به گزارش شهرآرانیوز، آخرین قهرمانی سلسائو در جام جهانی به سال ۲۰۰۲ بازمیگردد؛ جایی که با درخشش رونالدو، ریوالدو و رونالدینیو، جام را بالای سر برد. اما از آن روز به بعد، هر بار که برزیل در مرحله حذفی مقابل یک تیم اروپایی قرار گرفته، سرنوشت چیزی جز حذف برایش رقم نزده است.
این روند در جام جهانی ۲۰۰۶ آغاز شد؛ جایی که تیم پرستاره برزیل در مرحله یکچهارم نهایی با تک گل فرانسه شکست خورد. چهار سال بعد در آفریقای جنوبی، شاگردان دونگا برابر هلند با نتیجه ۲ بر یک مغلوب شدند و دوباره در همان مرحله از رقابتها کنار رفتند.
تلخترین خاطره، اما به جام جهانی ۲۰۱۴ بازمیگردد؛ زمانی که برزیلِ میزبان با امید فتح جام وارد نیمهنهایی شد، اما شکست تاریخی و فراموشنشدنی ۷ بر یک مقابل آلمان، یکی از سیاهترین شبهای تاریخ فوتبال این کشور را رقم زد.
این کابوس در سال ۲۰۱۸ نیز ادامه پیدا کرد و سلسائو برابر بلژیک ۲ بر یک شکست خورد. در جام جهانی ۲۰۲۲ نیز برزیلیها پس از تساوی مقابل کرواسی، در ضربات پنالتی مغلوب شدند و بار دیگر رویای قهرمانی را از دست دادند.
حالا در جام جهانی ۲۰۲۶، این بار نروژ با درخشش ارلینگ هالند، برزیل را با نتیجه ۲ بر یک شکست داد تا پرونده سلسائو باز هم به دست یک تیم اروپایی بسته شود.
نکته جالب اینجاست که در تمام این سالها، برزیل ابتدا از سد یک تیم غیراروپایی در مرحله حذفی گذشته، اما در نخستین تقابل با نمایندهای از اروپا، از جام کنار رفته است؛ الگویی که بار دیگر در سال ۲۰۲۶ نیز تکرار شد.
به نظر میرسد طلسم اروپا برای پرافتخارترین تیم تاریخ جام جهانی همچنان پابرجاست؛ طلسمی که از سال ۲۰۰۲ آغاز شده و هنوز هیچ نسلی از ستارههای برزیل نتوانسته آن را بشکند. شاید بزرگترین چالش سلسائو در سالهای آینده، نه شکست دادن مدعیان آمریکای جنوبی، بلکه پیدا کردن راهی برای پایان دادن به این کابوس طولانی مقابل تیمهای اروپایی باشد.