به گزارش خبرگزاری مهر، آیتالله سید احمد علمالهدی، در مراسم اذن عزای حضرت اباعبدالله الحسین(علیهالسلام) که با حضور مسئولان هیئات و پیرغلامان حسینی در محل دفتر نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی برگزار شد، ضمن قدردانی از حضور خادمان و دلدادگان دستگاه سیدالشهدا(علیهالسلام) گفت: از همه شما عزیزان، بزرگواران بافضیلت و افتخارآفرینان عرصه نوکری حضرت اباعبدالله الحسین(علیهالسلام) تشکر میکنم، امیدوارم خداوند متعال به همه ما توفیق عنایت کند که به گونهای در مسیر خدمت به سیدالشهدا(علیهالسلام) گام برداریم که این خدمت در دفتر وجود مقدس قمر بنیهاشم(علیهالسلام) ثبت شود و قلب نورانی حضرت سیدالشهدا(علیهالسلام)، اجداد طاهرین ایشان و نیز وجود مقدس حضرت ولیعصر(عجلاللهتعالیفرجهالشریف) از این نوکری خشنود و راضی باشند.
نماینده ولیفقیه در خراسان رضوی با اشاره به آیه شریفه «رَبَّنَا إِنِّی أَسْکَنْتُ مِنْ ذُرِّیَّتِی بِوَادٍ غَیْرِ ذِی زَرْعٍ عِنْدَ بَیْتِکَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنَا لِیُقِیمُوا الصَّلَاةَ فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِی إِلَیْهِمْ»، به ماجرای حضرت ابراهیم خلیلالرحمن(علیهالسلام) اشاره کرد و گفت: خداوند متعال به حضرت ابراهیم(علیهالسلام) مأموریت داد تا همسر خود، حضرت هاجر(سلاماللهعلیها)، و فرزند نوزادش حضرت اسماعیل(علیهالسلام) را از سرزمین شام به نقطهای که خداوند تعیین کرده بود منتقل کند.
وی افزود: حضرت ابراهیم(علیهالسلام) طبق فرمان الهی، همراه همسر و فرزند خود از سرزمینهای آباد شام عبور کرد و وارد بیابانها و درههای خشک و سوزان حجاز شد. این کاروان کوچک مسیر خود را ادامه داد، در حالی که تنها خداوند میدانست مقصد نهایی آنان کجاست و قرار است در چه مکانی سکونت یابند.
علمالهدی ادامه داد: هنگام غروب آفتاب، این کاروان به درهای تنگ، تاریک و هراسانگیز رسید. حضرت هاجر(سلاماللهعلیها) با مشاهده شرایط آن منطقه دچار نگرانی شد و از حضرت ابراهیم(علیهالسلام) خواست هرچه زودتر از آن دره خارج شوند؛ اما در همان لحظه فرمان الهی صادر شد که همسر و فرزند خود را در همان مکان رها کرده و بیدرنگ بازگردد.
نماینده ولی فقیه در خراسان رضوی تصریح کرد: حضرت ابراهیم(علیهالسلام) بدون هیچگونه چونوچرا در برابر فرمان الهی توقف کرد، همسر و فرزندش را از مرکب پیاده نمود و آماده بازگشت شد. حضرت هاجر(سلاماللهعلیها) با نگرانی پرسید چگونه ما را در این بیابان تنها میگذاری؟ آب، غذا، سرپناه و امکانات زندگی ما چه خواهد شد؟ اما حضرت ابراهیم(علیهالسلام) پاسخ داد که تنها مأمور به اجرای فرمان خداست و بیش از این وظیفهای ندارد.
وی خاطرنشان کرد: حضرت ابراهیم(علیهالسلام) پس از ترک آن منطقه، هنگامی که به فراز کوهی رسید، بار دیگر به پشت سر نگاه کرد. همسر جوان خود را دید که با اضطراب و نگرانی در میان سنگها سرگردان است و فرزند نوزادش نیز در آغوش مادر بیتابی میکند. دل ابراهیم(علیهالسلام) به درد آمد، اما مأموریت الهی اجازه بازگشت به او نمیداد.
علم الهدی افزود: در آن شرایط تنها راهی که برای حضرت ابراهیم(علیهالسلام) باقی مانده بود، دعا بود. اما نکته مهم این است که او در دعای خود از خداوند آب، غذا، سرپناه و امکانات مادی درخواست نکرد؛ زیرا میدانست خداوند خود رازق و کفیل بندگان است و تأمین این امور بر عهده اوست.