به گزارش تابناک، تحلیلگر Policy Tenso در مطلبی نوشت: 

رادار AR-327 در مرتفع‌ترین نقطه بحرین، بخش بسیار مهمی از ساختار دفاع موشکی و هوشیاری میدان نبرد در منطقه است.

با قاطعیت می‌توان گفت که یک سیستم دفاع موشکی بالستیک چندلایه و عمیق برای محافظت از این رادار خاص وجود دارد.

 ایرانی‌ها موفق شدند دست‌کم ۱۴ رادار آمریکایی را در سراسر منطقه هدف قرار دهند، از جمله چهار رادار AN/TPY-2 (متعلق به سامانه تاد) و حداقل یک رادار AN/FPS-132. 

این اتفاق در دو روز اول جنگ رخ داد، زمانی که ایرانی‌ها صدها موشک شلیک کردند.

محاسبات نشان می‌دهد که حتی با دایره خطای احتمالی (CEP) ۵ متری، ایران برای این کار به شلیکی در حدود ۱۲ موشک نیاز داشته است.

این یک عقب‌نشینی و ضربه بسیار جدی برای ایالات متحده است.

این موضوع شاید توضیح دهد که چرا ایرانی‌ها به اهداف با ارزش بالا مانند کشتی‌های جنگی حمله نکردند یا تلاش زیادی برای زدن هواپیماها روی باند فرودگاه انجام ندادند (کابوس من در مورد فرودگاه بن گوریون).

آن‌ها به سراغ «چشم‌ها» رفتند.

شاید اصابت‌های بیشتری هم رخ داده باشد.
بنابراین، جنبه حرکتی (کینتیک) این جنگِ موقعیت، یک جنگ ضد رادار است؛ یک جنگ دوطرفه.

شاید به همین دلیل است که ترامپ از آخرین تهدید خود عقب‌نشینی کرد.