صاحب‌خبر - خودم را عرض می‌کنم و می‌دانم حرف دل خیلی‌هاست. ما در این دو جنگ خسارت‌های خیلی زیادی متحمل شدیم، ولی بزرگترین خسارت امثال من، این است که از این دو نبرد به سلامت بیرون آمدیم. شهادت، فوز عظیمی است که در میانه جنگ می‌توان به آن امید بست و دل بست. از شنیدن صدای ناهنجار تهدیدهای جنایتکاران به جنگ، بسیار ناخرسندیم اما دلمان به شهادت امیدوار می‌شود. خدایا به حق علی و اولاد علی (علیهم‌السلام) شهادت را ارزانی ما کن، هرچند می‌دانیم لایقش نیستیم. در آن منزلی که به سیدالشهداء (علیه السلام) خبر شهادت جناب مسلم بن عقیل و هانی بن عروه را دادند، مولا با همه عظمتش که گوشواره عرش بود، عالم به لطف وجود او خلق شده بود و کسی در آن روزگار با او قابل مقایسه نبود و اگر همه خلایق فدای او می‌شدند حق بود، فرمودند: «در این زندگی بعد از این دو شهید، خیری نیست.» حالا ماییم و خون ولی خدا، خامنه‌ای شهید که بیش از صد روز پیش بر زمین ریخت و ما هنوز در این دنیای بی‌خیر زنده‌ایم. رمز پیروزی در آن لحظه‌ای نهفته است که باور کنیم در این زندگی بعد از نهم اسفند دیگر خیری نیست؛آن هنگام به آن قومی بدل می‌شویم که کوه‌ها در مقابل عظمت ما سر خم خواهند کرد و آن هنگام است که پرچم‌های سیاه انتقام از خراسان برافراشته خواهد شد. این آخرین کتیبه‌ای بود که در آخرین دیدار مردمی رهبر شهید در ۲۸ بهمن، حسینیه امام خمینی را زینت داد: «فَمَنِ اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَىٰ عَلَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ» ترجمه: «پس هر که بر شما تعدی کرد، شما هم به مثل آن بر او تعدی کنید، و از خدا پروا نمایید، و بدانید که خدا با پرواپیشگان است.»∎​