به گزارش خبرگزاری آنا، نشریه آمریکایی فارن‌افرز در تحلیلی با بررسی تحولات اخیر در آبراه‌های راهبردی جهان، از جمله تنگه هرمز، تأکید کرد که برتری نظامی ایالات متحده دیگر برای تضمین امنیت کشتیرانی جهانی کافی نیست.

 به نقل از این نشریه، بسته شدن تنگه هرمز و ناتوانی آمریکا در بازگرداندن جریان عادی کشتیرانی، توجه جهانی را به وابستگی شدید اقتصاد جهانی به عبور آزاد کشتی‌ها از آبراه‌های راهبردی جلب کرده است؛ مسیری که به گفته تحلیلگران اکنون بیش از گذشته شکننده شده است.

در این گزارش آمده است که بحران تنگه هرمز تنها یکی از نشانه‌های پایان تدریجی دوره‌ای است که در آن دریا‌ها تقریباً آزاد و امن برای تجارت جهانی تلقی می‌شدند. طی سال‌های اخیر، گلوگاه‌های مهم دریایی با تهدید‌های فزاینده مواجه شده‌اند؛ از حملات نیرو‌های یمنی به کشتی‌های تجاری در دریای سرخ گرفته تا فشار‌های نظامی چین در تنگه تایوان و اقدامات روسیه در دریای بالتیک.

فارن‌افرز می‌نویسد که ایالات متحده همچنان قدرتمندترین نیروی دریایی، هوایی و فضایی جهان را در اختیار دارد، اما پیشرفت‌های فناوری و تغییر الگو‌های تجارت جهانی موجب شده توان واشنگتن برای کنترل مناطق ساحلی و آبراه‌های حساس کاهش یابد. به اعتقاد نویسنده، آمریکا دیرهنگام متوجه شده که قدرت نظامی آن دیگر برای تحقق جاه‌طلبی‌های جهانی‌اش کافی نیست.

در این تحلیل تأکید شده است که گسترش فناوری‌های ارزان‌قیمت نظامی یکی از عوامل مهم این تحول است. پهپاد‌های ارزان، موشک‌های دوربرد و سامانه‌های حمله دقیق اکنون قادرند شناور‌ها و هواپیما‌ها را در فواصل بسیار دور هدف قرار دهند و همین مسئله قواعد سنتی کنترل دریا‌ها را تغییر داده است.

همچنین اقتصاد جنگ نیز دگرگون شده است. برای نمونه، نیرو‌های یمنی می‌توانند پهپاد‌های تهاجمی را با هزینه‌ای چند هزار دلاری تولید کنند، در حالی که آمریکا برای رهگیری آنها ناچار به استفاده از موشک‌های چند میلیون دلاری است؛ مسئله‌ای که هزینه‌های نظامی را به‌طور قابل توجهی افزایش داده است.

این گزارش می‌افزاید که ایالات متحده در سال‌های اخیر میلیارد‌ها دلار برای مقابله با تهدید‌ها در دریای سرخ هزینه کرده، اما بسیاری از شرکت‌های کشتیرانی همچنان مسیر طولانی‌تر دماغه امیدنیک را به‌عنوان گزینه‌ای امن‌تر انتخاب کرده‌اند؛ موضوعی که نشان می‌دهد تأمین امنیت آبراه‌ها دیگر مانند گذشته ساده و کم‌هزینه نیست.

در بخش دیگری از این تحلیل به راهبرد چین اشاره شده است. پکن به‌جای تلاش برای کنترل کامل دریاها، راهبرد «ممانعت منطقه‌ای» را دنبال می‌کند و با توسعه موشک‌های برد کوتاه و میان‌برد، توانمندی‌های دریایی و شبکه‌های شناسایی زیرآبی، تلاش دارد دسترسی آمریکا به مناطق پیرامونی خود را محدود کند.

فارن‌افرز همچنین به نقش زیرساخت‌های دریایی در اقتصاد جهانی اشاره کرده و نوشته است کابل‌های انتقال داده، خطوط انرژی و شبکه‌های ارتباطی که در بستر دریا قرار دارند، با هزینه‌ای اندک قابل تخریب هستند، اما بازسازی آنها زمان‌بر و بسیار پرهزینه است.

این نشریه در پایان نتیجه می‌گیرد که آمریکا باید واقعیت‌های جدید را بپذیرد، زیرا دیگر قادر نیست همانند گذشته کنترل همه آبراه‌های جهان را در دست داشته باشد. به اعتقاد نویسنده، جهان ممکن است وارد دوره‌ای شود که به‌جای «دریا‌های آزاد» با «دریا‌های دروازه‌دار» روبه‌رو باشد؛ مناطقی که عبور از آنها نیازمند توافق‌های سیاسی، پرداخت هزینه‌های اضافی یا حتی دریافت حفاظت نظامی خواهد بود.