به گزارش خبرنگار مهر، محمدرضا کنعانی عصر شنبه در کارگاه مدیریت راهبردی حریق در ساری بر گذار از حفاظت رویدادمحور به حفاظت ظرفیتمحور تأکید کرد و گفت: حکمرانی محیط زیستی نیازمند توسعه توان یادگیری و انطباق با بحرانهای زنجیرهای است
مدیرکل حفاظت محیط زیست مازندران در این رویداد با حضور مدیران ملی فرماندهان یگانهای حفاظت مدیران بحران محیطبانان و کارشناسان به تحلیل ناکارآمدی رویکردهای سنتی حفاظت در مواجهه با شرایط نوین پرداخت.
وی بیان کرد: حفاظت کلاسیک بر پایه فرض ثبات طبیعت تهدیدهای قابل پیشبینی و واکنشهای تدریجی طراحی شده بود اما امروز همه این فرضها با واقعیت تغییر اقلیم عدم قطعیت مخاطرات مرکب و شتاب تغییرات در هم شکسته است. بحرانها دیگر خطی و منفرد نیستند بلکه به شکل شبکهای و زنجیرهای عمل میکنند.
کنعانی افزود: آنچه ماهیت حفاظت را دگرگون کرده خود رویدادها نیستند بلکه سطحی است که باید مسائل را در آن فهم کرد. حریق امروز فقط مسئله اطفا نیست بلکه مسئله آمادگی و تابآوری است، تالاب فقط مسئله آب نیست بلکه مسئله حکمرانی سرزمین است و تنوع زیستی بیش از حفاظت فیزیکی مسئله دانش و تصمیمسازی است.
مدیرکل محیط زیست مازندران با طرح این پرسش که بحران واقعی محیط زیست چیست پاسخ داد: نه کمبود بودجه نه نبود تجهیزات و نه حتی ضعف قوانین بلکه شکاف روزافزون میان سرعت تخریب و تغییرات اکولوژیک از یک سو و ظرفیت نظامهای حکمرانی برای یادگیری انطباق و پاسخگویی از سوی دیگر بحران اصلی است.
وی با اشاره به سیر تکامل اندیشه حفاظت از حفاظت از طبیعت به مدیریت محیط زیست و سپس حکمرانی محیط زیستی از شکلگیری نسل جدیدی تحت عنوان حفاظت ظرفیتمحور خبر داد و توضیح داد: در پارادایم رویدادمحور پرسش اصلی این است چه بحرانی رخ داده و چگونه باید آن را مدیریت کرد اما در پارادایم ظرفیتمحور پرسشها تغییر میکند چه ظرفیتی کمبود دارد چگونه تابآوری را افزایش دهیم کدام نظام باید توانمند شود.
کنعانی ظرفیت را صرفاً منابع و تجهیزات ندانست و گفت :ظرفیت توان یک نظام برای یادگیری هماهنگی تصمیمسازی و اقدام در شرایط عدم قطعیت است. هر نظامی که ظرفیت خود را از دست بدهد حتی با وجود قوانین و بودجه کافی دیگر قادر به حفاظت پایدار نخواهد بود.
وی معماری این ظرفیت را در همکنش چهار لایه انسانی شامل دانش مهارت رهبری نهادی شامل ساختارها و فرآیندها اجتماعی شامل اعتماد و مشارکت و حکمرانی شامل هماهنگی و تصمیمگیری دانست و تأکید کرد: تابآوری واقعی زمانی شکل میگیرد که این چهار لایه به صورت همافزا عمل کنند.
در پایان این کارگاه بر ضرورت بازنگری در برنامههای عملیاتی مدیریت بحران و حرکت به سمت نظامهای پیشبینیپذیر و یادگیرنده در مناطق تحت حفاظت استان مازندران تأکید شد.