به گزارش ایرنا در در حالیکه جایجای ایران حال و هوای وداع با آقای شهید را دارد، خاطره های مشترک و هر چند کوچک مربوط به ایشان در قلب ها و ذهن ها تازه تر می شود، اقشار مختلفی که طی سالیان با آقای شهید ایران دیدار کرده اند حالا از خاطرات شیرین آن روزها می گویند اما اینجا در بروجرد مخترع جوانی که برگزیده جشنواره بین امللی اختراعات کانادا است از دیداری می گوید که هیچگاه میسر نشد و حسرتش برای همیشه با او به همراه مانده است.
این روزها نخبگان هم مانند سایر مردم سوگوارند؛ آنان که عمری را برای اعتلای نام ایران تلاش کردهاند، حالا با کولهباری از حرفهای نگفته و آرزوهای برآوردهنشده، راهی مراسم تشییع میشوند.
«مهران بختیاری»، مخترع جوان بروجردی و دارنده مدال طلای اختراعات کانادا، یکی از همین چهرههاست؛ او که فروردینماه امسال، در اقدامی تحسینبرانگیز مدال طلای جشنواره بینالمللی اختراعات کانادا را به حمایت از آسیبدیدگان جنگ اختصاص داد حالا با قلبی مالامال از اندوه، از روزهایی میگوید که آرزوی دیدار با رهبر را داشت.
کارنامه علمی بختیاری شامل ۲۸ اختراع ثبتشده، تالیف ۱۱ جلد کتاب تخصصی و انتشار ۱۴ مقاله علمی است، وی در عرصه بینالمللی نیز حضوری پررنگ داشته و موفق به کسب ۲۳ مدال از معتبرترین جشنوارههای علمی کشورهای متعددی از جمله آمریکا، کانادا، روسیه، چین، ژاپن، هند، رومانی، ترکیه و چندین کشور آفریقایی شده است
جوانی که در اوج روزهای انتظار برای دیدار با ولیفقیه زمانش، با شهادت ایشان، سقف آرزویش فروریخت، اما در عوض، با اهدای مدال طلای جهانیاش برای کمک به آسیبدیدگان جنگ، معنای واقعی «فرزند ایران بودن» را ترجمه کرد.
وی می گوید: وقتی با من تماس گرفتند و گفتند به عنوان یکی از نخبگان برای دیدار ۲ هفته دیگر با مقام معظم رهبری انتخاب شدهام برای چند لحظه باورم نمیشد؛ دوباره پرسیدم و وقتی تایید کردند، احساس عجیبی داشتم؛ ترکیبی از شوق، غرور، هیجان و مسوولیت؛ بعد از پایان تماس، تا چند دقیقه فقط به فکر فرو رفته بودم با خودم میگفتم خدا را شکر که سالها تلاش، تحقیق، سختی و تمام لحظههایی که شاید کسی آنها را نمیدید، امروز به چنین افتخاری رسیده است.
بختیاری ادامه میدهد: برای من این دعوت فقط یک برنامه تشریفاتی نبود؛ احساس میکردم نماینده بخشی از جامعه علمی و مخترعان کشور هستم و باید حرف دل آنها را هم با خودم ببرم، آن ۲ هفته، روزهای متفاوتی بود، هر روز با شوق بیشتری به آن تاریخ نزدیک میشدم و لحظهشماری میکردم.
این نخبه جوان ادامه داد: میخواستم از چالشهای مسیر سخت پژوهش بگویم، از ظرفیتهای مغفولمانده جوانان و از آن امید سرسختی که با وجود تمام ناملایمات، هنوز در دل بسیاری از محققان این سرزمین زنده است.
آن ۲ هفته، برای من روزهایی متفاوت بود؛ در انتظار لحظهای بودم که شاید برای هر پژوهشگری تنها یکبار در طول زندگیاش رخ دهد، اشتیاقی که نه فقط من، که تمام خانواده و اطرافیانم را هم در بر گرفته بود، گویی همه در آستانه تجربهای تاریخساز ایستاده بودیم.
بختیاری افزود: اما تقدیر، راه دیگری را رقم زد، درست در روزهایی که همه منتظر برگزاری این دیدار بودیم، خبر تلخ شهادت آیتالله رئیسی و همراهانشان منتشر و فضای کشور کاملا عوض شد، طبیعی بود که همه برنامهها لغو شود؛ در آن لحظه دیگر به از دست رفتن فرصت دیدار فکر نمیکردم، غم از دست دادن خادمان این ملت بسیار بزرگتر بود اما واقعیت این است که حسرت آن دیدار هنوز هم در گوشهای از دلم باقی مانده است.
وی که معتقد است نخبگان در شرایط بحرانی باید با رفتارهای عملی، نقش موثری برای ارتقای روحیه همبستگی ایفا کنند، از انتظارش برای روزهای بعد گفت و افزود: بعد از آن اتفاق تلخ، با خودم میگفتم حتما دوباره این دیدار برنامهریزی میشود، امیدم را از دست نداده بودم و هر بار که تلفنم زنگ میخورد ناخودآگاه فکر میکردم شاید خبر همان دیداری باشد که مدتها منتظرش هستم چون این انتظار برای من فقط انتظار یک ملاقات نبود؛ انتظار تحقق آرزویی بود که از روز اول با تمام وجود برایش لحظهشماری کرده بودم.
بختیاری گفت: اما با شهادت رهبر فرزانه انقلاب حضرت آیتالله خامنهای همه چیز تغییر کرد، با شرایط جنگی و فضای بحرانی، دیگر هیچوقت به این فکر نکردم که چرا دیدار برگزار نشد، وقتی کشور درگیر مسائل بزرگتر میشود، آرزوهای شخصی آدم هم رنگ دیگری پیدا میکند، در این مدت دریافتم باید آرزوهای شخصی را کنار گذاشت و بیشتر نگران آرامش و امنیت مردم و آینده کشور بود.
وی با همان مدال افتخاری که به عشق مردمش اهدا کرده بود، نگاهش به روزهای پیشروست و می گوید: شاید قسمت نبود آن روز در محضر رهبر معظم انقلاب حاضر شوم، اما همان دعوت برای من تا همیشه یک افتخار بزرگ باقی خواهد ماند، حسرت آن دیدار هنوز در گوشهای از قلبم هست، اما مهمتر از آن، آرزوی آرامش، عزت و سربلندی ایران است.
این مخترع جوان ادامه داد: حالا جای دیدار حضوری، با افتخار در مراسم تشییع رهبر شهیدمان شرکت میکنم تا بگویم ما جوانان این سرزمین، همانطور که در راه علم ثابتقدم هستیم، در مسیر آرمانهای انقلاب نیز ایستادهایم.
بختیاری یادآور شد: آن دیدار برای من فراتر از یک رویداد تشریفاتی، فرصتی برای همافزایی دغدغههای جامعه نخبگانی با نگاه کلان رهبری بود و فقدانِ این ملاقات هر چند برایم کهنه نمی شود اما با این همه، اندوه را در سوگواری صرف متوقف نمیکنم؛ بلکه آن را به انگیزهای مضاعف برای تداوم کنشگری علمی و تعهدم به اعتلای ایران بدل خواهم کرد تا ثابت کنم راه خدمت با ارادهای پولادین ادامه دارد.
وی گفت: اقدام من در اهدای مدال جهانیام تلاشی برای متبلور کردن ارزشهایی بود که در مکتب فکری رهبر شهیدم آموخته بودم؛ باوری که معتقد است علم نباید در حصار افتخارات فردی محصور بماند و امروز نیز شهادت ایشان پایان مسیر نیست بلکه فراخوانی برای بازخوانی عمیقتر تعهد ما به آرمانهای ایشان است.
بختیاری افزود: نه تنها برای وداع، که برای تجدید پیمان با میراث فکری رهبر شهید در مراسم تشییع حاضر خواهم شد چراکه باور دارم زنده نگاه داشتن این آرمانها، تنها در گرو تداوم مسوولیتپذیری ما نخبگان در قبال مردم و این سرزمین است..