منتشر می‌شد، آتش به دل عالم می‌زد؛ چه برسد به خبرهایی که هرگز گمانش نمی‌کردیم و دوست داشتیم همیشه از فکر کردن به آن فرار کنیم. 

زهرا! من فکر می‌کنم چشم همه بچه‌ها همین رنگ است؛ به‌خصوص آنها که یکباره می‌روند، مثل تو، مثل 168 دختر و پسر میناب، مثل 66 کودک مسافر پرواز 655، مثل چشمان بی‌تاب کودکان لامرد وقتی هیچ مرهمی، زخمشان را التیام نمی‌بخشد، مثل چشمان 20 هزار کودک فلسطینی که اسرائیل شادی را از آنها ربود و جای عروسک، به دستشان خاک داد و آرزوهایشان را دزدید.

زهرا! حتی دارم فکر می‌کنم شاید چشم‌های آن کودک سه ساله‌ای که ماجرایش را از کودکی در گوشمان زمزمه کرده‌اند، همان دختری که چشمانش در شام برای همیشه بسته شد هم همین رنگ را داشت؛ رنگ آسمان.

زهرا! چشمان تو چه تکثیر شد؛ از صحرای کربلا تا کربلای میناب. زهرا! دعا کن برای ما.

انتهای پیام/