به گزارش آسوشیتدپرس، اما امروز که دونالد ترامپ و دیگر رهبران گروه ۷ بار دیگر در فرانسه گردهم میآیند، غیبت چین با توجه به نفوذ عظیم اقتصادیاش در جهان عجیب به نظر میرسد. به بیان ساده: آیا گروه ۷ بدون چین اصلا معنایی دارد؟
اگر تنها موفقیت اقتصادی ملاک بود، چین قطعا عضو این باشگاه میشد. اقتصاد این کشور که پس از مرگ مائو در سال ۱۹۷۶ رشد چشمگیری داشته، اکنون از اقتصاد آلمان، ژاپن، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و کانادا بسیار بزرگتر است و تنها آمریکا را پیش رو دارد. از این منظر، اجلاس گروه ۷ بدون چین، مانند جام جهانی فوتبال بدون حضور برزیل است.
با این حال، قانون نانوشته گروه۷ این است که این محفل تنها مختص کشورهای دموکراتیک است. چین، چه در دوران مائو و چه اکنون تحت رهبری شی جینپینگ، با شاخصهای آزادیهای مدنی و اقتصادی گروه ۷ فرسنگها فاصله دارد.
با وجود این، سایه سنگین چین بر تمام تصمیمات گروه ۷ حس میشود. مازاد تراز تجاری رکوردشکن ۱.۲تریلیون دلاری چین در سال ۲۰۲۵، کنترل مواد معدنی حیاتی، پیشرفتهای فناوری، قدرتگیری نظامی و تولید بالای گازهای گلخانهای، چالشهای بزرگی برای غرب ایجاد کرده است. امانوئل ماکرون، میزبان نشست در فرانسه، بررسی توازن تجاری با چین را در دستور کار قرار داده است. با وجود اختلافات اخیر رهبران گروه ۷ بر سر مسائل گوناگون از جمله جنگ ایران، مقابله با چالش چین موضوعی است که همه آنها را متحد میکند.
پکن نیز همواره با نگاهی محتاطانه به این گروه مینگرد. اگرچه دولت چین پیشتر گروه۷ را بازماندهای از دوران جنگ سرد خوانده، اما بهخوبی آگاه است که این نشست همچنان کانون تمرکز قدرتهای اقتصادی و نظامی جهان است.
تحلیلگران بر این باورند که ورود چین به این باشگاه میتواند انسجام آن را از بین ببرد؛ نهتنها به این دلیل که ماهیت نظام سیاسی و مواضع پکن در قبال مسائل کلیدی با دموکراسیهای گروه هفت همخوانی ندارد، بلکه حضورش میتواند اتحادهای دیرینه آنها را به چالش بکشد. جان کرتون میگوید حضور چین در داخل گروه هفت به مثابه یک اسب تروآ خواهد بود و اعضا ممکن است وسوسه شوند تا برای کسب امتیازات ویژه اقتصادی و فناوری، صفوف متحد گروه هفت را بشکنند. کریس الدن، کارشناس روابط بینالملل در مدرسه اقتصاد لندن نیز معتقد است که افزودن چین، عملکرد این گروه را به شدت مختل خواهد کرد. تجربه پیشین در قبال روسیه نیز مانع بزرگی است. آخرین توسعه گروه هفت با پذیرش روسیه در سال ۱۹۹۸ فرجام خوشی نداشت و این باشگاه پس از الحاق شبهجزیره کریمه به روسیه توسط ولادیمیر پوتین در سال ۲۰۱۴، عضویت مسکو را به حالت تعلیق درآورد؛ اقدامی که پیشدرآمدی بر جنگ تمامعیار کنونی بود. اگرچه ترامپ سال گذشته خروج روسیه را یک اشتباه بزرگ خواند، اما به گفته کرتون، آن تجربه سران گروه هفت را متقاعد کرد که دیگر هرگز نباید شانس خود را با پذیرش یک قدرت غیردموکراتیک در باشگاه تمامدموکراتیک خود امتحان کنند.