هشتاد شب بود که مردم در فراق رهبر عزیزشان، نزدیک‌ترین نقطه به آخرین حضور او را در آغوش می‌کشیدند و در خلوت، ساعاتی با او درد دل می‌کردند تا بار دل سبک کنند. اما دیروز، میعادگاه مردم داغدار با رهبر شهیدشان در انتهای خیابان کشوردوست برچیده شد؛ اتفاقی تلخ که برخی از اندوه آن، حتی بیش از اصل شهادت رهبر گریسته‌اند، چرا که مظلومیت سیدعلی خامنه‌ای در آن، بیش از همیشه هویدا شد.
ماجرا از آنجا آغاز شد که سه شب پیش، جمعی از متحصنان کفن‌پوش برای وقوف شبانه در رواق سرآغاز، آرامش محیط، برنامه‌ریزی خادمان و آسایش همسایگان را بر هم زدند.
این جمع، برخلاف خواهش‌های دوستانه خادمان رواق و استدلال‌های آرام مأموران امنیتی، بر اجرای برنامه، استفاده از باند صوتی و بلندگو پس از ساعت ۱۰:۳۰ شب اصرار داشتند. همچنین با ایجاد آلودگی بصری در کنار خیابان و استقرار انبوه وسایل مورد نیاز برای تحصن چندروزه، از قابلمه و پیک‌نیکی گرفته تا رختخواب و دیگر تجهیزات، نه تنها موجب مزاحمت برای مردم شدند، بلکه خیابان و تردد شهری را نیز با مخاطراتی مواجه کردند.
این در حالی بود که سالیان سال، حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی در محله کشوردوست، همواره با دقت‌نظر ایشان نسبت به رعایت حقوق همسایگان و آرامش عمومی همراه بود و بارها نیز بر ضرورت این مراقبت‌ها تأکید کرده بودند.
حاضران در صحنه، از درگیری این جمع کوچک اما پرسروصدا با مأموران و خادمان، رفتارهای عجیب و سؤال‌برانگیزی را گزارش کرده‌اند. یکی از خبرنگاران حاضر در محل، در ویدئویی که در اینستاگرام خود منتشر کرده، توضیح می‌دهد یکی از خبرنگاران خانم که قصد داشته با گفت‌وگویی آرام یکی از متحصنان را قانع کند، مورد ضرب و شتم قرار گرفته و با یک سیلی به زمین پرتاب شده است.
خبرنگار دیگری نیز در استوری‌های خود روایت می‌کند که زنان متحصن، مردان را در میان جمع خود پنهان کرده بودند و هنگامی که نیروهای امنیتی برای جدا کردن آنان اقدام کردند، شعار «بی‌غیرت، بی‌غیرت» سر داده شد؛ اتفاقی که در نهایت به درگیری فیزیکی انجامید.
تعدد مشاهدات خبرنگاران و حاضران دلسوز، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا لیدرهای این جمع، با توجه به اصرار بر تنش، میل بالا به خشونت و جلوگیری از گفت‌وگو با خادمان و شنیدن استدلال‌های آنان، صرفاً با نیت‌های اعلامی خود عمل می‌کنند یا ممکن است خطوط دیگری نیز در این جمع نفوذ کرده باشد.
یکی دیگر از خبرنگاران حاضر در صحنه تصریح کرده است که برای تصویربرداری با دوربین دارای مجوز، با مخالفت متحصنان مواجه شده؛ این در حالی است که خود آنان به صورت هم‌زمان با چندین تلفن همراه، در حال ضبط و انتشار برخط تصاویر بودند. همچنین، هنگامی که از آنان خواسته شد از انتشار این محتواها در بستر شبکه‌های اجتماعی بیگانه، از جمله اینستاگرام، خودداری کنند، تمکین نکردند؛ در حالی که می‌دانستند این تصاویر بلافاصله در رسانه‌های معاند مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
در نهایت، مسئولان مسالمت‌آمیزترین راه‌حل را در جمع‌آوری رواق کشوردوست دیدند؛ تصمیمی تلخ که بار دیگر نشان داد تندروی و کوراندیشی جمعی محدود، چگونه می‌تواند هزینه‌ای سنگین بر عموم مردم تحمیل کند.
محمد مرتضوی‌فر از حاضران در شب واقعه، نشاهدات عینی خود را منتشر کرده که خواندن آن روشنگرتر است: «رواق کشوردوست طی حدود ۸۰ شب، پناهگاه و مأمن عاشقان امام شهید بود. هر شب چند صد نفر و بعضی شب‌ها چند هزار نفر از تهران و شهرهای مختلف کشور، میهمان مراسم‌های رواق کشوردوست بودند. کشوردوست با همه جا فرق می‌کرد؛ اینجا نزدیک‌ترین موقعیت به آخرین حضور رهبر شهید انقلاب بود.
بیش از ۷۰ نفر در این شب‌ها برای برپایی مراسم‌ها و انعکاس رسانه‌ای فعالیت‌های رواق خدمت کردند. کشوردوست کم‌کم به یکی از مهم‌ترین هویت‌ها و موقعیت‌های مرتبط با رهبر شهید انقلاب تبدیل شده بود و عاشقان ایشان از سراسر کشور، چشم‌انتظار حضور در این موقعیت معنوی بودند.
تا اینکه ظهر عاشورا، عده‌ای از بانوان کفن‌پوش مشهدی با عنوان خانواده شهدا، مطالبه‌گر و خونخواه رهبر شهید، بدون هماهنگی و اجازه در این مکان متحصن شدند. در جریان این تحصن، فضای رواق با تنش و حاشیه همراه شد؛ شعارهای تند و تنش‌زا سر داده شد، نظم برنامه‌ها بر هم خورد و هم‌زمان روایت‌های متعارضی در فضای مجازی منتشر شد که به تشدید اختلافات انجامید.
تحصن سه‌روزه، رواق را از کارکرد اصلی خود خارج کرد. مکانی که محل دعا، توسل و عزاداری بود، به محل استقرار، اقامت شبانه، پذیرایی و نگهداری تجهیزات مورد نیاز متحصنان تبدیل شد. شب‌ها همان‌جا می‌ماندند و استقرار طولانی‌مدت آنان، فضای رواق را از روال طبیعی خارج کرد؛ به گونه‌ای که برگزاری برنامه‌های ثابت رواق، از جمله نماز جماعت و مراسم‌های روزانه، با اختلال مواجه شد.
هرچقدر با خواهش، درخواست و میانجیگری از آنان خواسته شد که حرمت این مکان حفظ شود و به تحصن پایان دهند، نتیجه‌ای حاصل نشد. در نهایت، برای جلوگیری از گسترش حاشیه‌ها و صیانت از حرمت مکانی که به نام رهبر شهید انقلاب، پناهگاه و مأمن عاشقان ایشان شده بود، تصمیم گرفته شد رواق کشوردوست جمع‌آوری و فعالیت آن متوقف شود. این‌گونه بود که رواق کشوردوست تعطیل شد.»