جوان آنلاین: یک‌بار دیگر حسرت به دل ماندیم، آن‌هم در شرایطی که شایستگی صعود از مرحله گروهی را داشتیم، اما با از دست دادن فرصت‌ها و سپردن سرنوشت خود به دست سایرین، بار دیگر حسرت به دل ماندیم. 
تیم ملی فوتبال ایران می‌توانست برای نخستین بار از مرحله گروهی جام جهانی صعود کند اگر ازبکستان برابر کنگو امتیازی به جیب می‌زد، نبرد اتریش و الجزایر برنده داشت یا غنا مغلوب کرواسی نمی‌شد، اما سوت پایان آخرین بازی مرحله گروهی که به صدا درآمد، صرفاً یک مسابقه نبود که تمام شد، بلکه رؤیای یک ملت بار دیگر نیمه‌کاره ماند، رؤیایی که بار‌ها و بار‌ها با گلزنی ازبکستان به کنگو، باز شدن دروازه کرواسی توسط غنا و حتی گل‌هایی که بین اتریش و الجزایر رد و بدل شد به حقیقت نزدیک شد، اما در نهایت رنگ باخت و نیمه‌کاره ماند. 
شاگردان قلعه‌نویی در مصاف با مصر هم عملکرد قابل قبولی از خود به نمایش گذاشتند. هرچند در آخرین بازی گروهی برخلاف مصاف با بلژیک دروازه بیرانوند خیلی زود و به شکلی ناباورانه باز شد، اما درخشش رامین رضاییان که بی‌تردید در این دوره از رقابت‌های جام جهانی ستاره ایران بود اجازه نداد تیم ملی متحمل شکست شود. گل او، اما می‌توانست گل پیروزی‌بخش باشد اگر مهدی طارمی روی زدن ضربه پنالتی که از حریف گرفته بود دقت بیشتری به خرج داده بود، اما به راستی که همه چیز دست به دست هم داده بود تا ایران به‌رغم شایستگی که داشت نتواند در امریکا تاریخ‌ساز شود. 
شاید اگر امتیاز‌های از دست رفته مقابل نیوزیلند، بلژیک یا حتی مصر به واسطه اختلاف فنی و تاکتیکی از دست رفته بود، بازگشت زودهنگام از جام جهانی امریکا تا این اندازه تلخ و دردناک نبو، د، اما هیچ فاصله فاحش فنی وجود نداشت، در هیچ یک از سه دیداری که با نتیجه تساوی به پایان رسید. بازی‌هایی که می‌توانستند با برتری به پایان برسند اگر اندکی جدی‌تر به باز کردن دروازه حریفان اندیشیده بودیم، اما در هر سه بازی داخل زمین مسابقه بود که دریافتیم هیچ کدام برتری فنی قابل توجهی نسبت به ایران ندارند و توان عبور از سد آنها را داریم اگر اندکی جدی‌تر بدان اندیشیده بودیم. اما به نظر می‌رسید بسته نگه داشتن دروازه و کسب حداقل امتیاز تنها برنامه‌ای بود که داشتیم و به همین دلیل نتوانستیم به‌رغم شایستگی، طعم برد را بچشیم. 
بی‌تردید نمی‌توان منکر بدشانسی ایران در این رقابت‌ها شد. گرفتن آفساید‌های میلیمتری و سخت‌گیرانه، مشهودترین بدشانسی ایران بود. آفساید‌هایی که امتیاز‌های حساس و فرصت طلایی تاریخ‌سازی را از ایران گرفتند، اما نباید دل‌خوش به چاشنی شانس می‌ماندیم. ما باید براساس توانایی‌هایی که داشتیم برای عبور از سد حریفان برنامه‌ریزی می‌کردیم، در آن صورت بی‌تردید نگاه سخت‌گیرانه هیچ داوری نمی‌توانست مانع صعود ایران از مرحله گروهی شود. درست همانطور که هیچ یک از سخت‌گیری‌های غیرحرفه‌ای میزبان نتوانست مانعی بر سر راه یوز‌های پرانگیزه ایران شود، اما در نهایت باز هم حسرت به دل ماندیم. هرچند که با سر پایین جام جهانی را ترک نکردیم و سربلند شدیم، اما این سربلندی می‌توانست با تاریخ‌سازی نخستین صعود از مرحله گروهی همراه باشد. هرچند که نمی‌توان این مهم را هم نادیده گرفت که تیم ملی فقط با سه تیم نیوزیلند، بلژیک و مصر حریف نبود و بیش از این سه تیم با حواشی جنگید که میزبان برایش به وجود آورده بود. شاید به همین دلیل هم بود که قلعه‌نویی هر بار با رعایت جانب احتیاط شاگردانش را روانه میدان کرد، آن‌هم در شرایطی که از همان ابتدا که قرعه ایران خوانده شد، می‌دانستیم در این دوره شانس صعود داریم، چراکه نه خبری از غول‌های اروپایی در گروه G بود، نه مدعی امریکایی و نه حتی قدرت‌های شکست‌ناپذیر دنیا. همین مسئله صعود از گروه را شدنی کرده بود، اما در پایان مرحله گروهی، درست وقتی که بار دیگر حسرت به دل صعود ماندیم، دریافتیم که می‌توانستیم تاریخ‌سازی کنیم اگر تا این اندازه محتاط نبودیم. اگر در مصاف با بلژیک صرفاً به خراب کردن بازی حریف نمی‌اندیشیدیم و اندکی هم روی ساختن حملات برای باز کردن دروازه کورتوآ تمرکز کرده بودیم یا حداقل ضربه پنالتی بازی پایانی با مصر را به آن راحتی از دست نمی‌دادیم. تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی امریکا ثابت کرد که هیچ مانعی نمی‌تواند آن را متوقف کند، نه کارشکنی‌های میزبان و نه هیچ یک از داستان‌هایی که سناریوی آن بیرون زمین نوشته شد و به مرحله اجرا در آمد. اما حیف که این تلاش مشهود و قابل تقدیر به نتیجه‌ای که باید ختم نشد و ایران باز هم مثل همیشه در پایان مرحله گروهی چمدان‌هایش را بست و با جام جهانی خداحافظی کرد.