آشنایی اینجانب با دکتر محمود فرهودی در پی حادثهای در تابستان سال ۱۳۹۷ رخ داد. ایشان را انسانی وارسته، بیادعا، بخشنده، متخصص و از انقلابیون دانشگاه یافتم که سابقه بازداشت توسط ساواک را نیز در کارنامه داشت. وی خادم بیماران، پزشک امام خمینی(ره) و همچنین استاد برجسته پزشکان داخلی مشهد بود.
روایت یک عمر خدمت صادقانه و بیتوقع
بارها به خدمت ایشان رسیدم و در یکی از ملاقاتها درباره طرح «دانشنامه مشاهیر مشهد» با وی سخن گفتم. دکتر فرهودی نیز با قلم خود، دو صفحه از زندگینامهاش را نوشت و در اختیار من قرار داد تا در کتاب دانشنامه استفاده کنم، مشروط بر آنکه هیچگونه دخل و تصرفی در مطالب ایشان صورت نگیرد. زندگینامه پیشِرو بر اساس همان دستنوشته دکتر فرهودی تنظیم شده است. در مواردی که نقص یا کمبودی وجود داشت، از زندگینامه پیشین ایشان که برای گروه بیماریهای داخلی دانشگاه علوم پزشکی مشهد نوشته بود، استفاده شد.
محمود فرهودی (زادۀ مهر ۱۳۱۷ش. در ساری، مازندران و متوفی 23 خرداد 1405ش، مشهد) پزشک ایرانی، استاد بیماریهای داخلی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و از چهرههای انقلابی و مبارز پیش از پیروزی انقلاب اسلامی. فرهودی پس از پایان دوره سربازی در بیرجند، در سال ۱۳۳۷ش. از طریق کنکور وارد دانشکده پزشکی مشهد شد و در رشته تخصصی داخلی تحصیل کرد. وی شاگرد اساتیدی چون ابراهیم آریان و حسن شهیدی بود و در سال آخر تحصیل به عنوان مربی پذیرفته شد.
وی در سال ۱۳۶۳ش. به درجه دانشیاری و در سال ۱۳۷۲ش. به مقام استادی بیماریهای داخلی نائل آمد. در سال ۱۳۷۵ش. به عنوان استاد نمونه در جشنواره خوارزمی معرفی شد. از ویژگیهای برجسته او، نداشتن مطب خصوصی و حضور تماموقت در دانشگاه و بیمارستان، از جمله معاینه شبانه بیماران بدحال به مدت سالیان متمادی است.
پیشگام مبارزه و استوار در مسیر آرمانهای انقلابی
ریاست بیمارستان امام رضا (ع) مشهد (۱۳۵۹-۱۳۶۳ش)، معاونت پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی مشهد (۱۳۶۵-۱۳۶۹ش)، دبیر و عضو هیئت علمی اولین کنگره گازهای شیمیایی جنگی در ایران، از جمله مسئولیتهای او بوده است.
فرهودی از سالهای اولیه تحصیل با نهضت انقلاب اسلامی آشنا شد و در مبارزات دانشجویی علیه رژیم پهلوی شرکت داشت. به دلیل فعالیتهای سیاسی توسط ساواک تحت تعقیب قرار گرفت و از سال سوم و چهارم دانشجویی زندانهای رژیم را تجربه کرد. از سال ۱۳۴۲ش. با آغاز نهضت امام خمینی، دستگیر و به زندانهای قزلقلعه و کمیته شهربانی تهران منتقل شد. در زندان کمیته، به همراه سایر دانشجویان معترض پنج شبانهروز اعتصاب غذا کرد.
آشنایی با محمدتقی شریعتی و شرکت در جلسات تفسیر قرآن و نهجالبلاغه در کانون نشر حقایق اسلامی مشهد، پایههای اعتقادی او را استحکام بخشید. در جریان اوجگیری انقلاب اسلامی با رهبر انقلاب سیدعلی خامنهای آشنا شد و همکاری نزدیکی با ایشان یافت.
در جریان هجوم مأموران رژیم شاه به بیمارستان امام رضا (ع) مشهد که به کشته شدن کودکی شیرخوار انجامید، فرهودی نقشی کلیدی داشت. این واقعه منجر به تحصن دو هفتهای مراجع مذهبی و مردم در بیمارستان شد. وی هر شب با شهید آیتالله خامنهای و شهید هاشمینژاد جلسه برگزار میکرد و برنامههای انقلابی روز بعد را تعیین مینمود.
مجاهدت در سنگر طبابت؛ از جبهههای دفاع تا نشر علم
پس از پیروزی انقلاب در تحصن مسجد دانشگاه تهران (بهمن ۱۳۵۷) همراه آیتالله خامنهای حضور داشت و سخنرانی کرد؛ در فرودگاه مهرآباد هنگام ورود امام خمینی به ایران حضور یافت؛ در مدارس رفاه و علوی (محل اقامت موقت امام خمینی) به عنوان پزشک کشیک مقیم بود؛ بلافاصله پس از شروع جنگ تحمیلی (۳۱ شهریور ۱۳۵۹) جزو اولین گروه پزشکان داوطلب اعزام به جبهه بود و دو ماه در بیمارستان طالقانی آبادان خدمت کرد؛ در سال ۱۳۶۳ش. توسط سپاه پاسداران به لبنان اعزام شد و در بیمارستان بعلبک به مداوای مجروحان پرداخت؛ در سال ۱۳۶۶ش. در جریان کشتار زائران ایرانی در مکه حضور داشت و به مجروحان کمک پزشکی نمود؛ در اوایل سال ۱۳۶۷ش. دوباره داوطلبانه به جبهه جنگ اعزام شد.
«سوختگی در اثر گرما و آتش و مسمومیت و سوختگی در اثر بمبهای شیمیایی و گازهای جنگی» (چاپ اول ۱۳۶۵، چاپ دوم ۱۳۸۹ در دو جلد و بیش از ۹۰۰ صفحه)؛ نگارش نخستین فصل از کتاب «مجموعه مقالات صاحبنظران در زمینه اخلاق پزشکی» (۱۳۶۹)؛ و بیش از ۴۵ مقاله تحقیقی و گزارش موردی به فارسی و انگلیسی، از جمله مقالاتی درباره تأثیر گازهای شیمیایی بر رزمندگان ایرانی، از آثار و تألیفات اوست. همسر وی دکتر منیره جهانیان، متخصص زنان و زایمان، و یکی از فرزندانش نیز متخصص داخلی است.