به گزارش خبرگزاری تسنیم، تیم ملی فوتبال ایران در نخستین دیدار خود در جام جهانی 2026 مقابل نیوزیلند به تساوی 2 ـ 2 رسید تا سرنوشت خود را برای صعود از مرحله گروهی به مسابقات بعدی گره بزند. شاگردان امیر قلعهنویی در شرایطی برابر حریف خود متوقف شدند که در مقاطعی از مسابقه برتری نسبی داشتند، اما این برتری هرگز بهاندازهای نبود که بتوانند خود را بهعنوان تیم کاملاً مسلط میدان معرفی کنند.
هرچند این مسابقه نخستین دیدار ایران در تورنمنت بود اما پیروزی میتوانست از جنبههای مختلف برای تیم ملی اهمیت داشته باشد؛ از ایجاد آرامش روانی گرفته تا افزایش شانس صعود و مدیریت بهتر مسابقات آینده، به همین دلیل تساوی برابر نیوزیلند، بیش از آنکه یک نتیجه صرف باشد، حاوی نکات فنی مهمی است که باید مورد توجه کادر فنی قرار گیرد.
یکی از مهمترین پرسشهای این مسابقه به ماهیت عملکرد تیم ملی بازمیگردد؛ آیا بازگشت دوباره به بازی نشانه شخصیت و بلوغ تیمی بود یا هشداری درباره ضعفهای ساختاری؟
بیتردید توانایی بازگشت به جریان مسابقه یکی از نکات مثبت ایران در این دیدار بود. تیم ملی دو بار پس از عقب افتادن توانست نتیجه را جبران کند و اجازه نداد حریف کنترل کامل مسابقه را در اختیار بگیرد، این ویژگی از منظر ذهنی و روانی اهمیت زیادی دارد، زیرا در مسابقات بزرگ معمولاً تیمهایی موفق هستند که پس از دریافت گل دچار فروپاشی ذهنی نمیشوند.
در سوی دیگر ماجرا، چرایی دو بار عقب افتادن ایران اهمیت بیشتری پیدا میکند. از منظر فنی، تیم ملی بیشترین مشکل خود را در فاز انتقال نشان داد؛ چه در زمان تغییر وضعیت از دفاع به حمله و چه هنگام بازگشت از حمله به دفاع، این مسئله بهویژه مقابل تیمی مانند نیوزیلند که با برنامهای مشخص وارد میدان شده بود، کاملاً مشهود بود.
نیوزیلند بخش عمده ساختار هجومی خود را بر پایه حضور کریس وود بنا کرده بود؛ مهاجمی بلندقد و فیزیکی که نقش نقطه اتکای حملات را ایفا میکرد. مدافعان این تیم بیش از آنکه بهدنبال بازیسازی باشند، وظیفه حمایت از هافبکها و ارسال توپهای مستقیم به مهاجم هدف را بهعهده داشتند، در ادامه بازیکنان کناری و هافبکها با اضافه شدن به اطراف وود، سعی میکردند با استفاده از برتری عددی و فضاسازی مناسب بهسمت دروازه ایران حمله کنند.
با وجود مشخص بودن این الگوی بازی، ساختار دفاعی ایران در مهار آن چندان موفق عمل نکرد. گل خوردن از تیمی که نقشه تاکتیکی نسبتاً شفافی داشت، نشاندهنده ضعف در اجرای اصول دفاعی است. شاید در برخی صحنهها عنصر غافلگیری نیز نقش داشته باشد، اما در نهایت تیمی که مدعی حضور موفق در جام جهانی است باید توانایی خنثی کردن چنین الگوهای قابلپیشبینی را داشته باشد.
مشکل اصلی در این مسابقه را میتوان در بحث کانترپرس و واکنش تیم پس از ازدستدادن توپ مشاهده کرد. ایران پس از لودادن توپ در بسیاری از صحنهها نتوانست فشار اولیه لازم را روی حریف ایجاد کند و همین موضوع باعث شد نیوزیلند با چند پاس مستقیم و سریع، به پشت خطوط دفاعی ایران دسترسی پیدا کند. واکنشگرایی بیش از حد مدافعان و عدمکنترل فضای بین خطوط، شرایطی را ایجاد کرد که حریف با حداقل تعداد حملات به موقعیتهای خطرناک برسد.
در فوتبال امروز، تیمهایی که از مهاجمانی مانند کریس وود استفاده میکنند، معمولاً بهدنبال ایجاد برتری در نبردهای مستقیم و استفاده از توپهای دوم هستند، زمانی که مهاجم هدف بتواند توپ نخست را حفظ کند یا مدافعان را درگیر خود کند، مسیر برای نفوذ سایر بازیکنان باز میشود، بهنظر میرسید ایران در تشخیص و کنترل این الگوی بازی با مشکل مواجه بود و همین مسئله بارها خط دفاعی را تحت فشار قرار داد،
در چنین شرایطی، بازگشت دوباره ایران به بازی را میتوان هم نقطه قوت دانست و هم زنگ خطر. از یک سو تیم ملی نشان داد توانایی واکنش به شرایط دشوار را دارد و از نظر ذهنی تسلیم نمیشود، از سوی دیگر، تیمهای بزرگ و مدعی معمولاً پیش از هر چیز بهدنبال گل نخوردن و کنترل کامل مسابقه هستند. شخصیت تیمی تنها در بازگشت به بازی خلاصه نمیشود؛ بلکه توانایی جلوگیری از قرار گرفتن در موقعیت بحران نیز بخشی از همان شخصیت است.
بازگشت به بازی میتواند نشانه میل هجومی، کیفیت فردی و انگیزه بالای بازیکنان باشد، اما گل خوردن روی معدود حملات حریفی مانند نیوزیلند، مسئلهای نیست که بتوان بهسادگی از کنار آن عبور کرد. اگر تیم ملی قصد دارد در ادامه مسابقات و برابر رقبای قدرتمندتر به موفقیت برسد، باید ساختار دفاعی و بهویژه عملکرد خود در فاز انتقال را بهشکل جدی مورد بازبینی قرار دهد.
تساوی برابر نیوزیلند، بیش از آنکه یک امتیاز در جدول باشد، یک آزمون فنی برای تیم ملی محسوب میشود؛ آزمونی که نشان داد ایران هنوز از ظرفیت بازگشت برخوردار است، اما برای تبدیل شدن به تیمی مدعی، باید کاری کند که کمتر نیازمند جبران اشتباهات خود باشد.
انتهای پیام/+