صاحبخبر - در این کشور چه میگذرد و چه اتفاقی افتاده است که یک مداح به جای پرداختن به مداحی و روضه حسینی، با بهکار بردن کلمات تحریکآمیز رئیسجمهور یک کشور را تهدید میکند؟
در اینکه جایگاه رئیسجمهور بهعنوان منتخب اکثریت ملت و رئیس شورای عالی امنیت ملی در معادلات سیاسی کشور کمرنگ شده است تردیدی وجود ندارد. وقتی یک مداح یا هر شخص دیگری آنچنان برای خود مصونیت قائل است که بدون هیچ واهمهای به عالیترین مسئولان کشور حمله میکند، بیتردید باید برای این وضعیت چارهای اندیشید.
ملت ایران طی یک سال گذشته دو جنگ ۱۲ روزه و ۳۹ روزه را پشت سر گذاشته است. وضعیت اقتصادی کشور نیز آنچنان ملتهب و نابسامان است که کوچکتر شدن سفرههای مردم دیگر بر هیچ ایرانی پوشیده نیست. فارغ از هرگونه جناحبندی و گرایش سیاسی، هر کسی که در این مقطع حساس تاریخی، برای پایان دادن به جنگ و دستیابی به یک تفاهم سیاسی با ایالات متحده، جان و آبروی خود را در معرض خطر قرار داده و برای تحقق آن تلاش کرده است شایسته قدردانی است.
در اینکه طرف مقابل سابقه بدعهدی دارد، تردیدی نیست اما کسانی که امروز شعار «پاره کردن حلقوم رئیسجمهور» را سر میدهند، باید پاسخ دهند که برای برونرفت از وضعیت کنونی چه راهکار عملی و مؤثری داشتهاند؟
هیچ جنگی قرار نیست تا ابد ادامه یابد. در همین مدت کوتاه، بسیاری از پالایشگاهها و مراکز نفت و گاز کشور هدف حمله قرار گرفتند. بدون تردید اگر توان بازدارندگی نیروهای مسلح و ایستادگی فرزندان این سرزمین در میدان نبرد و پای لانچرها نبود، هرگز طرف مقابل به آتشبس تن نمیداد.
با این حال، هر تنش و درگیری، سرانجام باید روزی پایان یابد. شاید اکنون بهترین زمان برای پایان دادن به تنشها و آغاز فصلی تازه از صلح، آرامش و بازسازی برای این سرزمین و مردم نجیب آن باشد.
هر کس که در این مقطع تاریخی، صلح را برنتابد و همچنان بر طبل جنگ بکوبد، نه انقلابی است، نه ولایی و نه دلسوز ایران. اشتباه نکنید؛ این گذاره بدین معنی نیست که کسی نافی حق دفاع از میهن باشد. ما جنگ طلب نیستیم اما از منافع ملی کشورمان قدمی نباید عقب نشینی کنیم.
آنان که از تداوم جنگ و ریخته شدن خون مردم سود میبرند، منافع خود را بر منافع ملت ترجیح میدهند و نمیتوان آنان را سخنگوی مردم دانست.ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت، همبستگی ملی و پرهیز از تندروی نیاز دارد. اختلافنظرهای سیاسی نباید به تهدید، نفرتپراکنی و تضعیف نهادهای قانونی کشور بینجامد. حفظ امنیت، تأمین منافع ملی و کاستن از رنج مردم، باید معیار اصلی تصمیمگیری همه جریانهای سیاسی و اجتماعی باشد. صلحی که با حفظ عزت و اقتدار ملی همراه باشد، نه نشانه ضعف، بلکه جلوهای از تدبیر و مسئولیتپذیری در برابر آینده ایران است.
∎