دست‏هایت، آن دست‏های آبرومند دعا، چون دو بال پرواز تو را با خود بردند؛ تو را که آبرومندترین صدای نیایش بودی و هر لحظه پروردگار، به شوق شنیدن نجوای تو، به خاک تیره مهربان‏تر می ‏نگریست...

مدینه داغدار است....

بوی غربت و مظلومیت، کوچه کوچه شهر را در برگرفته و آسمان، غمبارتر از همیشه، به بقیع می‌نگرد...

خشت خشت خانه‏ های کوچه بنی هاشم، ناله الوداع سر داده‌‏اند و کبوتران مدینه، مویه جدایی آغاز کرده ‏اند، خاطرات سال‏ های نه چندان دور، تازه شده است...