به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری «حوزه»، حجت الاسلام و المسلمین سید صدرالدین قبانچی امام جمعه نجف اشرف، در سخنرانی خود در حضور جمعی از خواهران مبلّغ و قاریانِ حسینی، در نشستی که از سوی دفتر زنانِ شورای عالی اسلامی عراق در نجف اشرف، به مناسبت استقبال از ماه محرمالحرام و در جریان همایش تبلیغیِ زنان، برگزار شد، به پرسشی پاسخ داد که چرا از یاد کردن امام حسین (علیه السلام) هراس دارند؟
وی به برخی مواضع در کشورهای همسایه اشاره کرد که در آنها برگزاری آیینهای یهودی در برج خلیفه مجاز شمرده میشود، اما مراسم عزاداری حسینی ممنوع است.
امام جمعه نجف اشرف تصریح کرد که مراسم عزاداری حسینی در واقع احیای ارزشها و مفاهیم درست دینی است.
وی همچنین به سخن مشهور شیخ کاشفالغطاء اکبر اشاره کرد که گفته است: «اسلام، محمدیِ وجود، علویِ تربیت و حسینیِ بقا است.»
حجت الاسلام و المسلمین سید صدرالدین قبانچی همچنین به فرازهایی از زیارت عاشورا، که از مهمترین زیارتها به شمار میرود، اشاره کرد؛ از جمله این عبارت:«إنی سلمٌ لمن سالمکم، وحربٌ لمن حاربکم... فأسألُ اللهَ الذی أکرمنی بمعرفتکم ومعرفةِ أولیائکم، ورزقنی البراءةَ من أعدائکم، أن یرزقنی طلبَ ثأرکم». «من با هر که با شما در صلح است، در صلحام و با هر که با شما بجنگد، در جنگام… پس از خداوندی که مرا به شناخت شما و شناخت اولیای شما گرامی داشت و از دشمنانتان بیزاری را روزی من ساخت، میخواهم که خونخواهی شما را نیز روزیام کند.»
وی توضیح داد که مسئله حسینی، مسئله ای مربوط به حضور در میدان نبرد با باطل و در عرصههای گوناگون است و جزئی از گذشتهای که صفحهاش بسته شده باشد نیست؛ همانگونه که عقل در عملکرد حسینی فعال میشود، عاطفه نیز باید فعال شود.
امام جمعه نجف اشرف به روایت رسول خدا (صلی الله علیه و اله و سلم) اشاره کرد: «إنَّ لقتلِ الحسین حرارةً فی قلوب المؤمنین لا تبرد أبدًا». «همانا برای کشتهشدن حسین، در دلهای مؤمنان حرارتی است که هرگز سرد نمیشود.»
حجت الاسلام و المسلمین سید صدرالدین قبانچی همچنین به قاریان و مبلّغین توصیه کرد و تأکید داشت که منبر حسینی باید شامل سخن پندآموزی درباره اهلبیت(علیهم السلام) و نیز بیان یک مسئله فقهیِ مبتلابهِ حاضران باشد؛ حتی در موضوعاتی مانند وضو و نماز و مانند آن.
وی در پایان سخنان خود بر این نکته تأکید کرد که دوستدار امام حسین (علیه السلام) باید انسانی از «فرزندان آخرت» باشد، نه از «فرزندان دنیا»؛ همانگونه که امیرالمؤمنین(علیه السلام) در توصیف پرهیزگاران فرمود:«فهم والجنة کمن قد رآها فهم فیها منعمون، وهم والنار کمن قد رآها فهم فیها معذبون، أرادتهم الدنیا فلم یریدوها، وأسرتهم ففدوا أنفسهم منها، أجسامهم نحیفة، وحاجاتهم خفیفة، صبروا أیامًا قلیلة أعقبتهم راحةً طویلة».«پس آنان و بهشت، چناناند که گویی آن را دیدهاند و در آن متنعماند؛ و آنان و دوزخ، چناناند که گویی آن را دیدهاند و در آن عذاب شده اند. دنیا آنان را خواست، اما آنان آن را نخواستند و دنیا آنان را اسیر کرد، اما آنان جان خویش را از آن رهانیدند. بدنهایشان لاغر و نیازهایشان سبک است. روزهایی اندک را شکیبایی کردند که در پی آن، آسایشی طولانی آمد.»
