به گزارش ایرنا، در مرکز عکس، چهره زنی با تبار ایلیاتی نقش بسته که می توان فراتر از یک فرد، او را نمادی از «مادر وطن» دانست؛ زنی با چشمانی اشک‌بار از داغ عزیزش و قلبی پُر از کینه نسبت به دشمن این مرز و بوم یعنی رژیم صهیونیستی.

زنی که پوشش معنادار به تن دارد؛ پوششی که ترکیبی از سنت و سوگ است؛ سربند سرخ و روسری مشکی که بر سر و پیشانی بسته نشانه‌ای از اصالت و سنت محلی است که دلالتی بر خون و حماسه یافته است. دستش که بر سینه قرار گرفته نماد ارادت است چراکه با این حرکت می خواهد پیوند عاطفی عمیق خود را با پیکری که تشییع می‌شود، نشان دهد.

تضاد میان رنگ روشن لباس و آبی جلیقه با سیاهی چادرها، استعاره‌ای از تقابل «زندگی و صلح» با «فقدان و سوگ» است؛ آبی را می بایست نماد آسمان و آرامشی دانست که در محاصره سیاهی جمعیت به غربتِ یک فقدان اشاره می کند.

انگشتر و النگوهای سنتی بر دستان زن نشان از حفظ هویت در میانه یک بحران است. چشم‌های نیمه ‌بسته و سرخ‌ شده از گریه تنها نشانه ای از یک غم شخصی نیست بلکه با توجه به هجوم نیروهای اهریمنی می توان آن را زخمی جمعی ناشی از تهاجم دانست.

پس‌ زمینه تصویر، چهره‌هایی محو و سیاه‌پوش از زنان دیده می شود که نمادی از همراهی جمعی است؛ همراهی که نشان از این دارد که چنین سوگی نه تک ‌صدا بلکه در پهنه یک جامعه ریشه دوانده است.

اینجا تشییع «عزیز ایران» است؛ یعنی جایی که سنت‌های محلی سرعین با مفاهیم کلانِ شهادت گره خورده است تا ایستادگی در برابر تجاوز را روایت کنند.

این عکس تنها ثبت یک لحظه تاریخی نیست بلکه بازنمایی احساسی مشترک از سوگ، همبستگی و وفاداری به سرزمینی است که فرزندانش در راه دفاع از آن جان خویش را تقدیم کرده‌اند. از همین رو، عکس فراتر از یک سند خبری به بیانیه‌ای تصویری درباره حافظه جمعی، هویت ملی و استمرار فرهنگ ایثار در جامعه ایرانی تبدیل می‌شود.

به گزارش ایرنا، شهر گردشگری سرعین در ۲۵ کیلومتری غرب اردبیل و روستای آلوارس در ۱۲ کیلومتر سرعین قرار دارد و پیکر مطهر شهید فروتن در دوم تیرماه ۱۴۰۴ تشییع و خاکسپاری شده است.

استان اردبیل با تقدیم سه هزار و ۴۰۰ شهید از مجموع ۲۲۰ هزار شهید دوران دفاع مقدس و حدود ۱۰ هزار جانباز، جزو سه استان برتر در کشور است که بیشترین شهدا را تقدیم نظام جمهوری اسلامی ایران کرده است.