به گزارش میراث آریا؛ سپیده مجدزاده متولد ۱۳۵۲ و فارغالتحصیل دانشگاه هنر و دانشگاه الزهرا در گفتوگو با خبرنگار میراث آریا، اظهار کرد: از سال ۱۳۷۹ فعالیت خود را در مجموعه میراث فرهنگی آغاز کردم و در سال ۱۳۸۰ کارگاه باتیک را در پژوهشکده هنرهای سنتی راهاندازی کردم. طی بیش از سه دهه فعالیت مستمر در این حوزه، بخش عمدهای از تمرکز من بر پژوهش، آموزش و توسعه ظرفیتهای این هنر بوده است.
او با اشاره به سابقه آشنایی خود با هنر باتیک افزود: نخستین بار در دوران دانشجویی با این هنر آشنا شدم. در آن زمان باتیک بیشتر در قالب یک واحد آموزشی شناخته میشد و کمتر مورد توجه قرار داشت، اما پیچیدگیهای فنی، محدودیتهای اجرایی و ظرفیتهای گسترده آن برای نوآوری، انگیزهای شد تا مطالعات و پژوهشهای خود را در این زمینه آغاز کنم.
این هنرمند با بیان اینکه باتیک از هنرهای کهن جهان به شمار میرود، گفت: این هنر سابقهای چند هزار ساله در برخی کشورهای آسیایی دارد و در ایران نیز پیشینهای چند صد ساله دارد. آنچه برای من اهمیت داشت، یافتن راهی برای پیوند ظرفیتهای این هنر با ویژگیهای بصری و زیباییشناختی هنر ایرانی بود.
مجدزاده ادامه داد: طی سالها فعالیت پژوهشی تلاش کردم عناصر و مؤلفههای هنر ایرانی از جمله نگارگری، گل و مرغ، معماری سنتی و صورتگری را وارد فضای باتیک کنم. همچنین کوشیدم محدودیتهایی که همواره در این هنر وجود داشته است، با روشهای جدید و مبتنی بر تجربه و پژوهش کاهش یابد.
او با اشاره به دشواریهای فنی این رشته هنری اظهار داشت: در هنر باتیک بسیاری از اشتباهات قابل بازگشت نیستند. هنرمند از مرحله طراحی تا مومگیری، رنگگذاری و اجرای نهایی باید با دقت بسیار بالا عمل کند. همین ویژگی موجب شده است که این هنر نیازمند دانش، تجربه و تمرکز ویژهای باشد.
این پژوهشگر هنرهای سنتی افزود: یکی از مهمترین دستاوردهای سالهای اخیر، توسعه زبان بصری باتیک ایرانی و نزدیک کردن آن به ظرافتهای مورد انتظار مخاطب ایرانی بوده است. این مسیر با اتکا به پژوهش، آزمون و خطا و بهرهگیری از ظرفیتهای هنرهای سنتی کشور طی شده است.
او با تأکید بر اهمیت پژوهش در حوزه هنرهای ملی گفت: بسیاری از آثار شاخص هنر ایران حاصل سالها مطالعه، تجربه و پژوهش هستند. پژوهش به هنرمند کمک میکند تا علاوه بر حفظ اصالتها، زبان و بیان تازهای برای هنر خود پیدا کند و آن را با نیازها و مخاطبان امروز پیوند بزند.
مجدزاده خاطرنشان کرد: هنرهای ملی و هنرهای کاربردی هر یک دارای جایگاه و کارکرد مشخصی هستند و در عین تفاوت، میتوانند مکمل یکدیگر باشند. هنرهای ملی با تولید دانش، الگوها و مفاهیم فرهنگی، زمینه الهام و بهرهگیری سایر حوزههای هنری و خلاق را فراهم میکنند.
او افزود: بسیاری از ظرفیتهایی که امروز در طراحی، معماری، پوشاک، صنایع خلاق و دیگر حوزههای هنری مورد استفاده قرار میگیرد، ریشه در میراث غنی هنرهای ملی و سنتی کشور دارد. از این رو توجه به پژوهش و تقویت این حوزه میتواند به ارتقای کیفیت تولیدات فرهنگی و هنری نیز کمک کند.
این هنرمند و پژوهشگر در پایان با تأکید بر ضرورت توجه به آموزش و پژوهش در کنار تولید آثار هنری گفت: حفظ و تداوم هنرهای ملی نیازمند نگاه بلندمدت، حمایت از فعالیتهای پژوهشی و فراهم کردن زمینه انتقال دانش و تجربه به نسلهای آینده است؛ مسیری که میتواند به ماندگاری و پویایی هرچه بیشتر میراث هنری ایران منجر شود.
انتهای پیام/