به گزارش ایرنا، وقتی صفحات تاریخ پر شکوه کربلا را ورق می زنیم نامی بلند آوازه دل‌ها را سرشار از احترام و محبت می‌کند؛ و آن نام حضرت ابوالفضل العباس(ع)، همان که او را «قمر منیر بنی‌هاشم» خوانده‌اند است، مردی که قامتش یادآور شجاعت علی(ع)، قلبش آکنده از مهر و وفاداری، و نگاهش سرشار از ایمان و بصیرت بود.

محبوبیت عباس(ع) در دل‌ها تنها از پیوند خونی با امام حسین(ع) نیست؛ راز محبوبیت او در وفاداری بی‌نظیرش به ولایت و امام زمان خویش نهفته است. او نه تنها برادر امام حسین(ع)، بلکه سرباز مطیع و فدایی او بود؛ مردی که در سخت‌ترین لحظه‌های کربلا، سایه‌ای از آرامش و امید بر خیمه‌های اهل‌بیت می‌افکند.

در واقعه کربلا، عباس(ع) سقا، علمدار و سردار سپاه حسین(ع) بود؛ تکیه‌گاه کودکان تشنه و پناهگاه زنان حرم. هنگامی که عطش بر لب‌های کودکان سنگینی می‌کرد، نگاه‌ها به قامت استوار او دوخته می‌شد. او با قلبی آکنده از مهر و غیرت، مشک آب بر دوش گرفت تا تشنگی خیمه‌ها را فرو نشاند؛ اما پیش از آنکه جرعه‌ای بنوشد، یاد لبان تشنه برادر افتاد و آب را بر زمین ریخت. این صحنه، تصویر جاودانه‌ای از وفاداری و دیانت عباس(ع) در تاریخ شد.

فضائل حضرت ابوالفضل(ع) در چند واژه خلاصه نمی‌شود؛ او مظهر ایمان استوار، بصیرت عمیق، عبادت خالصانه، ادب و فروتنی، شجاعت و جنگ‌آوری، علم و دانایی، و ولایت‌پذیری کامل بود. امام صادق(ع) درباره او فرمودند که عباس مردی «نافذالبصیره و صلب‌الایمان» بود؛ انسانی با ایمانی استوار و بصیرتی ژرف که حقیقت را در سخت‌ترین شرایط نیز از یاد نبرد.

عباس(ع) در تمام مسیر نهضت حسینی، از مدینه تا مکه و از مکه تا کربلا، سایه‌وار در کنار امام خویش ایستاد. او نه تنها علمدار سپاه، بلکه امین‌ترین یار و مطمئن‌ترین تکیه‌گاه امام حسین(ع) بود؛ تا آنجا که مهم‌ترین مأموریت‌ها، از گفت‌وگو با دشمن گرفته تا پاسداری از خیمه‌ها و دفاع از یاران، به او سپرده می‌شد.

اوج این وفاداری در لحظه‌ای آشکار شد که در کنار فرات ایستاد؛ در حالی که تشنگی گلویش را می‌سوزاند، اما یاد تشنگی امام و کودکان حرم اجازه نداد حتی قطره‌ای بنوشد. او آب را بر زمین ریخت و راه میدان را در پیش گرفت؛ راهی که به قطع شدن دستانش و شهادت در کنار فرات انجامید، اما نامش را برای همیشه در قله وفاداری ثبت کرد.

از همین روست که او را باب‌الحوائج می‌نامند؛ زیرا دل‌هایی که با نام عباس(ع) گره خورده‌اند، امید دارند که دست‌های بریده علمدار کربلا در پیشگاه خداوند، گره از مشکلاتشان بگشاید.

این پیوند عاطفی با سردار کربلا، در جای‌جای ایران و به‌ویژه در خطه آذربایجان غربی، رنگ و بوی دیگری دارد. مردم ولایت‌مدار این دیار، با عشقی دیرینه و قلبی سرشار از ارادت، تاسوعا را روزِ «علمدار» می‌دانند. در این روز، آذربایجان غربی یکپارچه سوگوار است؛ دسته‌های عزاداری با نوحه‌خوانی‌های حزن‌انگیز به زبان آذری، در رثای دستان بریده سقای کربلا می‌گریند و شور و شعور حسینی را به نمایش می‌گذارند.

سفره‌های نذری مردم این استان در روز تاسوعا، نشان از توسلِ خالصانه به باب‌الحوائج دارد. توزیع غذا و نذورات میان نیازمندان و عزاداران، تنها یک سنت نیست؛ بلکه تجلیِ عهدِ دوباره مردم آذربایجان غربی با مرامِ علمداری است که خود را در راهِ حق فدا کرد. در هر خیمه و هیئتی که نذری عباس(ع) توزیع می‌شود، یاد و نام او به عنوان «ماه وفا» زنده نگه داشته می‌شود تا این چراغ روشنِ ارادت، نسل به نسل به آیندگان منتقل گردد.

آری، تاسوعا یادآور مردی است که در اوج قدرت، فروتن بود؛ در میان میدان، عابد بود؛ و در نهایت، در راه ولایت، جان خویش را نثار کرد. حضرت ابوالفضل العباس(ع) نه تنها قهرمان کربلا، بلکه نماد جاودانه وفاداری در تاریخ انسانیت است؛ ماهی که در آسمان عاشورا درخشید و نور وفایش تا همیشه بر دل‌های عاشقان حسین(ع) خواهد تابید.

او نه تنها برادر و علمدار حسین(ع) بود، بلکه تجسم عینی وفا، بصیرت و ولایت‌مداری در سخت‌ترین آزمون الهی. عباس(ع) با ریختن آب بر زمین، مشق عاشقی آموخت و با عطش خود، سیراب‌شدگان ابدی را شرمسار کرد. میراث او، درسی جاودانه از ایثار بی‌منت و عشق بی‌حد به امام زمان خویش است که تا ابد، الهام‌بخش دل‌های شیفته و جویندگان حقیقت خواهد بود. نامش، “ماه وفا در آسمان کربلا"، گواه جاودانگی این درس بزرگ است.