به گزارش همشهری آنلاین:جام جهانی همیشه فقط یک تورنمنت فوتبالی نیست؛ برای بسیاری از کشورها، معجونی از غرور ملی، هویت جمعی و اعتبار جهانی است. به همین دلیل، وقتی یک تیم با شکست یا حذف زودهنگام از رقابتها کنار میرود، واکنشها گاهی از مرز نقد فنی و تغییرات مدیریتی عبور میکند و به برخوردهایی افراطی، تحقیرآمیز یا حتی تراژیک ختم میشود؛ از قتل یک بازیکن در دهه ۹۰ میلادی تا بحرانهای سیاسی و واکنشهای کمسابقه رسانهای در جام ۲۰۲۶.
قتل آندرس اسکوبار
جام جهانی ۱۹۹۴ به میزبانی ایالات متحده برگزار شد. کلمبیا در آن سال با امید بالا وارد مسابقات شده بود اما در مرحله گروهی بخت با این تیم یار نبود و مقابل آمریکا ۲–۱ شکست خورد. دلیل شکست کلمبیا در این بازی به دلیل گل به خودی آندرس اسکوبار بود، اتفاقی که در نهایت به حذف کلمبیا از مرحله گروه ختم شد. ۱۰ روز پس از آن مسابقه، اسکوبار در شهر مدلین با ۶ گلوله به دست قاچاقچیان مواد مخدر به قتل رسید تا برای همیشه این جام جهانی با یک قصه تلخ روایت شود.
شورش در برزیل
جام جهانی ۲۰۱۴ در برزیل برگزار شد و از آنجایی که فوتبال بخشی از هویت ملی این کشور بود و هست، بسیاری از جمله خود برزیلیها، منتظر بودند تا جام را در دست تیم قناریها باقی بماند اما داستان برای برزیلیها شکل دیگری رقم خورد.
در نیمهنهایی، آلمان در دیداری تاریخی برزیل را ۷–۱ شکست داد؛ نتیجهای که تا دقیقه ۲۹ بازی ۵–۰ شده بود. این سنگینترین شکست تاریخ برزیل در جام جهانی و یکی از غیرمنتظرهترین نتایج تاریخ فوتبال بود.
در آن سال، رسانههای برزیل از «فاجعه ملی» نوشتند و ماجرا چنان پیچیده گشت که خیابانها چند شهر برزیل، صحنههایی از درگیری مردم با پلیس را در خاطرات خود ثبت کردند.
چهرهای که مخدوش شد
مردم کره جنوبی هم جام جهانی ۲۰۲۶ را با هزار امید شروع کردند و شاید کمتر کسی پیشبینی میکرد که خروج از جام جهانی با چنین واکنش عجیب مردم این کشور همره شود.در اقدامی غیرمعمول، شبکه ملی این کشور در پخش تلویزیونی تصاویر سرمربی، چهره او را محو کرد تا ردی از سرمربی در صفحه تلویزیون نباشد و به این شیوه نشان دهند که جام جهانی میتواند همینقدر با بازندهها بیرحم باشد.