به گزارش خبرگزاری آنا، نشریه فارین افرز در گزارشی به بررسی روند تحولات سیاست خارجی ترکیه در دوران ریاستجمهوری رجب طیب اردوغان پرداخته و تأکید کرده است که مسیر حرکت آنکارا به سمت شرق که طی یک دهه گذشته تقویت شده بود، اکنون در حال تغییر است.
این گزارش میافزاید که ترکیه طی دو دهه اخیر هر زمان با آمریکا و اروپا دچار اختلاف میشد، گمانهها درباره فاصله گرفتن این کشور از بلوک غرب افزایش مییافت؛ از مخالفت آنکارا با حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و مخالفت با تشدید تحریمهای ایران در سال ۲۰۱۰ گرفته تا خرید سامانه دفاعی اس-۴۰۰ از روسیه در سال ۲۰۱۷. با این حال، به اعتقاد نویسنده، اکنون نشانههای روشنی از بازگشت تدریجی ترکیه به سمت شرکای غربی خود دیده میشود.
فارین افرز در تشریح دلایل نزدیکی آنکارا به مسکو، به تحولات امنیتی سالهای گذشته اشاره کرده و نوشته است که پس از سرنگونی جنگنده روسی در سال ۲۰۱۵، ترکیه احساس کرد از حمایت کافی متحدان ناتویی خود برخوردار نیست. اختلافات با واشنگتن بر سر حمایت از گروههای کرد سوری و همچنین کودتای نافرجام سال ۲۰۱۶، زمینه گسترش همکاریهای امنیتی و اقتصادی میان آنکارا و مسکو را فراهم کرد.
با این حال، جنگ اوکراین و تغییرات ژئوپلیتیکی منطقه، محدودیتهای همکاری گسترده با روسیه را آشکار کرده است. وابستگی انرژی به مسکو، نگرانی از افزایش نفوذ روسیه در دریای سیاه و سوریه و همچنین هزینههای اقتصادی این همکاریها، مقامهای ترکیه را به بازنگری در سیاست «خودمختاری راهبردی» واداشته است.
بر اساس این گزارش، آنکارا طی سالهای اخیر درصدد کاهش وابستگی انرژی به روسیه و محدود کردن بخشی از همکاریهای دفاعی و اقتصادی دوجانبه برآمده و همزمان بر اهمیت روابط با غرب و ناتو تأکید بیشتری کرده است.
فارین افرز در پایان نتیجهگیری میکند که ترکیه نه به متحدی کاملاً همسو با غرب تبدیل خواهد شد و نه به شریک راهبردی کامل روسیه؛ اما توازن جدید در سیاست خارجی این کشور به شکل محسوسی در حال حرکت به سود غرب است.
نشریه فارین افرز با بررسی تحولات ژئوپلیتیکی سالهای اخیر، از تغییر تدریجی جهتگیری سیاست خارجی ترکیه خبر داد و نوشت که آنکارا پس از یک دهه نزدیکی به شرق، اکنون بار دیگر به سمت غرب و ناتو متمایل شده است.
به گزارش خبرگزاری آنا، نشریه فارین افرز در گزارشی به بررسی روند تحولات سیاست خارجی ترکیه در دوران ریاستجمهوری رجب طیب اردوغان پرداخته و تأکید کرده است که مسیر حرکت آنکارا به سمت شرق که طی یک دهه گذشته تقویت شده بود، اکنون در حال تغییر است.
این گزارش میافزاید که ترکیه طی دو دهه اخیر هر زمان با آمریکا و اروپا دچار اختلاف میشد، گمانهها درباره فاصله گرفتن این کشور از بلوک غرب افزایش مییافت؛ از مخالفت آنکارا با حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و مخالفت با تشدید تحریمهای ایران در سال ۲۰۱۰ گرفته تا خرید سامانه دفاعی اس-۴۰۰ از روسیه در سال ۲۰۱۷. با این حال، به اعتقاد نویسنده، اکنون نشانههای روشنی از بازگشت تدریجی ترکیه به سمت شرکای غربی خود دیده میشود.
فارین افرز در تشریح دلایل نزدیکی آنکارا به مسکو، به تحولات امنیتی سالهای گذشته اشاره کرده و نوشته است که پس از سرنگونی جنگنده روسی در سال ۲۰۱۵، ترکیه احساس کرد از حمایت کافی متحدان ناتویی خود برخوردار نیست. اختلافات با واشنگتن بر سر حمایت از گروههای کرد سوری و همچنین کودتای نافرجام سال ۲۰۱۶، زمینه گسترش همکاریهای امنیتی و اقتصادی میان آنکارا و مسکو را فراهم کرد.
با این حال، جنگ اوکراین و تغییرات ژئوپلیتیکی منطقه، محدودیتهای همکاری گسترده با روسیه را آشکار کرده است. وابستگی انرژی به مسکو، نگرانی از افزایش نفوذ روسیه در دریای سیاه و سوریه و همچنین هزینههای اقتصادی این همکاریها، مقامهای ترکیه را به بازنگری در سیاست «خودمختاری راهبردی» واداشته است.
بر اساس این گزارش، آنکارا طی سالهای اخیر درصدد کاهش وابستگی انرژی به روسیه و محدود کردن بخشی از همکاریهای دفاعی و اقتصادی دوجانبه برآمده و همزمان بر اهمیت روابط با غرب و ناتو تأکید بیشتری کرده است.
فارین افرز در پایان نتیجهگیری میکند که ترکیه نه به متحدی کاملاً همسو با غرب تبدیل خواهد شد و نه به شریک راهبردی کامل روسیه؛ اما توازن جدید در سیاست خارجی این کشور به شکل محسوسی در حال حرکت به سود غرب است.
انتهای پیام/