از میان محرومیت ها خودش را رسانده بود به برکلی امریکا و شده بود دانشجوی فیزیک. دانشجوی برکلی شدن به زبان آسان است اما به عمل جربزه می خواهد آن هم با جربزه ای صد در صد. ممتاز بود آنقدر این ممتازی و تیزهوشی برای استادش مهم بود که همه تلاشش این بود که مصطفی را در امریکا نگه دارد. ترفندهای مختلف را به کار می گرفت مثلا نمره اش را نمی داد. می خواست او بماند و روی فیزیک پلاسما کار کند. یک طور خاصی پُز مصطفی را می داد. به همه می گفت او دانشجوی من است و مصطفی شده بود سند افتخاری در کارنامه استاد.
مصطفی اما این میان شده بود، مرکز سیبل چند گروه. چپی ها می گفتند او جاسوس امریکایی هاست و برای ناسا کار می کند. راستی ها معتقد بودند او کمونیست است. هر دو هم برای کشتن او جایزه تعیین کرده بودند. ساواک هم که دیگر جای خود داشت، عده ای را برای ترورش گسیل کرده بود. اما تیرهایشان به سنگ خورد، مصطفی باید می ماند. خدا خواسته بود که بماند و کارهای مهمی را سر و سامان بدهد و بعد هر وقت موقعش رسید او به ندای ارجعی الی ربک پاسخگو باشد. باید می ماند تا بچه های لبنان را پدری کند، می ماند تا گروه جنگ های نامنظم را راه بیندازد. می ماند تا کوه های کردستان شاهدی باشند بر استواری اش. می ماند تا مردم تهران را نمایندگی کند. می ماند و می شد وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران. می ماند تا در دهلاویه به روز سی و یکم خرداد ماه به شهادت برسد. می ماند تا سند مظلومیتش امضا شود. مصطفی اعجوبه ای بود برای خودش، اعجوبه ای که جمع ما بین اضداد بود.