در جام جهانی قبلی هم این اتفاق بار‌ها تکرار شد. آنها ابتدا مقابل عربستان سعودی یک بر صفر جلو افتادند، اما در نهایت باختند.

در مرحله یک‌چهارم نهایی برابر هلند، آرژانتین ۲ بر صفر پیش بود، اما اجازه داد بازی ۲-۲ شود و سرانجام در ضربات پنالتی صعود کرد. در فینال هم تا پایان نیمه اول با دو گل از فرانسه جلو بود و همه تصور می‌کردند کار تمام شده است، اما هت‌تریک کیلیان امباپه بازی را به تساوی کشاند. حتی بعد از گل سوم لیونل مسی، فرانسه دوباره بازی را مساوی کرد.

در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل استرالیا هم شرایط مشابهی داشتند. آرژانتین دو بر صفر جلو افتاد، اما با دریافت یک گل، دقایق پایانی را با استرس زیادی پشت سر گذاشت. همین سناریو مقابل کیپ‌ورد هم تکرار شد. آرژانتین یک بار پیش افتاد، اما تمرکزش را از دست داد و گل مساوی خورد. دوباره جلو افتاد، باز هم تمرکز خود را از دست داد و دوباره گل دریافت کرد. سپس برای سومین بار از حریف پیش افتاد، اما در دقایق پایانی مجبور شد به واکنش‌های امیلیانو مارتینز تکیه کند تا برای سومین بار گل نخورد. لیونل اسکالونی بعد از مسابقه گفت: «امشب لحظات سختی را پشت سر گذاشتیم. خیلی‌ها فکر می‌کردند این بازی برای ما آسان خواهد بود، اما ما از ابتدا چنین تصوری نداشتیم.»

مشکل کجاست؟

شاید این بازی قرار نبود آسان باشد، اما سؤال اینجاست که چرا آرژانتین آن را تا این اندازه سخت کرد؟ در طول مسابقه این حس وجود داشت که آرژانتین با تمام توان بازی نمی‌کند. این موضوع تا حدی قابل درک است. جام جهانی جدید پنج بازی مرحله حذفی دارد و طبیعی است که تیم‌ها بخواهند برای مراحل بعدی انرژی خود را حفظ کنند. اما مشکل زمانی ایجاد می‌شود که صرفه‌جویی در انرژی باعث افت تمرکز و اشتباهات شود؛ اشتباهاتی که ممکن است شما را مجبور کند به جای یک برد راحت، ۳۰ دقیقه بیشتر بازی کنید. لیونل اسکالونی هم با اشاره به فاصله کوتاه تا دیدار مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل مصر گفت: «در زمانی که بیش از هر موقع دیگری به استراحت نیاز داریم، کمترین فرصت را برای استراحت داریم.»

البته بیشتر بازیکنان اصلی آرژانتین در آخرین بازی مرحله گروهی مقابل اردن استراحت کرده بودند؛ دیداری که با پیروزی ۳ بر صفر به پایان رسید. بنابراین، موضوع فقط خستگی بدنی نیست. سبک بازی آرژانتین هم با بسیاری از تیم‌های بزرگ اروپایی تفاوت دارد. این تیم مانند آنها به طور مداوم پرس سنگین و شدید انجام نمی‌دهد. لیونل مسی پس از بازی گفت: «نتوانستیم خوب پرس کنیم و فاصله خطوط تیم زیاد شده بود. آنها همیشه یک بازیکن اضافه داشتند، چون ما نمی‌توانستیم نفر به نفر آنها را پوشش دهیم. به همین دلیل مالکیت توپ را در اختیار گرفتند و ما را وادار به دویدن کردند، چون پرس ما درست انجام نمی‌شد.»

اظهارنظر‌های تاکتیکی و انتقادی مسی بعد از مسابقات چندان رایج نیست و همین موضوع نشان می‌دهد که او هم از عملکرد تیمش رضایت کامل نداشت. آرژانتین در حمله بیشتر بر انفجار‌های ناگهانی انرژی تکیه دارد؛ چیزی که در حرکت ناگهانی لیونل مسی به پشت خط دفاعی، دریافت پاس مورب از لیساندرو مارتینز، کنترل عالی توپ و در نهایت شوت منجر به گل اول کاملاً دیده شد. اما وقتی حریف مجبور می‌شود جلو بکشد و فشار بیاورد، آرژانتین ترجیح می‌دهد عقب‌تر بنشیند و دفاع عمیق انجام دهد. آنها در دفاع از محوطه جریمه بد نیستند، اما مشکل اینجاست که بیش از حد در این وضعیت می‌مانند.

در نهایت، حریفان یا از دل همین فشار‌ها شکاف‌هایی پیدا می‌کنند – مثل گل تساوی دروی دوارته که تا حدی برخلاف جریان بازی بود – یا با لحظات فردی غیرمنتظره خطر ایجاد می‌کنند؛ مثل شوت فوق‌العاده سیدنی کابرال که بازی را ۲-۲ کرد. اسکالونی بعد از بازی گفت: «باید از آن عقب‌نشینی دفاع می‌کردیم.» و واقعیت این است که آنها همیشه این کار را انجام می‌دهند.

با این حال، نقطه ضعف اصلی آرژانتین این است که ضدحملات خطرناک و کشنده‌ای ندارد که حریف را بابت جلو کشیدن تنبیه کند. وینگر‌های این تیم بازیکنان سرعتی و انفجاری کلاسیک نیستند که در چند ثانیه زمین را طی کنند؛ بیشتر بازیکنانی هستند که به بازی ترکیبی و پاس‌کاری علاقه دارند. مسی همچنان یک مهره خلاق فوق‌العاده در یک‌سوم هجومی است، اما دیگر توان فیزیکی لازم برای ضدحمله‌های سریع را ندارد. در واقع، همین محدودیت‌های بدنی باعث می‌شود مهاجم کناری او – معمولاً لائوتارو مارتینس یا گاهی خولیان آلوارز – مجبور باشد بیشتر در کار‌های دفاعی درگیر شود و نتواند همیشه منتظر موقعیت‌های پشت خط دفاع بماند.

باید پذیرفت که آرژانتین به هر دو گل تساوی واکنش خوبی نشان داد. هیچ‌وقت حس وحشت در تیم دیده نشد. آنها مالکیت توپ را در اختیار داشتند و موقعیت‌های زیادی هم از دست ندادند. هر دو گل آرژانتین هم از روی ضربات ایستگاهی و توسط مدافعان میانی به ثمر رسید؛ یکی با شوت لیساندرو مارتینس و دیگری با ضربه سر کریستین رومرو که در نهایت گل به خودی ثبت شد. این موضوع نشان می‌دهد که آرژانتین در شرایط فشار، به دنبال راه‌های متفاوت برای گلزنی است.

اسکالونی هم نکات مثبت تیمش را مطرح کرد و گفت: «من هنوز بازی‌هایی را که در قطر به وقت اضافه کشیده شد به یاد دارم. این شرایط شبیه همان‌ها بود؛ تیم همچنان تلاش می‌کرد گل بزند و در نهایت خیلی خسته شد. بعضی لحظات حس می‌کردم بازی مقابل عربستان در قطر دوباره تکرار شده است. اما اگر با آن بازی مقایسه کنیم، این بار تیم واکنش بهتری نشان داد. ما حالا تجربه بیشتری داریم.»

سرمربی کیپ‌ورد، بوبیستا، هم ساده‌تر جمع‌بندی کرد و گفت: «آن‌ها نشان دادند چرا قهرمان جهان هستند.»، اما در عین حال، این بازی یادآوری کرد که چرا برای قهرمانی در آن جام، مجبور شدند مسیر سختی را طی کنند و چند بار تا آستانه حذف پیش بروند.