به گزارش «راهبرد معاصر»؛ سیدعباس عراقچی، وزیر امور خارجه کشورمان با حضور در شبکه خبر پاسخگوی برخی موارد و ابهامات مطرح شده در زمینه تفاهمنامه احتمالی با آمریکا بود. این در حالی است که هم زمان با انتشار برخی پیشنویس ها از متن تفاهمنامه 14 بندی با آمریکا، برخی جریان ها مدعی تعارض آن با منافع ملی بوده اند.

در زمینه «وحدت میدان ها» تأکید ایران در قالب تفاهمنامه پایان جنگ در همه عرصه های نبرد ازجمله لبنان است

برخی ادعاها درباره اظهارات عراقچی خلاف واقع است؛ اگر وزیر امور خارجه در رسانه ملی حاضر نشود همان جماعتی که انتقاد می کنند و مدعی فشار بر رهبر معظم انقلاب اسلامی هستند، می گویند «چرا مذاکره کنندگان با مردم حرف نمی زنند»، اگر هم بیاید و توضیحات در حد امکان بدهد مدعی فشار بر رهبر انقلاب می شوند. چنین افرادی اکنون تریبون در دست گرفته اند و مردم مبعوث شده را تهییج و تحریک می کنند.

سال های آینده مشخص می شود جریان نفوذ دشمن در چه سطحی عمل می کند و این روزها در چه حوزه هایی مشغول فتنه انگیزی و ایجاد تفرقه بین مردم و مسئولان و حتی در برخی رسانه ها رخنه کرده است.

اشتباه نشود؛ حرف این نیست که مخالفت با تفاهمنامه به معنای نفوذ است، بلکه در برخی موارد به عینه قابل تشخیص است حرف برخی افراد مبنادار نیست و جهت گیری به سمتی است که در کشور و میان مردم و مسئولان اختلاف افکنی کند. در چنین فضایی با واسطه و بی واسطه باید جریان نفوذ دشمن را تشخیص داد.

برخی مواردی که عراقچی مطرح کرد بسیار ارزنده بود، ولی برخی موارد نگران کننده است و جای تبیین و تشریح دارد. یکی از موارد ارزنده اتحاد و همسویی میدان و دیپلماسی و بیانیه های اخیر فرزندان غیور وطن در ارتش و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گواه بر این موضوع است. به طور کلی سازوکار جنگ دیگر مانند توافقاتی همچون برجام نیست و دلامردان ایران اسلامی برگ های برنده متعددی مقابل دشمنان ایران اسلامی رو کرده اند.

در زمینه «وحدت میدان ها» تأکید ایران در قالب تفاهمنامه پایان جنگ در همه عرصه های نبرد ازجمله لبنان است. ایران حتی محکم و قاطع خواستار عقب نشینی رژیم صهیونیستی از مناطق تصرف کرده در لبنان شده و موضع مقتدرانه ایران را در مذاکرات نشان می دهد.

تنگه هرمز نیز از نکات برجسته اظهارات وزیر امور خارجه کشورمان بود که به صراحت و برخلاف ادعای برخی تریبون داران و سیاسیون تأکید کرد «مالکیت و نحوه اداره تنگه هرمز متعلق به جمهوری اسلامی ایران است و نحوه اداره آن به قبل از جنگ باز نمی گردد». بحثی که وجود دارد بر سر استفاده از عبارت «اخذ عوارض» و «خدمات ناوبری دریایی» است.

طبق قوانین بین المللی، عوارض صرفاً به تنگه های مصنوعی و دست ساز تعلق می گیرد (مانند تنگه داردانل در ترکیه) که به فرض کشوری در مسیر آبراه آزاد ایجاد می کند و طبعاً از محل تردد عوارض می گیرد. اما تنگه هایی مانند تنگه هرمز که طبیعی است، قابلیت اخذ عوارض ندارد و بحث خدمات ناوبری دریایی مطرح می شود.

هرچند در مصاحبه وزیر امور خارجه اصل بر این بود جزئیاتی مطرح نشود، ولی عراقچی جهت تبیین و تشریح امور و شفافیت تا حد ممکن، جواب ابهامات را داد تا برخی موارد مبهم مطرح شده پاسخ داده شود. علت تشریح نکردن جزئیات منطقی است، زیرا تاکنون توافقی نهایی و امضا نشده است و اگر پیش نویس ها به مردم منتقل شود، نگرانی ها و انتظارات آن را به بیراهه می کشاند و از اصل موضوع منحرف می شود.

چرا برخی ها از اینکه بگویند «ما در جنگ پیروز شدیم» برافروخته و ناراحت می شوند؟

در سازوکار نهایی شدن توافق مطرح شد که شورای عالی امنیت ملی باید تفاهمنامه را با اکثریت آرا تأیید کند و بعد خدمت مقام معظم رهبری ارائه شود و اگر ایشان مصوبه شورای عالی امنیت ملی را تأیید کردند، از نظر جمهوری اسلامی متن تفاهمنامه نهایی است. هرچند اینکه احتمال می رود آمریکا مجدد در روند تفاهمات کارشکنی کند جای خود قابل اهتمام و محفوظ است.

تفاهنامه به رایزنی های اولیه گفته می شود و توافق آن چیزی است که در مراحل بعد با پیشرفت مذاکرات به دست می آید یا نمی آید. نکته ارزنده ای که عراقچی مطرح کرد، این بود که گفت، ایران به تضامین بین المللی احترام قائل است، ولی تضمین اصلی را مردم و نیروهای مسلح مقتدر ایران اسلامی می دهند. این نکته خیلی مهمی است و تعجب می کنم برخی ها مدعی تدین و انقلابی گری هستند، ولی بعد از اظهارات شفاف وزیر امور خارجه رو به توهین و تمسخر می آورند و به نکات مثبت و خوب مطرح شده هیچ توجهی نمی کنند.

این میزان تعصب در رفتار بسیار عجیب است. چرا برخی ها از اینکه بگویند «ما در جنگ پیروز شدیم» برافروخته و ناراحت می شوند؟ حتی اگر برای روحیه دادن هم بگوییم پیروزیم ایراد ندارد، اما در همین حد هم نمی گوییم و رهبر معظم انقلاب اسلامی به صراحت از پیروزی ایران می گویند و خواستار «روایت فتح» ملت مبعوث در جنگ تحمیلی سوم هستند.