سینهزنی سنتی بوشهری یکی از شاخصترین آیینهای عزاداری جنوب کشور است که در آن سوگواری برای امام حسین(ع) با موسیقی آیینی، نوحهخوانی و حرکات هماهنگ جمعی درهم میآمیزد. این آیین با نوای سنج و دمام و سپس بوق آغاز میشود؛ آواهایی که در فرهنگ جنوب نشانه فراخوان مردم برای رخدادی بزرگ و مهم است. پس از آن، عزاداران در حلقههایی دایرهای شکل موسوم به «بُر» گرد هم میآیند و با نظمی خاص، در حالی که دست چپ را بر کمر نفر کناری قرار دادهاند، همراه با نوحهخوانی و ریتم سینهزنی به سوگواری میپردازند.
با اوج گرفتن نوحهها، حلقههای عزاداری گستردهتر شده و سینهزنی به مرحله «واحد» میرسد؛ بخشی که شور و هماهنگی عزاداران به بالاترین حد خود میرسد. در این آیین که ریشهای عمیق در فرهنگ و هویت مذهبی مردم جنوب دارد، اشعار و نواها با حرکات دست و پا هماهنگ میشود و جلوهای منحصربهفرد از عزاداری جمعی را به نمایش میگذارد. سینهزنی بوشهری در پایان با آیین «یزله» یا «حیدری» خاتمه مییابد؛ بخشی با ریتمی تندتر که جلوهای از شور و ارادت عزاداران به سالار شهیدان(ع) است.
تصویربردار و تدوینگر: علی معرف