به گزارش ایرنا، شامگاه سه‌شنبه مردم ولایت‌مدار مازندران در صحنه‌ای کم‌نظیر از هم‌نشینی سوگ و مقاومت بار دیگر جلوه‌ای از همبستگی مردمی را به نمایش گذاشتند.

در یک‌صد و هشتمین شب از تجمعات شبانه مردم در شهرهای مختلف مازندران با حضور گسترده عزاداران حسینی در میادین اصلی و خیابانها در کنار برافراشته شدن پرچم‌های ایران و بیرق‌های سیاه عزا، تصویری متفاوت و پرمعنا از شب‌های محرم رقم زدند، تصویری که در آن سوگواری برای سیدالشهدا(ع) با اعلام برائت از دشمنان اسلام و انقلاب در هم آمیخت.

مردم دیار علویان که سال‌هاست عزاداری محرم را تنها یک آیین سوگ نمی‌دانند بلکه آن را جلوه‌ای از ایستادگی و حق‌طلبی می‌دانند، این شب نیز با حضوری پرشور در خیابان‌ها و میادین شهرها حمایت خود را از نیروهای مسلح، محکومیت تجاوزات رژیم صهیونیستی و آمریکا، و پایبندی به وحدت و انسجام ملی اعلام کردند.

آنچه در این شب‌ها بیش از هر چیز به چشم می‌آید نه فقط گستردگی جمعیت بلکه پیوند عمیق میان مراسم عزاداری و گفتمان مقاومت است، پیوندی که در فریادهای «یا حسین(ع)»، «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» جلوه‌ای آشکار یافته است.

عزاداری امسال در شهرهای مختلف مازندران تنها یک آیین سنتی نیست بلکه به صحنه‌ای برای بازخوانی پیام عاشورا در زمانه امروز بدل شده است، جایی که مردم با یادآوری جنایت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی تلاش می‌کنند نشان دهند که ظلم و ستم در هر عصر و با هر چهره‌ای ادامه همان منطق یزیدی است که در کربلا در برابر حق ایستاد، از این منظر خیابان‌ها و میادین دیار علویان به میدان پیوند ناگسستنی میان عاطفه حسینی و آگاهی سیاسی تبدیل شده‌اند.

حضور پرچم‌های سرخ و سیاه، مشت‌های گره‌کرده، شعارهای یکدست و نگاه‌های استوار مردم همه و همه حکایت از آن داشت که مقاومت در باور این مردم نه یک واکنش مقطعی بلکه بخشی از هویت دینی و تاریخی آنها است، مردم با این حضور بار دیگر بر این پیام تاکید کردند که انقلاب اسلامی درختی ریشه‌دار است که در طوفان تهدیدها و فشارها نه‌تنها تضعیف نمی‌شود بلکه استوارتر و پربارتر از گذشته به راه خود ادامه می‌دهد.

در میانه این اجتماع پرشور نام حسین(ع) نه صرفا یادآور یک واقعه تاریخی بلکه به مثابه یک مکتب و شیوه زیست و مبارزه جلوه‌گر بود، مکتبی که به مردم آموخته است میان ذلت سازش و عزت ایستادگی راهی جز مقاومت وجود ندارد، آنچه در شهرهای مازندران رخ داد تنها یک گردهمایی عزادارانه نبوده و بلکه بیانیه‌ای مردمی در دفاع از عزت، استقلال و آرمان‌های دینی و ملی به شمار می‌رفت.

در حاشیه این صحنه‌های پرشور فضای میادین و خیابان‌های شهرهای مازندران نیز با برپایی موکب‌های مردمی، رنگ و بویی معنوی و صمیمی به خود گرفته بود، بساط خدمت‌رسانی به عزاداران با چای روضه، نذری‌های ساده و پذیرایی‌های بی‌تکلف برپا بود و همین جلوه‌های مردمی حال‌وهوای شهر را بیش از پیش به یک حسینیه بزرگ و زنده تبدیل کرده بود، حسینیه‌ای که در آن خدمت، محبت و همدلی در کنار سوگ و شعار معنا پیدا می‌کرد.

در میان ازدحام معنوی در تجمعات شبانه مردمی، حضور کودکان با لباس‌های مشکی و سربندهای «یا حسین(ع)» نیز جلوه‌ای خاص به این شب‌ها بخشیده بود، این کودکان که در کنار بزرگ‌ترها در فضای آیینی شهرها حضور داشتند با بازی‌های کودکانه و دنیای ساده و پاک خود نشانه‌ای از انتقال طبیعی فرهنگ عاشورا به نسل آینده را به نمایش می‌گذاشتند، آنها در چنین فضایی بی‌آنکه درگیر پیچیدگی‌های جهان بزرگسالان باشند با مفاهیم مظلومیت، وفاداری، مقاومت و حق‌طلبی آشنا می‌شوند، مفاهیمی که از دل محرم و از متن فرهنگ اهل‌بیت(ع) به نسل‌های بعدی منتقل می‌شود.

در مجموع، آنچه در شب صدوهشتم گردهمایی‌های مردمی در شهرهای مازندران رقم خورد تنها یک مراسم عزاداری نبود، بلکه نمایشی از پیوند ایمان، هویت، وحدت و مقاومت بود، این خطه که در شب‌های محرم سوگ را با حماسه در می‌آمیزد و از دل اشک و نوحه پیام ایستادگی و عزت را به گوش همگان می‌رسانند.