به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، گرمایش جهانی، تابستانهای اروپا را به تجربهای بهطور فزاینده خطرناک تبدیل کرده است. افزایش دما، طولانیتر شدن دورههای گرما و تشدید خطرات ناشی از آن، در کنار افزایش چشمگیر هزینههای خنکسازی، ضرورت بازنگری در زیرساختهای اقلیمی و رفاه خانوارها را برجسته میکند. تهویه مطبوع و سیستمهای سرمایشی داخلی، که زمانی نشانهای از رفاه محسوب میشدند، اکنون برای بسیاری از خانوادههای اروپایی به یک کالای لوکس تبدیل شدهاند.
بر اساس دادههای یورواستات، شکاف قابلتوجهی در «تقاضای سرمایش» میان کشورهای اروپایی وجود دارد. شاخص «درجه-روز سرمایش» که میزان نیاز به انرژی برای خنکسازی ساختمانها را بر اساس فراتر رفتن دمای خارجی از آستانه آسایش (حدود ۲۴ درجه سانتیگراد) اندازهگیری میکند، نشاندهنده بالاترین نیاز در کشورهای جنوب اروپا، از جمله قبرس (بیش از ۸۰۴ درجه-روز)، مالت (حدود ۷۷۲ درجه-روز)، یونان، ایتالیا و اسپانیاست. در مقابل، کشورهای شمالی همچون سوئد، فنلاند، دانمارک و ایرلند، با وجود افزایش تدریجی دما، همچنان نیاز کمتری به سرمایش دارند.
پیچیدگی وضعیت زمانی آشکار میشود که این نیاز فزاینده به سرمایش با کاهش توان مالی خانوارها همزمان میشود. جهش قیمت برق در سراسر اروپا، بهویژه پس از بحران انرژی ناشی از درگیریهای اوکراین، منجر به افزایش مداوم قبضهای برق شده است. این امر «شکاف سرمایشی» را برای خانوادههای کمدرآمد تشدید میکند؛ به این معنی که آنها توانایی تأمین سرمایش کافی در دورههای گرمای شدید و خطرناک را ندارند. بهطور ویژه، مناطقی که بیشترین نیاز را به سرمایش دارند، در بسیاری از موارد با بالاترین فشار هزینههای انرژی نیز روبهرو هستند که این پدیده، دسترسی به هوای خنک را به مسئله جدی «عدالت اقلیمی» در قاره سبز تبدیل کرده است.
بسیاری از ساختمانهای اروپایی بهطور عمده بر اساس حفظ گرما بنا شدهاند و این طراحی مقاومت آنها را در برابر گرمای شدید تابستان کاهش میدهد. این کار کشورهایی همچون آلمان، فرانسه و بریتانیا را در رویارویی با موجهای گرما آسیبپذیر میکند. این وضعیت، پرسش بنیادینی را مطرح میکند که آیا با عادی شدن گرمای شدید، دسترسی به سرمایش باید بهعنوان یک زیرساخت ضروری و عمومی تلقی شود؟ در بسیاری از نقاط جهان، سرمایش دیگر یک هزینه اختیاری نیست، بلکه به ضرورتی در حوزه سلامت عمومی تبدیل شده است.
دولتهای اروپایی اقداماتی همچون سرمایهگذاری در مراکز سرمایش عمومی، افزایش فضای سبز شهری و بازسازی ساختمانها را آغاز کردهاند، با این حال تا زمانی که سیاستهای حمایتی قوی، یارانههای انرژی و بازسازی زیرساختهای شهری بهطور جدی پیگیری نشود، شکاف میان توانگران و افراد کمدرآمد در برابر گرمای کشنده تابستان، همچنان عمیقتر خواهد شد و دسترسی به یک محیط زندگی امن و سالم را برای بخش قابلتوجهی از جمعیت به خطر خواهد انداخت.