بدون تردید، مهدی طارمی را باید یکی از بهترین بازیکنان این سالهای فوتبال ایران دانست. طارمی حتما از نظر رفتاری منتقدان زیادی دارد، اما حتی اغلب همانها هم اتفاق نظر دارند که این بازیکن از حیث فنی و فوتبالی، سطح بالایی دارد. رزومهاش هم همین مساله را نشان میدهد و لازم نیست برای اثبات این گزاره در مورد بازیکنی که بعد از سی سالگی پیراهن اینترمیلان را پوشیده، چندان انرژی صرف کنیم.
طبیعتا طارمی در تیم ملی هم موثر بوده. او طی ۱۰۸ بازی ملی، ۶۰ گل به ثمر رسانده و یکی از برترین گلزنان تاریخ این تیم به شمار میآید. با این حال، کارنامه طارمی در تیم ملی، با لعزشهای لحظه آخری گره خورده؛ آنچه به شکل عجیبی، بهترین موقعیتها را برای رقم خوردن بزرگترین موفقیتها از این تیم گرفته. شاید مشهورترین نمونه از این دست، از دست رفتن موقعیت عالی گلزنی از سوی طارمی در لحظات پایانی بازی با پرتغال باشد. این مسابقه که در چارچوب دور آخر مرحله گروهی جامجهانی ۲۰۱۸ برگزار میشد، در واپسین ثانیهها با تساوی یک بر یک ادامه داشت و ایران میتوانست با یک گل دیگر به دور بعد برسد. با این حال طارمی قدر فرصت بسیار خوبی که نصیبش شده بود را ندانست و توپ را از دست داد. اشکها و فریادهای او در پایان آن مسابقه، به قابی مشهور در فوتبال ایران تبدیل شد و تا مدتها وایرال بود.
این ماجرا در جامجهانی ۲۰۲۶ هم به شکل دیگری تکرار شد. طبیعتا اگر ایران در بازی سوم مرحله گروهی برابر مصر پیروز میشد، بدون هیچ حرف و حدیثی به عنوان تیم دوم به مرحله بعد میرسید و آنجا هم باید با استرالیا بازی میکرد که قرعه نسبتا خوبی به شمار میآمد. با این حال طارمی بار دیگر یکی از فرصتسوزیهای بزرگش را تکرار کرد و این بار پنالتی از دست داد. او در نیمه نخست و زمانی که بازی یک بر صفر به سود مصر دنبال میشد، خودش به شیوه معمولش یک پنالتی گرفت و در ادامه با ضربهای نهچندان خوب، آن را از دست داد. اگرچه در نهایت این بازی با تساوی یک بر یک به پایان رسید، اما فرصتسوزی طارمی، در عدم صعود تیم ملی دخیل شد و به تاریخ پیوست؛ بازیکنی ۳۳ ساله که شاید این آخرین جامجهانیاش بوده باشد.