به گزارش ایرنا، روز عاشورا در قزوین، تنها یک مناسبت مذهبی نیست، بلکه روزی است که جان و دل مردم این دیار با نام و یاد حضرت اباعبدالله الحسین(ع) گره میخورد و کوچهها، خیابانها، مساجد، تکایا و بقاع متبرکه، رنگ ماتم و دلدادگی میگیرند، از نخستین ساعات صبح، شهر حال و هوایی دیگر پیدا میکند، گویی همهچیز در سکوتی آمیخته با حزن، چشمانتظار طنین طبلها، نوای نوحهها و حرکت دستههای عزاداری است که از هر سو به راه میافتند تا در غم بزرگترین مصیبت تاریخ اسلام، اشک ماتم بریزند.
در این میان، بارگاه ملکوتی امامزاده حسین (ع) در قزوین، همچون نگینی درخشان در قلب عزاداریهای عاشورا میدرخشد و کانون اجتماع عاشقان اهلبیت(ع) میشود، از ساعات اولیه روز، سیل جمعیت از محلهها و نقاط مختلف شهر، با پرچمهای سیاه، بیرقهای یا حسین (ع) و نوای سینهزنی و زنجیرزنی، به سوی این آستان مقدس روانه میشوند.
صحن و سرای امامزاده، مملو از جمعیتی است که یکدل و یکصدا، با فریادهای «واحسینا» سوگ و ارادت خود را به ساحت حضرت سیدالشهدا (ع) ابراز میکنند.
حضور پرشور مردم در این مکان مقدس، تنها یک اجتماع آیینی نیست، تجلی باوری عمیق و عشقی دیرینه به خاندان عصمت و طهارت (ع) است و بر همین اساس پیر و جوان، زن و مرد، کودک و نوجوان، همگی در این صحنه معنوی حاضرند تا سهمی در عزاداری سالار شهیدان داشته باشند، برخی اشکریزان زیر لب زیارت عاشورا زمزمه میکنند، برخی در صفوف منظم سینهزنان و زنجیرزنان حرکت میکنند و گروهی نیز در گوشهای از صحن، دست به دعا برداشته و از حضرت، توفیق رهروی در مسیر حق و آزادگی طلب میکنند.
نه تنها شهر قزوین، بلکه روستاها و دیگر مناطق استان نیز در روز عاشورا غرق در عزا و اندوه میشوند، در گوشهوکنار این استان، حسینیهها و مساجد پذیرای هیاتهای مذهبی و مردمی هستند که با برپایی آیینهای سوگواری، یاد حماسه جاودانه کربلا را زنده نگه میدارند، صدای دلنشین مداحان و ذاکران اهلبیت (ع) که در رثای مظلومیت امام حسین (ع) و یاران باوفایش مرثیهسرایی میکنند، در فضای شهرها و روستاها طنینانداز است و دلها را بیش از پیش به دشت خونین نینوا میبرد.
سیاهپوش شدن معابر، نصب پرچمها و کتیبههای عزا، برپایی ایستگاههای صلواتی و حضور هیاتهای عزاداری در خیابانها، چهره قزوین را در این روز به تصویری از اندوه مقدس بدل کرده و در هر گذر و میدان، نشانی از ارادت مردم به مکتب عاشورا دیده میشود، مردمی که قرنهاست سنتهای عزاداری را نسل به نسل حفظ کردهاند و با همان شور اصیل، در سوگ امام شیعیان مینشینند.
یکی از جلوههای برجسته عاشورای قزوین، حرکت منظم و باشکوه هیاتهای عزاداری به سمت امامزاده حسین (ع) است، دستههای سینهزن و زنجیرزن از نقاط مختلف شهر، با نظمی مثالزدنی و شور و حالی خاص، مسیرهای منتهی به این آستان را طی میکنند، صدای طبل و سنج، همراه با نوحههای جانسوز، فضا را چنان آکنده از حزن و دلدادگی میکند که هر رهگذری را تحت تأثیر قرار میدهد و این حضور گسترده، نشاندهنده جایگاه والای فرهنگ دینی و ارادت مذهبی در میان مردم قزوین است.
در کنار بارگاه امامزاده حسین (ع)، دیگر بقاع متبرکه استان نیز در روز عاشورا سرشار از حضور مومنان و عزاداران حسینی است و مردم با حضور در این اماکن شریف، ضمن اقامه عزاداری و سوگواری، به قرائت زیارت عاشورا، دعا و توسل میپردازند، این محافل معنوی، فرصتی برای بازخوانی پیام عاشورا و تجدید پیمان با آرمانهای قیام حسینی است؛ قیامی که نماد آزادگی، ظلمستیزی، وفاداری و پاسداری از حقیقت در طول تاریخ به شمار میرود.
برپایی محافل قرآنی نیز از دیگر بخشهای مهم آیینهای عاشورایی در قزوین است، در بسیاری از مساجد، تکایا و بقاع متبرکه، آیاتی از کلامالله مجید تلاوت میشود و پس از آن، زیارت عاشورا و سپس نماز عاشورا با حضور عاشقان اهلبیت (ع) قرائت میشود، این برنامهها، فضای عزاداری را با معنویت بیشتری همراه میکند و دلها را به سرچشمه نور و حقیقت نزدیکتر میسازد و در چنین مجالسی، عزاداری تنها به اشک و ماتم محدود نمیشود، بلکه با معرفت، تامل و بازاندیشی در فلسفه قیام عاشورا همراه است.
از دیگر سنتهای ریشهدار مردم قزوین در روز عاشورا، طبخ و توزیع نذورات است، آیینی که با شور و اخلاص فراوان برگزار میشود و بخشی از هویت مذهبی این دیار را شکل میدهد، در جای جای شهر و روستا، دیگهای نذری برپاست و مردم با نیت قربت و ارادت به حضرت سیدالشهدا(ع)، انواع خوراکیها و غذاهای سنتی را تهیه و میان عزاداران توزیع میکنند، قیمه نثار به عنوان یکی از غذاهای شاخص و مشهور قزوین در این ایام جلوهای ویژه دارد و در کنار آن، حلوا، حلیم، شله زرد، آش امام و دیگر نذورات نیز میان مردم پخش میشود.
توزیع شیر، شربت و دیگر نذریها در مسیر دستههای عزاداری، از دیگر جلوههای مهماننوازی و ارادت مردم قزوین در روز عاشوراست، بسیاری از خانوادهها، هیاتها و خیران، با برپایی ایستگاههای نذری، تلاش میکنند سهمی هرچند کوچک در خدمت به عزاداران حسینی داشته باشند، دود کردن اسپند در مسیر حرکت دستهها نیز از رسوم آشنای این روز است؛ رسمی که در کنار عطر نذورات و نوای مرثیهها، حس و حال خاصی به فضای شهر میبخشد.
در برخی نقاط استان، قربانی کردن در جلوی دستههای عزاداری نیز همچنان به عنوان یکی از رسوم دیرینه حفظ شده است، این آیین، نمادی از اخلاص، فداکاری و نذر در راه اهلبیت(ع) تلقی میشود و مردم با نیت سلامتی، برآورده شدن حاجات و ادای نذر، آن را انجام میدهند و مجموعه این سنتها، چهرهای عمیق و ریشهدار از فرهنگ عاشورایی مردم قزوین را نمایان میکند؛ فرهنگی که در آن، سوگواری تنها یک آیین ظاهری نیست، بلکه شیوهای از زیستن با یاد امام حسین(ع) و الهام گرفتن از مکتب اوست.
عاشورای قزوین، همچنین صحنه پررنگی از همبستگی اجتماعی و همدلی مردمی است، در این روز، همه تفاوتها رنگ میبازد و مردم در کنار یکدیگر، زیر پرچم سیدالشهدا(ع)، گرد میآیند، خانهها، مساجد، تکایا و حسینیهها به روی عزاداران گشوده است و روح مشارکت، تعاون و همدردی در سراسر استان موج میزند، این پیوند اجتماعی، یکی از مهمترین جلوههای فرهنگ محرم در قزوین به شمار میرود؛ فرهنگی که توانسته در گذر زمان، اصالت خود را حفظ کند و نسلهای مختلف را با پیام عاشورا پیوند دهد.
حضور نوجوانان و جوانان در آیینهای سوگواری نیز از نکات قابل عزاد مراسم عاشورای قزوین است، نسل جوان، دوشادوش بزرگان، در هیاتها حضور مییابد، در برپایی مراسم مشارکت میکند و با شور و شعور حسینی، سنتهای عزاداری را تداوم میبخشد و این حضور، نشانهای از زنده بودن فرهنگ عاشورا در بطن جامعه و استمرار آن در آینده است.
امروز قزوین، همچون دیگر نقاط ایران اسلامی، در غم شهادت امام حسین (ع) و یارانش غرق در ماتم است، اما این ماتم، صرفا اندوهی تاریخی نیست، بلکه تجدید عهدی است با حقیقت، عدالت، آزادگی و ایستادگی در برابر ظلم، از بارگاه نورانی امامزاده حسین (ع) تا کوچههای سیاه پوش شهر، از نوای مرثیه خوانان تا عطر نذریها، همهچیز در این دیار گواه آن است که نام حسین(ع) همچنان زنده است و عاشورا هنوز در جان مردم جریان دارد.
قزوین در روز عاشورا، آیینهای از عشق، ایمان و وفاداری مردمی است که با تمام وجود، ارادت خود را به ساحت حضرت سیدالشهدا (ع) نشان میدهند، این حضور پرشور و این آیینهای ریشهدار، بار دیگر ثابت میکند که فرهنگ عاشورا نه تنها در حافظه تاریخی مردم، بلکه در متن زندگی روزمره آنان جاری است، فرهنگی که هر سال در محرم، جان تازه میگیرد و با اشک، نذر، نوحه و دعا، در کوچهپسکوچههای این سرزمین تداوم مییابد.