به گزارش گروه رسانهای شرق،
یکی از مسائل امروز اقتصاد که ایلنا به آن پرداخته، این است که نرخ جمعیت غیرفعال کشور (۶۱ درصد) از چه طریق به امرار معاش میپردازند و لابد باری بر دوش سایر شاغلان کشور میشوند. اما اینکه «انگیزهها و علت غیرفعالبودن جمعیت غیرفعال اقتصادی (بیشتر در میان جوانان زیر ۳۰ سال، دانشجویان و از همه مهمتر زنان) چیست»، معضلی دیگر برای بازار کار کشور است. نتایج کاهش نرخ مشارکت اقتصادی در اقتصاد امروز ایران این است که همهروزه جوانانی دیده میشوند که با وجود پایان تحصیل، هیچ شغلی متناسب با شأن خودشان در بازار کار نمییابند و به دستمزدهای زیر ۳۰ میلیون تومان لبخند تلخ میزنند. از سوی دیگر، زنانی را بهویژه در شهرستانهای کوچک میبینیم که وقتی با پیشنهاد مزد ۱۰ میلیون تومانی مواجه میشوند، ترجیح میدهند در منزل پدر یا شوهر به بیکاری و خانهداری ادامه دهند. در این میان، اقتصاددانان و فعالان تشکلهای صنفی کارگری و کارفرمایی، هر کدام دیدگاههای مختلفی در این حوزه دارند. رکود اقتصادی دوره جنگ و پساجنگ، عدم کفایت مزد برای برخی گروهها و فاصله نیازهای مهارتی بازار کار ایران با توان نیروی کار، عمدتا از دلایل افزایش جمعیت غیرفعال اقتصادی شناخته میشود. هرچند جامعهشناسان به اقتضای شناخت واقعیتهای اجتماعی دیگری مانند شکاف نسلی، انتظارات جدید از اشتغال و تبعیض جنسیتی در محیط کار، تبیین متفاوتتری از اقتصاددانان و اهالی تشکلهای صنفی نسبت به این موضوع دارند، اما آنچه اکنون بیش از هر چیز دیگری گریبان سیاستگذاران اشتغال کشور را گرفته، برونداد اطلاعات اقتصادی منتشرشده درباره وضعیت نیروی کار است. یکی از گزارشهای نظرسنجی منتشرشده از سوی یکی از سکوهای اینترنتی مطرح شغلیابی که در اختیار خبرنگار ایلنا قرار گرفته، گویای آن است که وضعیت بازار کار و متقاضیان شغل در جریان جنگ اخیر تا چه میزان تغییر یافته است. طبق این نظرسنجی در پلتفرم جابویژن، ۷۴ درصد کارجویان این مجموعه برای مدیریت حقوق دریافتی خود در قیاس با تورم، هزینههای زندگی خود را کاهش دادهاند. نتایج نظرسنجی جدید جابویژن نشان میدهد فرصتهای شغلی بیشتر و ثبات اقتصادی، مهمترین نیازهای کارجویان برای عبور از شرایط اخیر است. در همین حال، بخش درخور توجهی از کارجویان برای مدیریت این شرایط به کاهش هزینههای زندگی، جستوجوی فرصتهای شغلی جدید و یادگیری مهارتهای کاربردی روی آوردهاند. براساس این نظرسنجی، ۶۶ درصد کارجویان با انتقاد از کمبود مشاغل خوب، فرصتهای شغلی بیشتر را یکی از مهمترین نیازهای خود دانستهاند. ثبات اقتصادی نیز با همین میزان، در کنار فرصتهای شغلی بیشتر، پرتکرارترین نیاز کارجویان بوده است. پس از این دو گزینه، حمایت مالی یا وام با ۴۳ درصد در رتبه بعدی قرار دارد. نتایج این نظرسنجی نشان میدهد اگرچه نیازهای اقتصادی همچنان در اولویت کارجویان قرار دارد، اما حمایت روانی و توجه به سلامت روان نیز برای بخشی از آنها به یکی از نیازهای مهم در شرایط اخیر تبدیل شده است؛ ۳۰ درصد از پاسخدهندگان حمایت روانی و سلامت روان را یکی از نیازهای خود اعلام کردهاند. آموزش مهارتهای کاربردی با ۲۳ درصد و دسترسی به اطلاعات و تحلیل بازار با ۱۴ درصد، دیگر نیازهایی هستند که از سوی پاسخدهندگان انتخاب شدهاند. همچنین ۲۷ درصد از کارجویان، یادگیری مهارت جدید را یکی از مهمترین راههای سازگاری با شرایط اخیر دانستهاند. اقدام برای مهاجرت و انجام پروژههای فریلنسری نیز به ترتیب با ۱۲ و هفت درصد در رتبههای بعدی قرار گرفتهاند؛ این اطلاعات حاکی از آن است که اغلب کسانی که راغب به یافتن شغل هستند، میان تواناییها و مهارت خود و واقعیتهای اقتصادی بازار کار و فرصتهای موجود، تناسبی نمیبینند. کاهش مشارکت اقتصادی زنان از ۱۷ به ۱۲ درصد در یک سال «فاجعه» است. کارشناسان اقتصادی البته وضعیت اشتغال در کشور را بهگونهای دیگر و با عمق متفاوتی بررسی میکنند. در نهایت این نکته مهمی است که بسیاری از زنان تحصیلکرده کشور وضعیتی بسیار بغرنج دارند. در مقابل، مردان به دلیل فشار اقتصادی حاضر هستند به مشاغل سطح پایینتر تن دهند، اما برای زنان و دختران این امکان نیست و همین مسئله، حجم انبوهی از جمعیت غیرفعال خلق کرده است.