کاپیتان در ۴۱ سالگی با آرزوی تکمیل کردن شاهکار دوران حرفه‌ای خود و با حمایت نسلی باکیفیت و تراز اول، اولین بازی‌اش را مقابل کنگو انجام خواهد داد. درست یک روز پس از شاهکار مسی برابر الجزایر با یک هت‌تریک.
«هر بار که این پیراهن را می‌پوشیم، همان غرور، همان اشتیاق و همان حس مسئولیتی را داریم که در روز اول داشتیم. فردا فصل جدیدی آغاز می‌شود.» این جملاتی بود که کریستیانو رونالدو در آستانه اولین بازی پرتغال مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو نوشت. 
این عبارت به عنوان بیانیه او برای ششمین جام جهانی‌اش عمل می‌کند؛ در ۴۱ سالگی، بزرگ‌ترین اسطوره تاریخ این کشور، آخرین تلاش خود را برای فتح تنها جامی که در کارنامه فوق‌العاده‌اش جای خالی آن حس می‌شود، آغاز می‌کند.

این رونمایی روز چهارشنبه در هیوستون و از گروه K برگزار خواهد شد. برای کریستیانو، این موضوع فقط یک افتتاحیه دیگر در جام جهانی نیست. این مسابقه همچنین بازگشت او به یک بازی رسمی در خاک آمریکا پس از بیش از یک دهه است؛ آخرین بار در ۲ آگوست ۲۰۱۴ بود که او با پیراهن رئال مادرید در یک بازی دوستانه مقابل منچستر یونایتد به میدان رفت.
این صحنه او را در جایگاهی متفاوت نسبت به سایر جام‌های جهانی قرار می‌دهد. او دیگر آن وینگر چابک و سرعتی نیست که در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان ظهور کرد و بهترین رتبه خود را با رسیدن به نیمه‌نهایی و کسب مقام چهارم به دست آورد؛ او دیگر آن مهاجمی نیست که سال‌ها تمام انتظارات پرتغال را به تنهایی بر دوش می‌کشید. اکنون او یک مهاجم هدف محوطه جریمه و نمادی است که هنوز هم دفاع‌ها را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما این بار تیمی باکیفیت و تراز اول او را احاطه کرده است. برونو فرناندز، ویتینیا، ژوآئو نوس، برناردو سیلوا، نونو مندز و روبن دیاس بخشی از نسلی هستند که پرتغال را به جمع مدعیان واقعی جام تبدیل می‌کنند.

خود ویتینیا که در حال حاضر یکی از بهترین هافبک‌های جهان است، پیش از بازی لحن تیم را این‌گونه مشخص کرد: «ما ساده‌لوح نیستیم؛ می‌دانیم تیمی با کیفیت فوق‌العاده و بازیکنانی در بزرگ‌ترین باشگاه‌های سراسر جهان داریم. شاید تا به حال تیمی مثل این نداشته‌ایم. اما مثل همیشه، این موضوع در تئوری هیچ ارزشی ندارد.» این جمله خلاصه چالش آن‌هاست: تبدیل نام‌های بزرگ به یک دستاورد تاریخی.
نانی، هم‌تیمی سابق او، پیش از بازی گفت: «حضور او باعث می‌شود کمی بیشتر مایه بگذاریم.» این جمله حس حاکم بر تیم ملی پرتغال را خلاصه می‌کند؛ این احساس که نسل فعلی فرصتی بی‌نظیر دارد تا تنها جام باقی‌مانده را به ویترین افتخارات کریستیانو هدیه کند.
در پرتغال هیچ‌کس خوش‌بینی خود را پنهان نمی‌کند. رسانه‌های محلی همگی بر این باورند که تیم روبرتو مارتینز مدعی اصلی صعود از گروه و یکی از نامزدهای جنگ برای کسب جام است؛ تیمی که با نسلی از ترکیب تجربه، جوانی و عمق اسکواد در تمام خطوط تقویت شده است.

کریستیانو در شرایطی پا به مسابقات می‌گذارد که وضعیت بدنی‌اش مثل سال‌های اخیر زیر ذره‌بین است. در بازی‌های دوستانه قبلی مقابل شیلی و نیجریه که هر دو با پیروزی همراه بود، او گلی به ثمر نرساند و برخی اشتباهاتش در مقابل دروازه در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد. او با سبک همیشگی خود پاسخ داد: «از نظر بدنی خوب هستم. مگربازی‌ها را تماشا نکرده‌اید؟»
ویتینیا نیز با لبخند به دفاع از او پرداخت و درباره عکس اخیری که از کاپیتان در ساحل منتشر شده و فیزیک شگفت‌انگیز او را در این سن نشان می‌دهد، گفت: «می‌توانم به شما قول بدهم و تضمین کنم که این عکس فتوشاپ نیست؛ او واقعاً همین‌طور است. باورنکردنی است که در ۴۱ سالگی چنین بدنی دارد. من ۲۶ سال سن دارم و بدنم این‌طور نیست.»
حساب تسویه‌نشده او با جام جهانی کاملاً آشکار است. کریستیانو با پرتغال قهرمان یورو ۲۰۱۶ و لیگ‌های ملت‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ شده است؛ عناوینی که در بخش زیادی از تاریخ این تیم ملی (حتی زمانی که اوزه‌بیو و لوئیس فیگو نمادهای آن بودند) غیرقابل تصور بود، اما آن‌ها هرگز جام جهانی را بالای سر نبرده‌اند. بهترین عملکرد آن‌ها مقام سوم در سال ۱۹۶۶ با درخشش «پلنگ سیاه» بود.

اکنون کاپیتان می‌تواند کلکسیون رکوردهای خود را گسترش دهد: اگر همان‌طور که پیش‌بینی می‌شود مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو بازی کند، وارد لیست محدود فوتبالیست‌هایی خواهد شد که در شش دوره جام جهانی بازی کرده‌اند؛ رکوردی که با لیونل مسی مشترک خواهد بود و گیِرمو اوچوا نیز می‌تواند به آن برسد. علاوه بر این، اگر گلزنی کند، تنها بازیکنی خواهد بود که در شش دوره مختلف گل زده است و با یک گل دیگر به رکورد اوزه‌بیو به عنوان بهترین گلزن پرتغال در تاریخ جام‌های جهانی خواهد رسید.
رونالدو در حال حاضر ۸ گل در ۲۲ بازی جام جهانی به ثمر رسانده است. او همچنین با انگیزه‌ای به آمریکا آمده که مدت‌ها بود تجربه نکرده بود: چند هفته پیش او با النصر قهرمان لیگ عربستان شد؛ اولین جام او از زمان ورود به این کشور که به خشکسالی سه سال و نیمه او بدون جام (که به دسامبر ۲۰۲۲ برمی‌گشت) پایان داد. پس از شکست در چهار فینال، او به سی و چهارمین قهرمانی دوران حرفه‌ای خود رسید، شش دانگ و مقتدر با کارنامه‌ای شامل ۳۰ گل و ۵ پاس گل در ۳۷ مسابقه.
پرتغال با یک نماد دلی و صمیمی نیز بازی خواهد کرد. ویتینیا گفت که تمام فوتبالیست‌ها از مچ‌بندی استفاده خواهند کرد که توسط نخست‌وزیر، لوئیس مونته‌نگرو، اهدا شده است؛ مچ‌بندی حاوی نام بازیکنان و با ادای احترام ویژه به دیوگو ژوتا. این هافبک در کنفرانس مطبوعاتی قبل از بازی توضیح داد: «ما این همرسانی را با محبت فراوان دریافت کردیم و همگی تصمیم گرفتیم از آن استفاده کنیم.»

در طرف مقابل، تیم پرانگیزه کنگو قرار دارد که پس از ۵۲ سال به جام جهانی بازمی‌گردد. تنها حضور آن‌ها به سال ۱۹۷۴ برمی‌گردد، زمانی که با نام زئیر رقابت می‌کردند. این تیم آفریقایی تحت هدایت سباستین دزابر فرانسوی، روی قدرت بدنی، سرعت در انتقال توپ و ستاره‌هایی چون شانسل امبمبا حساب باز کرده است.
با این حال، برای کریستیانو، حریف تنها اولین مانع در یک مسیر عمیق‌تر است. دو دهه پس از آن شروع در آلمان ۲۰۰۶، کسانی که با او هم‌رزم بوده‌اند هنوز هم همان دلیل را برای تداوم آمادگی او می‌آورند. نونو گومز در مصاحبه‌ای با فیفا یادآوری کرد: «او اولین کسی بود که به تمرین می‌آمد و آخرین کسی بود که خارج می‌شد. کاملاً مشخص بود که او ویژگی متفاوتی دارد.»
او در پیام شب گذشته خود، صحبت‌هایش را با یک فراخوان حماسی به پایان رساند: «ما برای رسیدن به این لحظه تلاش زیادی کردیم و اکنون زمان آن است که تمام توان خود را برای کشورمان و برای تمام جوامع پرتغالی که در اینجا و سراسر جهان از ما حمایت می‌کنند، بگذاریم. مثل ما باور داشته باشید!» در هیوستون، کم‌کم مشخص خواهد شد که پرتغال چقدر به آخرین رویای بزرگ کاپیتانش باور دارد.