گروه سیاسی: حميدرضا كفاش در روزنامه اعتماد نوشت:در عرصه سياست، گاه روزهايي فرا ميرسد كه سنگيني آن ميتواند اراده هر انساني را در هم بشكند؛ روزهايي كه سكوت، از هزاران فرياد رساتر است و تنهايي، از هر هجومي جانكاهتر. مسعود پزشكيان نيز در مقطعي از حيات سياسي خود، چنين روزهايي را تجربه كرد. در ميان غوغاي رقابتها و كشاكشهاي قدرت، خود را در موقعيتي يافت كه نه از حمايت گسترده جريانهاي سياسي برخوردار بود و نه از پشتوانه پرقدرت رسانهاي. حتي برخي نزديكان و حاميان پيشين او نيز، از آنچه «احتياط سياسي» يا «كمتحركي» ميپنداشتند، دلسرد شده بودند.
∎
در نگاه بسياري، او سياستمداري بود كه بيش از آنكه در متن تحولات ديده شود، در حاشيه ايستاده است؛ حضوري آرام در ميانه ميدان پرهياهوي سياست. اما آنچه او را از بسياري متمايز ميكرد، نه قدرت شبكههاي سياسي بود و نه مهارت در ائتلافهاي پيچيده؛ بلكه سرمايهاي بود كه در روزگار كمياب شده است: صداقت. او كمتر اهل شعار بود و بيشتر اهل گفتوگو، كمتر به نمايش سياسي دل ميبست و بيشتر به مسووليت اخلاقي ميانديشيد.
در روزگاري كه سياست اغلب با محاسبات پيچيده و رقابتهاي فرساينده تعريف ميشود، پزشكيان كوشيد بر اصولي تكيه كند كه ريشه در اخلاق، شفافيت و مسووليتپذيري داشت. شايد همين منش بود كه گاه او را در معرض سوءبرداشتها قرار ميداد. در جهاني كه سياستمداران را با ميزان قدرتنمايي و توانايي در بازيهاي پيچيده سياسي ميسنجند، صداقت و سادگي كمتر به چشم ميآيد. بسياري تصور ميكردند نقش او در معادلات كلان كشور رو به پايان است و ديگر جايگاه تعيينكنندهاي در عرصه تصميمسازي نخواهد داشت. اما تاريخ سياست بارها نشان داده است كه آرامترين چهرهها، گاه در حساسترين لحظات به ميدان فرا خوانده ميشوند. در يكي از مهمترين و پيچيدهترين مقاطع سياسي كشور، مسووليتي سنگين بر دوش او نهاده شد؛ مسووليتي كه موفقيت يا ناكامي آن ميتوانست پيامدهايي فراتر از مرزهاي داخلي داشته باشد.
ماموريتي دشوار كه نيازمند صبر، تدبير، اعتمادسازي و توان گفتوگو بود. پزشكيان اين مسووليت را نه با هياهو، بلكه با همان منش هميشگي خود دنبال كرد؛ آرام، متين و استوار. او كوشيد نشان دهد كه در سياست نيز ميتوان بدون تندگويي، بدون جنجال و بدون دشمنتراشي حركت كرد و در عين حال موثر بود.
در اين مسير، آنچه بيش از هر چيز جلب توجه ميكرد، پايداري او بر اصول اخلاقي و انساني بود. او تلاش كرد زبان تفاهم را جايگزين زبان تقابل كند و نشان دهد كه تدبير، گاه از هيجان كارآمدتر و گفتوگو، از منازعه ثمربخشتر است. به تدريج، تصويري كه از او در ذهن بسياري شكل گرفته بود، دگرگون شد. سياستمداري كه زماني به كماثر بودن متهم ميشد، اكنون به عنوان چهرهاي اهل تعامل، قابل اعتماد و دغدغهمند نسبت به منافع ملي شناخته ميشد. جايگاه او نه با فرياد و نمايش، بلكه با صبر و مداومت تقويت شد.
اين تجربه بار ديگر يادآور ساخت كه قدرت، هميشه در صداي بلند خلاصه نميشود. گاه بزرگترين تاثيرها را كساني بر جاي ميگذارند كه آرام سخن ميگويند اما بر اصول خود استوار ميمانند. شايد مهمترين درس اين مسير آن باشد كه در سياست نيز، همانند آموزههاي نهجالبلاغه، صداقت، عدالت، بردباري و خدمت به مردم، ارزشهايي هستند كه اگرچه در كوتاهمدت كمفروغ به نظر ميرسند، اما در بلندمدت سرمايهاي ماندگار براي اعتماد عمومي و مشروعيت سياسي خواهند بود و چنين است كه برخي سياستمداران نه با هياهوي قدرت، بلكه با اخلاق، صبر و مسووليتپذيري در حافظه جمعي ملتها ماندگار ميشوند.
در روزگاري كه سياست اغلب با محاسبات پيچيده و رقابتهاي فرساينده تعريف ميشود، پزشكيان كوشيد بر اصولي تكيه كند كه ريشه در اخلاق، شفافيت و مسووليتپذيري داشت. شايد همين منش بود كه گاه او را در معرض سوءبرداشتها قرار ميداد. در جهاني كه سياستمداران را با ميزان قدرتنمايي و توانايي در بازيهاي پيچيده سياسي ميسنجند، صداقت و سادگي كمتر به چشم ميآيد. بسياري تصور ميكردند نقش او در معادلات كلان كشور رو به پايان است و ديگر جايگاه تعيينكنندهاي در عرصه تصميمسازي نخواهد داشت. اما تاريخ سياست بارها نشان داده است كه آرامترين چهرهها، گاه در حساسترين لحظات به ميدان فرا خوانده ميشوند. در يكي از مهمترين و پيچيدهترين مقاطع سياسي كشور، مسووليتي سنگين بر دوش او نهاده شد؛ مسووليتي كه موفقيت يا ناكامي آن ميتوانست پيامدهايي فراتر از مرزهاي داخلي داشته باشد.
ماموريتي دشوار كه نيازمند صبر، تدبير، اعتمادسازي و توان گفتوگو بود. پزشكيان اين مسووليت را نه با هياهو، بلكه با همان منش هميشگي خود دنبال كرد؛ آرام، متين و استوار. او كوشيد نشان دهد كه در سياست نيز ميتوان بدون تندگويي، بدون جنجال و بدون دشمنتراشي حركت كرد و در عين حال موثر بود.
در اين مسير، آنچه بيش از هر چيز جلب توجه ميكرد، پايداري او بر اصول اخلاقي و انساني بود. او تلاش كرد زبان تفاهم را جايگزين زبان تقابل كند و نشان دهد كه تدبير، گاه از هيجان كارآمدتر و گفتوگو، از منازعه ثمربخشتر است. به تدريج، تصويري كه از او در ذهن بسياري شكل گرفته بود، دگرگون شد. سياستمداري كه زماني به كماثر بودن متهم ميشد، اكنون به عنوان چهرهاي اهل تعامل، قابل اعتماد و دغدغهمند نسبت به منافع ملي شناخته ميشد. جايگاه او نه با فرياد و نمايش، بلكه با صبر و مداومت تقويت شد.
اين تجربه بار ديگر يادآور ساخت كه قدرت، هميشه در صداي بلند خلاصه نميشود. گاه بزرگترين تاثيرها را كساني بر جاي ميگذارند كه آرام سخن ميگويند اما بر اصول خود استوار ميمانند. شايد مهمترين درس اين مسير آن باشد كه در سياست نيز، همانند آموزههاي نهجالبلاغه، صداقت، عدالت، بردباري و خدمت به مردم، ارزشهايي هستند كه اگرچه در كوتاهمدت كمفروغ به نظر ميرسند، اما در بلندمدت سرمايهاي ماندگار براي اعتماد عمومي و مشروعيت سياسي خواهند بود و چنين است كه برخي سياستمداران نه با هياهوي قدرت، بلكه با اخلاق، صبر و مسووليتپذيري در حافظه جمعي ملتها ماندگار ميشوند.