محمدحسن چمیدهفر، تربیت و پرورش استادان، فرهیختگان و شخصیت های برجسته جهان اسلام و ایران در مراغه را نشانه ای از بزرگی و جایگاه این کهن شهر تمدن ساز در جغرافیای ایران و اسلام دانست.
وی ادامه داد: برای من مایه افتخار و بسیار ارزشمند است که در مجلس اربعین استاد باریشماز، سرور و سالارمان حضور دارم و در طول سالهای حیات پربار ایشان، چیزهای زیادی آموختم و در رأس همه، ادب را.
چمیده فر یادآور شد: در این مراسم معنوی حیف میدانم که از فضیلت و ادب استاد سخن نگویم و در دفتر مریدان آن بزرگوار ننویسم.
وی گفت: سالها به محضر استاد میرسیدم و میخواستم بزرگداشتی برای ایشان برگزار کنیم، اما از ما ناراحت بود و حق هم داشت، من بارها دست ایشان را بوسیدم و طلب حلالیت کردم.
چمیده فر با اشاره به جایگاه والای استاد عباسی در عرصه ادبیات و فرهنگ آذربایجان، اظهار کرد: شخصیت و بزرگی استاد سبب شده که در مجموعه بزرگ اوحدی دفن شوند و باید توجه داشت که استاد از ما جدا نشده، بلکه ما از استاد جدا شدهایم.
وی با بیان اینکه مرگ برای انسانهای بزرگ، تولدی دوباره است و آنان هیچگاه نمیمیرند، افزود: برای ما که نتوانستیم به خوبی از محضر این استاد بی مانند بهره ببریم، این یک خسران بزرگ است.
چمیده فر با تاکید بر اینکه شخصیت استاد باریشماز در قالب کلمات نمیگنجد، یادآور شد: استاد باریشماز شاعری دردآشنا بود و اگر شاعری چنین خصوصیتی نداشته باشد در حقیقت مهندس کلمات است؛ کسی که چند واژه را کنار هم میگذارد و خود را شاعر میداند، اما شاعر واقعی کسی است که با مردم زندگی کند، با خوشیهای مردم شاد شود و با ناراحتیهای آنان ناراحت و گریان باشد، استاد چنین انسانی بود.
وی ادامه داد: اگر بخواهیم استاد باریشماز را در چند کلمه توصیف کنیم، باید بگوییم، انسانی در مسیر شدن؛ او انسانی بود که همیشه در مسیر رشد و کمال قرار داشت و تمام نشده بود، زیرا انسانهای بزرگ هیچگاه تمام نمیشوند و همواره مسیر را به ما نشان میدهند.
گفتنی است همزمان با برگزاری آیین بزرگداشت چهلمین روز فقدان استاد باریشماز، نمایشگاهی از تصاویر و کتاب های وی در محل مجموعه فرهنگی اوحدیه مراغه ترتیب یافته است.
∎
وی ادامه داد: برای من مایه افتخار و بسیار ارزشمند است که در مجلس اربعین استاد باریشماز، سرور و سالارمان حضور دارم و در طول سالهای حیات پربار ایشان، چیزهای زیادی آموختم و در رأس همه، ادب را.
چمیده فر یادآور شد: در این مراسم معنوی حیف میدانم که از فضیلت و ادب استاد سخن نگویم و در دفتر مریدان آن بزرگوار ننویسم.
وی گفت: سالها به محضر استاد میرسیدم و میخواستم بزرگداشتی برای ایشان برگزار کنیم، اما از ما ناراحت بود و حق هم داشت، من بارها دست ایشان را بوسیدم و طلب حلالیت کردم.
چمیده فر با اشاره به جایگاه والای استاد عباسی در عرصه ادبیات و فرهنگ آذربایجان، اظهار کرد: شخصیت و بزرگی استاد سبب شده که در مجموعه بزرگ اوحدی دفن شوند و باید توجه داشت که استاد از ما جدا نشده، بلکه ما از استاد جدا شدهایم.
وی با بیان اینکه مرگ برای انسانهای بزرگ، تولدی دوباره است و آنان هیچگاه نمیمیرند، افزود: برای ما که نتوانستیم به خوبی از محضر این استاد بی مانند بهره ببریم، این یک خسران بزرگ است.
چمیده فر با تاکید بر اینکه شخصیت استاد باریشماز در قالب کلمات نمیگنجد، یادآور شد: استاد باریشماز شاعری دردآشنا بود و اگر شاعری چنین خصوصیتی نداشته باشد در حقیقت مهندس کلمات است؛ کسی که چند واژه را کنار هم میگذارد و خود را شاعر میداند، اما شاعر واقعی کسی است که با مردم زندگی کند، با خوشیهای مردم شاد شود و با ناراحتیهای آنان ناراحت و گریان باشد، استاد چنین انسانی بود.
وی ادامه داد: اگر بخواهیم استاد باریشماز را در چند کلمه توصیف کنیم، باید بگوییم، انسانی در مسیر شدن؛ او انسانی بود که همیشه در مسیر رشد و کمال قرار داشت و تمام نشده بود، زیرا انسانهای بزرگ هیچگاه تمام نمیشوند و همواره مسیر را به ما نشان میدهند.
گفتنی است همزمان با برگزاری آیین بزرگداشت چهلمین روز فقدان استاد باریشماز، نمایشگاهی از تصاویر و کتاب های وی در محل مجموعه فرهنگی اوحدیه مراغه ترتیب یافته است.